Η αγάπη είναι το μυστικό. Τόσο απλό. Τόσο θαυματουργό... Βγάζω το κλειδί και ξεκλειδώνω. Τόσο απλό. Το είχα πάντα μέσα μου. Σκουριασμένο από την αχρησία, χαμένο μέσα σ ένα σωρό από σκουπίδια, κάτω από την απληστία, τη φιλοδοξία, τη ζήλια, τη ματαιότητα. Ανασύρω το χρυσό κλειδί από το σωρό, το ξεπλένω και λάμπει, όπως πάντα το χρυσάφι. Κι ο κόσμος μου γεμίζει φως.
Πολύ ωραίες και τρυφερές ιστορίες.Αν κάτι μου άρεσε ήταν: "Δυο λίμνες γαλήνιες τα δυο του μάτια, δυο ήλιοι που φωτίζουν και ζεσταίνουν, κι η αντάρα της φύσης και της ψυχής σβήνει καθώς ατενίζω μαγεμένος το γλυκό, αστραφτερό πρόσωπο. -Ποιος είσαι; Τον ρωτώ. Το’πα νοερά μα ξέρω πως μ' άκουσε. Δεν απαντά, μα πλαταίνει το χαμόγελό του. Κι η φύση όλο και ημερεύει και του παραστέκεται. -Πώς γαλήνεψες τη φύση και την ψυχή μου; Ρωτώ πάλι νοερά. -Πώς μάγεψες τα πουλιά και τα ζώα και τα ερπετά; Το πρόσωπό του συνεχίζει να χαμογελά, τα χείλη του σχηματίζουν κάποιες λέξεις: -Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ. Κι ύστερα με πλησιάζει κι ακουμπά την παλάμη του στο στήθος μου. -Γύρνα στο σπίτι σου, στη γυναίκα σου, στα παιδιά σου. Γύρνα στο γραφείο και στην επιχείρησή σου. Πάρε τούτο το μαγικό κλειδί που το λένε ΑΓΑΠΗ. Χρησιμοποίησέ το. Πες στον καθένα "Σ' ΑΓΑΠΩ". Θα δεις τις καρδιές ν' ανοίγουν σαν το τριαντάφυλλο στο φως της αυγής. Κι ύστερα χάνεται."