ณ ริมฝั่งโขง

ชุด บุพเพสันนิวาส

by เพฑูรย์

"รินคำ" หญิงสาวผู้ไม่เคยรู้จักและได้รับความรักกับสัมผัสอันอ่อนโยนจากชายที่ได้ชื่อว่า "พ่อ" และเติบโตขึ้นมาพร้อมกับปมของชาติกำเนิด ตัดสินใจออกตามหาสาเหตุที่ทำให้บุพการีของเธอต้องพลัดพรากจากกันถึงวังเวียง ประเทศลาว อันเป็นจุดเริ่มต้นของตำนานรักครั้งใหม่ ระหว่างเธอกับ "อานน" วิศวกรหนุ่ม แห่งลุ่มแม่น้ำโขง ที่มีดอกจำปาลาวและแม่น้ำซองเป็นสะพานแห่งรัก... ความรัก...โลภ...โกรธ...ชิงชัง และปมในอดีต ทำให้รินคำต้องเผชิญชะตาชีวิตที่ผกผัน หล่อนจะตัดสินใจกำหนดชะตาชีวิตของตัวเธออย่างไร ระหว่างคำสัญญาที่ให้ไว้กับแม่ กับความรักที่มั่นคงของผู้ชายคนหนึ่ง ที่หัวใจของเธอร่ำร้องอยากอยู่เคียงข้างเขาและฝากตัวเป็นลูกหลานของแผ่นดินลาวตลอดไป!

424 pages, Paperback

Reviews

[orangejasmine · Rating 3 out of 5]

เนื้อเรื่องเรียบๆ เรื่อยๆ ไม่มีอะไร พลอทรักต่างเชื้อชาติ นางเอกต้องเลือกระหว่างแม่ที่เจบปวดเพราะพ่อคนลาวกับผู้ที่ไปตกหลุมรักกันที่ลาว ระหว่างนั้นก็มีตัวอิจฉาแม่ลูกที่ดูขัดแย้งในตัวเองยังไงไม่รู้มาคอยก่อกวน ลูกไม่เท่าไหร่ ตัวแม่นี่ตลกมาก ใจคอยแต่คิดว่าไม่อยากให้ลูกเจบช้ำเพราะได้แต่งงานกับคนที่ไม่รักลูก แต่ก็พยายามหาทางกำจัดนางเอกเพื่อให้ลูกไม่มีคู่แข่ง พระเอกจะได้มาหาลูก มีลูกคนเดียวงิ อะไรวะ งงนาง เพราะต่อให้ไม่มีนางเอก พระเอกก็ไม่รักลูกอยู่ดีมะ?

อีกอย่างที่ขัดใจคือ จิงๆพระเอกเปนวิศวะ แต่มันจะมีนิดนึงที่เขียนว่าพระเอกทำงานทางสถาปนิก งง สองอาชีพนี่ทำงานเหมือนกันเหรอ เรียนคนละคณะกันเลยไม่ใช่เหรอ งงอีก

ความบุพเพสันนิวาส โอเค ผ่าน
ความนำเสนอประเทศลาว โอเค ผ่าน

ติอีกเรื่องคือการใช้เครื่องหมายตกใจของผู้เขียน ปกติมันควรอยู่หลังคำอุทาน หรืออาการตกใจ แต่นี่เวลากำลังรำพึง หรือพูดเสียงเศร้าๆ สงสาร เห็นใจ ก็ยังใส่เครื่องหมายตกใจ พออ่านมันตกใจไปด้วยอะ คือไม่ต้องใส่เยอะขนาดนั้นก็ได้