Walter Terence Stace was a British civil servant, educator, philosopher and epistemologist, who wrote on Hegel, mysticism, and moral relativism. He worked with the Ceylon Civil Service from 1910 and 1932, thereafter he worked at Princeton University till his retirement in 1955, as professor of philosophy, and subsequently remained professor emeritus of philosophy.[3] He is most known for his work in philosophy of mysticism, and books like Mysticism and Philosophy (1960) and Teachings of the Mystics (1960).
هر چه سازوبرگِ فکریِ فرد ناچیزتر باشد، در کاربردِ فنون و شگردها بیشتر خودنمایی می کند. کسی که گنجینه ای از اندیشه های ارزشمند دارد، نگرانِ دادوستدِ آن اندیشه هاست و طبیعتاً برای منظوری که دارد ساده ترین زبانی را که می تواند بیابد به کار می برد. اما کسی که تفکر حقیقی ندارد و در واقع چیزی برای دادوستد ندارد، کوشش می کند تهی بودنش را در پسِ ظاهری فضل نمای پنهان کند. هرچه زبانش نامفهوم تر باشد، امیدوار است که نزدِ خودش و از نظرِ دیگران عمیق تر جلوه کند. نمی تواند بفهمد که عشق به کلمات طویل و اصطلاحاتِ فنّی در واقع جز نشانهٔ ذهنِ علیل نیست. نوعی بیماریِ فکری است. از همهٔ اینها گذشته، قضیه ساده است. آیا می خواهید اندیشه مبادله شود؟ یا اینکه انگیزه های دیگری دارید، مثلِ باهوش جلوه کردن، بسیاردان نمودن، مردمِ ساده را تحتِ تاثیرِ برتریِ خود قرار دادن و نظایرِ آن؟.