Zoals Jennifer Egan in stukken en brokken de rockindustrie beschreef in Bezoek van de knokploeg, geeft An Mertens de stad Brussel een stem in dit sprankelende debuut.Tot later is een gedurfd boek, een eigentijdse stadsroman zoals die nog maar zelden in Vlaanderen werd geschreven. Het boek speelt zich af in Brussel én klinkt als Brussel. Het meertalige geroezemoes van de grootstad resoneert in de stemmen van de personages, die elk hun versie van het verhaal vertellen, desnoods met een uitgesproken accent.In Tot later leren Liena, Meryem, Nikki, Alejandro en John elkaar kennen als vaste bezoekers van het Commy T, een hackerspace in een kamer boven het café Jupiter aan de Ninoofse Poort in Brussel. De vijf twintigers vinden in de grootstad de ruimte om uit te zoeken wat ze met hun levens willen, hoe ze hun dromen kunnen vasthouden en hun angsten bezweren. Hun keuzes krijgen pas vorm wanneer een bouwpromotor de huizen op het plein wil opkopen.
De flaptekst deed mij veel verwachten, maar na 200 blz toch maar onuitgelezen aan de kant gelegd. Er zijn nog zoveel boeken, waarom dan met tegengoesting verder lezen? Dit verhaal wordt vanuit 5 perspectieven verteld, maar voor mij was het op blz 200 nog steeds maar amper duidelijk waarover het boek zou gaan (over een verzet tegen een nieuwbouwproject) en de verhaalperspectieven irriteerden me: een kat, een Engelstalige die slecht Nederlands praatte, een technologie-adept die haar verhaal vertelt met behulp van variabelen,... Ik vind het altijd erg voor de auteur, maar dit boek was echt niks voor mij.