Μιά γυναίκα από την Καβάλα έρχεται για ένα τριήμερο στην Αθήνα, να ετοιμάσει τη γενέθλια γιορτή της φοιτήτριας κόρης της. Εγκλωβισμένη στο στοιχειωμένο διαμέρισμα και στην περίκλειστη ζωή της, καθώς την περιμένει, κατατρύχεται από θολές μνήμες και αβέβαιες σκέψεις. Έφτασε η στιγμή να λυτρωθεί από τους φόβους, να αποδεχθεί την αλήθεια ως μάνα, να ανασυντάξει το παρελθόν ως γυναίκα. Μια σύγχρονη ιστορία που εμπεριέχει τα βασικά στοιχεία της ζωής και της τέχνης: τη γέννηση, τον έρωτα και το θάνατο. Μια εξομολογητική αφήγηση γεμάτη εμμονές: η βόρεια χώρα, οι εσωτερικές μεταναστεύσεις, οι άγρυπνες νύχτες, τα άδεια λιμάνια της ψυχής, η απουσία όσων αγαπήσαμε.
Περίεργο βιβλίο, ευαίσθητο το θέμα που διαπραγματεύεται. Αρκετά μικρό βιβλίο που ήδη στα μισά υποψιάζεσαι το τέλος. Στενάχωρο, μπερδεμένο, με μια άσχημη γεύση στο τέλος, χωρίς να υπάρξει η "κάθαρσης" για την πρωταγωνίστρια.
Αρκετα καλη γραφη, αν και απο την αρχη φανηκε το τελος και το αντικειμενο του βιβλιου. Ναι η γυναικα-ηρωιδα του συγγραφεα μας μιλαει μεσα στην ψυχη και καπου καπου συγκινουμαστε. Το νιωθουμε οτι κατι συμβαινει και η ιδιοσυγκρασια της δε συναδει με την πραγματικοτητα που ξερουν και γνωριζουν καλα οι γυρω της και οι γειτονες της. Κριμα που τελειωσε χωρις καποια λυση, καποιο τελος. Η μανα ποναει αλλα δε βλεπουμε αν προχωραει στη ζωητης η οχι και πως. Καλο αλλα συντομο κι οχι διεξοδικο. Τα προσωπα ολοζωντανα και καθημερινα.