Τα πονηρούτσκα

by Γιώργος Λαζαρίδης

26 «πονηρούτσικες ιστορίες». Έτσι απλά «πονηρούτσικες». Χωρίς ελάσσονες και μείζονες τόνους. Με αφετηρίες, αφορμές, σκοπούς και στόχους τα αρχαιότερα των αισθημάτων και των αισθήσεων, αφού και τα δύο είναι συγκοινωνούντα δοχεία με κοινό χαρακτηριστικό τους το ερωτικό στοιχείο, εκείνο δηλαδή που άγνωστο για ποια αιτία το έχουμε βαφτίσει «σεξ», ενώ διαθέτουμε στη γλώσσα μας την αντιπροσωπευτικότερη των λέξεων που τα λέει όλα: Έρωτας! «Πονηρούτσικες», λοιπόν, σε όλες τις καταστάσεις, διαστάσεις, αποστάσεις, παραστάεις, περιστάσεις, υποστάσεις, υπερστάσεις και αμφί, με το όνομά τους, με την ένταση και το χιούμορ τους, για να γίνει το πονηρό «πονηρούτσικο», χωρίς να αγγίζει το χυδαίο, αν και τι θα πει «χυδαίο», όταν, από τη στιγμή που καταπιανόμαστε με τον έρωτα, θέλοντας και μη, το μυαλό μας βάζει στόχο αμέσως «το πονηρό» και όλα τα «εκ του πονηρού» προερχόμενα και προς το «πονηρότατο» κατευθυνόμενα. «Πονηρούτσικες» λοιπόν και αυτές οι 26 ιστορίες στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας απάντων των «πονηρογραφημάτων», γραμμένα όλα σε ώρες απόδρασης από τα επαγγελματικά δεσμά του «γραφιά» ή, αν το θέλετε και διαφορετικά, σε στιγμές ονείρων για σχέσεις που επιθυμήσαμε και δε μας βγήκανε, για καταστάσεις που αποφύγαμε και ύστερα το μετανιώσαμε γιατί χάσαμε το απόθεμα της εμπειρίας τους ή και σε ομολογία επιθυμίας, που γιατί να μην είμαστε εμείς τα πρόσωπα της μίας από τις 26 ιστορίες ή γιατί όχι και στις 26

Unknown Binding

First published January 1, 2005

About the author

Ο Γιώργος Λαζαρίδης ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, κριτικός, σκηνοθέτης και παραγωγός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου καθώς και θεατρικός συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1927. Όταν κηρύχθηκε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος ήταν 13 ετών και τα χρόνια της κατοχής που ακολούθησαν υπήρξαν ιδιαίτερα δύσκολα για την οικογένειά του. Παρά ταύτα το θέατρο και ο κινηματογράφος είχαν προλάβει να τον κεντρίσουν σχετικά. Έτσι μετά την απελευθέρωση άρχισε ν' ασχολείται έντονα με τη δημοσιογραφία όπου το 1948 δημοσιεύει σε εφημερίδες της Αθήνας τα πρώτα του χρονογραφήματα, δοκίμια καθώς και θεατρικές κριτικές. Τη δραστηριότητά του αυτή πολύ σύντομα την επεκτείνει και στον κινηματογραφικό χώρο, συνεργαζόμενος με εφημερίδες της Θεσσαλονίκης καθώς και της Νέας Υόρκης. Για πολλά χρόνια υπήρξε μόνιμος συντάκτης του περιοδικού "Κινηματογραφικός Αστέρας" που ήταν και το μοναδικό περιοδικό του χώρου που κυκλοφορούσε στη Αθήνα.

Παράλληλα, από το 1948 άρχισε τη συνεργασία του ως βοηθός σκηνοθέτη με τους Νίκο Τσιφόρο και Αλέκο Σακελλάριο. Λίγο αργότερα αρχίζει να γράφει σενάρια για τις εταιρείες Ανζερβός, Σπέντζος Φιλμ και Φίνος Φιλμ ενώ δεν αργεί να δημιουργήσει και δική του εταιρεία.

Ο Γ. Λαζαρίδης έγραψε ένα μεγάλο αριθμό έργων διαφόρων ειδών όπως επιθεωρήσεις, κωμωδίες, δράματα, θρίλερ κ.λπ. Την υπογραφή του ως παραγωγού, συγγραφέα, ή σκηνοθέτη φέρουν πολλές θεατρικές, κινηματογραφικές ακόμα και τηλεοπτικές παραγωγές που ξεπερνούν τις πεντακόσιες.

Στα περίπου 60 θεατρικά έργα που έγραψε, ο Γ. Λαζαρίδης, εκτός των πολλών επιθεωρήσεων, ξεχώρισαν ιδιαίτερα "Ο τρελός του Λούνα Παρκ", "Οδός ευκαιρίας", "Δώδεκα μήνες Καλοκαίρι" κ.ά. Στον κινηματογραφικό χώρο υπήρξε σκηνοθέτης και σεναριογράφος σε περισσότερες από 200 ταινίες, μεταξύ των οποίων "Η Χιονάτη και τα εφτά γεροντοπαλλήκαρα", "Το κοροϊδάκι της Δεσποινίδος", "Ποιός Θανάσης!", "Λαός και Κολωνάκι" κ.ά. Πολλά επίσης σενάρια έγραψε και για την τηλεόραση, συμμετέχοντας σε πολλές εκπομπές θεατρικού κυρίως αντικειμένου.
Πέθανε στην Αθήνα στις 9 Αυγούστου του 2012, σε ηλικία 85 ετών και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Δήμου Χαλανδρίου.