بهاءالدین خرمشاهی (زاده ۱۳۲۴ در قزوین) نویسنده، مترجم، روزنامهنگار، طنزپرداز، فرهنگنویس، شاعر و استاد دانشگاه ایرانی است. وی تألیفاتی در حافظشناسی و تفسیر اشعار او دارد. او همچنین از ویراستاران دانشنامه تشیع (به مدیریت فهیمه محبی) است
تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در قزوین گذراند. سپس در رشته پزشکی پذیرفته شد اما تحصیل در این رشته را در سال سوم نیمه کاره رها کرد (۱۳۴۳) و به همراه کامران فانی به تحصیل در رشته ادبیات فارسی پرداخت. سپس از دانشگاه تهران فوق لیسانس کتابداری گرفت (۱۳۵۰ تا ۱۳۵۲) و در مرکز خدمات کتابداری مشغول به کار شد. از اساتید وی در رشته ادبیات فارسی میتوان به ذبیحالله صفا، مهدی محقق، سید جعفر شهیدی، پرویز ناتل خانلری، سید صادق گوهرین، آیتالله ابوالحسن شعرانی و عبدالحمید بدیع الزمانی کردستانی اشاره کرد. وی در ۱۳۵۲ ازدواج نمود که حاصل آن سه فرزند به نامهای هاتف (متولد ۱۳۵۴)، عارف (متولد ۱۳۵۸) و حافظ (متولد ۱۳۶۳) است.
اثری قطعا مفید برای نوپژوهان حافظ و البته بسیار پرگو و وراج سرشار از منیتهای ملالآور. در خلال خواندن این کتاب فکر میکردم آقای خرمشاهی از این عمری که پای قرآنپژوهی و حافظپژوهی صرف کرده چه حاصلی برده وقتی هنوز درگیر رقابتهای کودکانه با همنسلان خود (با کمی ارفاق البته) است. اشارهام به صفحه ۲۸۲ است و ماجرای عشق ادبی و دکتر ندوشن. نثر کتاب از ورِ بامی افتاده است که از سوی دیگرش دکتر زرینکوب افتاده. هر چه دکتر زرینکوب سخت و ادبی نوشته، آقای خرمشاهی انگار مقاله ننوشته بلکه سخنرانیهایش را بی هیچ کم و کاستی، مکتوب کرده. با زوائدی که فقط در حالت محاوره درخور چشمپوشی است. این کتاب اشکال کم ندارد اما تکرار میکنم برای کسی که تازه میخواهد درباره حافظ چیزی بخواند قطعا مناسب است.
جلد کتاب هم که فریاد میزند چقدر طراح نداشته و چقدر برای نویسنده و ناشر بیاهمیت بوده!!! آخه شمع؟؟؟؟؟؟؟ 🤔 😂
جمع بندي خوبي از مفاهيم حافظ داشت ولي انتظار من اين بود كه حداقل راجع به مفاهيم عاشقانه ي ديوان و جايگاه موارد مختلف در شعر حافظ بيشتر بحث كنه . بعضي جاها هم اطلاعات اندكي تخصصي ميشد كه رد ميكردم. ولي در مجموع كوششب زيادي براي اين كتاب شده بود و خب خوشحالم كه خوندمش.