ร้องไห้เถอะที่รัก

by 黎孅, หลีเชียน, Singin' in the Rain (Translator)

“ฉันอยากให้เธอรู้ว่าเธอเป็นคนพิเศษของฉัน ฉันก็เลยจะให้สิทธิพิเศษกับเธอ”
.....

ในโลกนี้มีผู้หญิงอยู่คนหนึ่งที่แม้ว่าจะเจอเรื่องเสียใจมากแค่ไหน แต่เธอก็จะไม่ร้องไห้เด็ดขาด!ผู้หญิงคนนั้นก็คือ ‘โจลี่’ นั่นเอง การเก็บกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาถือว่าเป็นความสามารถพิเศษของเธอ หญิงสาวใช้ลูกกวาดเป็นตัวแทนความเสียใจ เมื่อใดก็ตามที่รู้สึกอยากร้องไห้ เธอก็จะกินลูกกวาดเข้าไปพลางย้ำกับตัวเองว่า ‘ถ้าไม่ร้องไห้ เรื่องดีๆ ก็จะเกิดขึ้น’

ต้นเหตุของเรื่องนี้ก็คือ ‘ริชาร์ด’ เขาคิดไม่ถึงหรอกว่าตัวเองเป็นฮีโร่ของโจลี่ ลูกกวาดที่เขาเคยหยิบยื่นให้เมื่อครั้งยังเยาว์กลายเป็นเครื่องมือที่เธอใช้เบี่ยงเบนความเสียใจโจลี่ผ่านพ้นเรื่องร้ายๆ ต่างๆ มาได้ด้วยรอยยิ้ม แม้กระทั่งขณะนี้... ตอนที่เขากลายมาเป็นนายจ้าง และเธอเป็นลูกจ้างที่กำลังจะถูกเขาไล่ออกอยู่รอมร่อ โจลี่กลับยิ้มรับ ไม่ร้องไห้สักแอะ ได้แต่วิ่งกลับไปกินลูกกวาดเงียบๆ

เอาเถอะ ถึงริชาร์ดจะจำเธอไม่ได้ทั้งๆ ที่เธอทำงานให้เขามาหลายปีดีดักแล้ว แต่โจลี่ก็ยังคงเชื่อมั่นในตัวเขา ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงศรัทธาที่เธอมีต่อเขาได้หรอก เฮอะ!อย่าดูถูกพลังรักอันยิ่งใหญ่ของหญิงสาวตัวเล็กๆ คนนี้นะ

176 pages, Paperback

First published October 1, 2012

Reviews

[Ahgase · Rating 3 out of 5]

ก็ดีนะ ไม่มีดราม่าอะไร
รักกัน รักกัน รักกัน
พระเอกขี้โมโหจริงแต่ก็แค่นั้น ส่วนนางเอกก็น่าด่าจริงแหละ 5555
ไอ้ตรงอ่อนแอไม่เท่าไหร่
ไอ้ตรงเตรียมของให้พระเอกทั้งที่มันไม่ต้องการเนี่ยมันก็น่าด่าไง
ก่อนจะเป็นแฟนกันมันค่อยข้างจะดูเจือกเรื่องเค้าไปหน่อย
แต่พอเป็นแฟนแล้วก็จะเจือกมันก็ค่อยดูเข้าท่าหน่อย

สำนวนก็ดีอ่านได้เพลิน ๆ เสียดายไม่มีคำว่าhot! 5555555

[Kittenlittle · Rating 3 out of 5]

เล่มอ่านได้เพลินๆ เบาๆ ไม่ดราม่า พระเอกขี้โมโหง่าย เลยปากร้ายไปหน่อย ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่ก็ดูรักนางเอกดีนะ

[Patrawan Dear]

#ร้องไห้เถอะที่รัก / หลีเชียน

Cookie เล่มยักษ์เล่มนี้สนุกใช้ได้ค่ะ นางเอกตั้งใจจะไม่ร้องไห้ แต่ใช้ลูกกวาดเป็นตัวแทนของความเสียใจ เมื่อใดก็ตามที่รู้สึกอยากร้องไห้ เธอจะกินลูกกวาด และบอกย้ำกับตัวเองว่าถ้าไม่ร้องไห้ เรื่องดี ๆ จะเกิดขึ้น

ผู้เขียนรักษาธีมและเล่าเรื่องได้น่ารักทีเดียว นางเอกอดทน เป็นมิตร และใส่ใจ ในขณะที่พระเอกโผงผาง ปากเสีย แม้เส้นเรื่องจะเรียบง่าย แต่ก็พอมีจุดให้ชื่นชอบและพูดถึง

จัดว่าอ่านได้ไหลลื่น เบาสบาย แต่ไม่ไร้สาระค่ะ :)