Τακούνια στα χαρακώματα

by Κατερίνα Παπανικολάου

Η Ανδριάνα βλέπει ξαφνικά να χάνονται ένα-ένα και με ανησυχητική ευκολία όλα αυτά που θεωρούσε ως τώρα δεδομένα. Ο γάμος της παραπαίει, τα λεφτά της τελειώνουν, ενώ ο αγώνας της για να ξαναβρεί δουλειά χαρακτηρίζεται από την εξής φράση: μεγάλη πόρτα θα διαβείς.
Σ’ αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων τα στηρίγματά της δεν φαίνονται και τόσο στιβαρά... Μια εκκεντρική μητέρα που της αρέσει να συλλέγει συζύγους. Μια αδερφή, κατά φαντασίαν ασθενής, που περιμένει τον πρίγκιπα ή το θάνατο – και όχι πάντα με αυτή τη σειρά. Μια επικριτική κολλητή φίλη που έχει αδυναμία σε μυώδεις εκκολαπτόμενους ποιητές.
Χάνοντας όλες τις ισορροπίες της, η Ανδριάνα νιώθει πως της απομένουν μόνο δύο εναλλακτικές: να αρχίσει να καπνίζει φυτείες μέχρι να μοιάσει με τον Μπομπ Μάρλεϊ ή να φορέσει τα αγαπημένα της εντεκάποντα και να βγει έξω στη μάχη παλεύοντας γι’ αυτά που έχασε, μαζί και για τον παλιό της έρωτα ο οποίος επιστρέφει στη ζωή της παράνομα και κολασμένα. Τον ψηλό…

296 pages, Paperback

First published January 1, 2013

Reviews

[Helena Zelin · Rating 1 out of 5]

Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά και ας αναφέρουμε πως η θεματολογία του είναι καλή,το θέμα του είναι απλό και παρμένο από την καθημερινότητα.

Όμως το ότι η πρωταγωνίστρια έχει ένα σαρκαστικό σχόλιο για το κάθε τι καταντά κουραστικό να την παρακολουθούμε να γκρινιάζει. Θα μπορούσε να έχει πολύ πιο όμορφη αφήγηση αν δεν αντιμετόπιζε την ζωή με κυνισμό.

Η γραφή είναι απλή, υπερβολικά απλή, με μικρές προτάσεις και μερικές εκλεπτισμένες αναλαμπές αραιά και που,θυμίζοντάς μου έφηβο που έμαθε κάποιες φανταχτερές λέξεις και δεν χάνει ευκαιρία να της χρεισημοποιήσει.

Για περισσότερες κριτικές επισκευτείτε το blog μου http://helenazelin.blogspot.gr/

[Natalie · Rating 5 out of 5]

Παρ' ότι σπάνια βιβλία με κάνουν να γελάω, με αυτό γέλασα αρκετά, ακόμα και σε δημόσιο χώρο όπως οι αστικές συγκοινωνίες (μια τρελή σε αποβάθρα του μετρό με ροζ μάσκα και με βιβλίο στα χέρια που χαχάνιζε ασταμάτητα αυτή ήμουν εγώ :p ) και χαλάρωσα. Αν και δεν αναλύει βαθυστόχαστα υπαρξιακά ή/και κοινωνικά ερωτήματα, δεν παύει να αποτελεί ένα ευχάριστο διάλειμμα από την καθημερινότητα, ειδικά όπως είναι διαμορφωμένη αυτό το διάστημα.

[Ioanna Xristodoyloy · Rating 5 out of 5]

πόσο είχα γελάσει με τούτο το βιβλιαράκι . Διαβάστηκε την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου και ήταν η καλύτερη παρέα. αξέχαστα το διάβαζα μέσα στο αστικό , με είχε απορροφήσει τόσο που έχασα τη στάση μου και κατέβηκα δυο στάσεις παρακάτω

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 3 out of 5]

Καλοκαίρι είναι, δουλειά πολλή έχω -δόξα τον θεό-, η θερμοκρασία έχει χτυπήσει κόκκινο και μετράω μέρες μέχρι να φύγω με την οικογένειά μου για διακοπές. Όπως είναι όμως λογικό και αναμενόμενο, θέλω να διαβάσω κάτι, οτιδήποτε, αρκεί να είναι διασκεδαστικό και ανάλαφρο δεδομένου ότι αφήνω τα βιβλία που χρειάζονται περισσότερη σκέψη για λίγο αργότερα, τότε που θα μπορώ να συγκεντρωθώ και να τους αφιερώσω τον χρόνο που πραγματικά χρειάζονται και τους αξίζει. Έτσι, αν κι αρχικά είχα επιλέξει να είναι ένα από τα βιβλία που θα με συνόδευαν στις καλοκαιρινές μου εξορμήσεις, διάβασα χθες το "Τακούνια Στα Χαρακώματα", το τέταρτο κατά σειρά βιβλίο της Κατερίνας Παπανικολάου που κυκλοφόρησε λίγο καιρό πριν από τις εκδόσεις Διόπτρα. Σίγουρα, δεν συγκλονίστηκα, για λόγους που θα αναλύσω παρακάτω ωστόσο, μπορώ όμως να πω ότι διασκέδασα αρκετά.

Η Ανδριάνα είναι μια γυναίκα λίγο πριν τα σαράντα, στην Ελλάδα της κρίσης, με μια ημίτρελη μάνα και μια ολότελα τρελή... αδερφή, μια φίλη που η κρίση δεν της έχει χτυπήσει την πόρτα και μέσα σε έναν συμβατικό γάμο δύο χρόνων, με τον σύζυγό της, Αλέξη, να βρίσκεται στο Παρίσι για επαγγελματικούς λόγους. Σε γενικά πλαίσια, είναι ευχαριστημένη από τη ζωή της, με τα στραβά και τα καλά της, μέχρι τη στιγμή που μένει χωρίς δουλειά ενώ το να βρει μια νέα, αξιοπρεπή που να καλύπτει τις ανάγκες της φαντάζει άθλος. Την ίδια στιγμή, η σχέση της με τον άντρα της χειροτερεύει όλο και περισσότερο με τους δυο τους να αποξενώνονται όλο και πιο πολύ, η μητέρα και η αδελφή της δεν αντιλαμβάνονται τη δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει ενώ η κολλητή της, ζει τον έρωτά της με έναν εικοσιπεντάρη και δεν την απασχολεί τίποτα άλλο. Και σαν να μην έφτανε που ο κόσμος που γνώριζε καταρρέει παρασύροντάς την, ο ψηλός, ο μεγάλος της έρωτας, που την είχε κερατώσει και πληγώσει ανεπανόρθωτα, επιστρέφει στη ζωή της από το πουθενά, βοηθώντας την διαδρομή της προς την τρέλα.

Θα ξεκινήσω με τα θετικά στοιχεία του βιβλίου. Είναι αρκετά καλογραμμένο, φρέσκο, δροσερό, νεανικό, ένα ανάγνωσμα που αν μη τι άλλο, ενδείκνυται για την εποχή που διανύουμε, με την ηρωίδα του οποίου μπορούν πολλές γυναίκες να ταυτιστούν σε αρκετά επίπεδα. Ευτυχώς, και σε σχέση με άλλα παρεμφερή μυθιστορήματα, η Κατερίνα Παπανικολάου, καταφέρνει να διατηρήσει ένα κάπως πιο ελληνικό πρότυπο ζωής, οικογένειας και σχέσεων. Ναι, σίγουρα σε ορισμένα σημεία διακρίνουμε νότες υπερβολής ή σουρεαλισμού ωστόσο θεωρώ πως αυτό είναι κάτι το σκόπιμο και διόλου τυχαίο. Συνήθως, σε κωμικές ιστορίες της καθημερινότητας όπως αυτή, ακολουθείται από τους συγγραφείς -άσχετα από το αν είναι Έλληνες- ένα αμερικάνικο πρότυπο που όπως και να το κάνουμε, δεν ταιριάζει και δεν θα μπορούσε ποτέ να ταιριάξει με τα δικά μας. Τα "Τακούνια Στα Χαρακώματα" λοιπόν, είναι εξελληνισμένα, όπως θα έπρεπε, σατιρίζοντας και καυτηριάζοντας την σύγχρονη πραγματικότητα του τόπου μας, με χιούμορ αλλά και συγκαλυμμένη δεικτικότητα.

Και πάμε λοιπόν στα, αν μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς έτσι, μειονεκτήματα του βιβλίου. Πρώτα απ' όλα, θεωρώ πως ίσως είναι λίγο περισσότερο ατακαδόρικο απ' όσο πραγματικά χρειάζεται. Σαφέστατα, η Ανδριάνα, είναι μια νέα, σύγχρονη και ανεξάρτητη γυναίκα κατά συνέπεια, τόσο ο λόγος όσο και η σκέψη της μπορεί να είναι καυστικά και κυνικά -και τα δικά μου είναι- απλώς θεωρώ πως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι όλη την ώρα. Υπάρχουν κάποιες εσωτερικές σκέψεις που στον πυρήνα τους, παραείναι σοβαρές για να τις αντιμετωπίζουμε ελαφρά την καρδία, ή προσπαθώντας να τις διακωμωδήσουμε για να πάρουμε ανάσα. Μπορεί να είναι διασκεδαστικό όταν το διαβάζεις, δεν είναι όμως ρεαλιστικό και όταν το χιούμορ αισθάνεσαι να σε πνίγει κάποιες στιγμές, από ευχάριστο, αρχίζει να σε δυσαρεστεί και να θέλεις λίγο χώρο. Επίσης, αντιλαμβάνομαι την επιρροή που είχε το "Sex & the City" σε πολλούς τομείς, λογοτεχνικούς και όχι μόνο, αλλά θα ήθελα στο μοντέλο σχέσεων της πρωταγωνίστριας να δω κάτι που θα μου θύμιζε λιγότερο την Carrie και τον Mr. Big, όχι μόνο στην ουσία της σχέσης τους αλλά και ως προς το πως αυτή παρουσιάστηκε, σε όλα τα επίπεδα.

Οφείλω πάντως να ομολογήσω πως απ' όσα βιβλία αυτού τους είδους και αισθητικής έχω διαβάσει -και είναι αρκετά απογοητευτικά ειδικά το τελευταίο διάστημα- το "Τακούνια Στα Χαρακώματα" είναι πιθανότατα το καλύτερο καθότι το πιο ειλικρινές, αυθεντικό, με χιούμορ, αυτοσαρκαστική διάθεση και διασκεδαστικό απ' όλα. Σίγουρα δεν θέτει μεγάλα ερωτήματα για τη ζωή και το μέλλον, παρά σκέψεις που λίγο-πολύ όλοι κάνουμε την δύσκολη αυτή περίοδο που διανύουμε, όμως διατηρώντας έναν ελληνικό χαρακτήρα που μας ταιριάζει, θα σας κάνει να ταυτιστείτε με το story στα κατά τόπους σημεία και αν μη τι άλλο, θα σας ψυχαγωγήσει ευχάριστα για 3-4 ωρίτσες τώρα που είναι καλοκαιράκι σε κάποια παραλία, κι ας μην είναι εξωτική, χωρίς να σας γεννήσει διλήμματα και τάσεις αμπελοφιλοσοφίας. Θα χαλαρώσετε, θα γελάσετε, -όχι- δεν θα συγκινηθείτε ούτε θα προβληματιστείτε ιδιαίτερα όμως στην τελική, δεν νομίζω πως αυτός ήταν και ο σκοπός της ίδιας της συγγραφέως.

[Πάνος Τουρλής · Rating 3 out of 5]

Ένα αστείο γυναικείο βιβλίο, με ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα και happy end. Χωρίς εμβάθυνση, χωρίς ιδαίτερες απαιτήσεις. Σας χαλαρώνει, το ρουφάτε σταγόνα-σταγόνα ή μονοκοπανιά (ανάλογα πόσο σας έχει κερδίσει) και διαβάζετε διάσπαρτα στις σελίδες του αποσπάσματα από την καθημερινότητά μας: βόλτα με το ΚΤΕΛ, ξεχασμένο ελληνικό χωριό, απόλυση νέας κοπέλας, διακοπές στην Τζιά, ψέματα, απιστίες και κοροϊδία στο σύγχρονο γάμο.

Κάπου κάπου γέλασα, δε λέω, οι εικόνες που μας χαρίζει απλόχερα η συγγραφέας δε θα σας κρατήσουν σοβαρούς με τίποτα. Προσέξτε να περιτριγυρίζεστε από δικούς σας ανθρώπους, αλλιώς θα παρεξηγηθείτε από τα χάχανα.

Η Ανδριάνα απολύεται, ο γάμος της περνάει κρίση, στη ζωή της επανεμφανίζεται ο παλιός της έρωτας, έχει να νατιμετωπίσει τις φοβίες της ετεροθαλούς αδελφής της και τη μοναξιά της μάνας της μετά το δεύτερο γάμο, η κολλητή της ζει σε μια ροζ τσιχλόφουσκα, πράγματα δηλαδή που δύσκολα θα βρείτε να συμβαίνουν γύρω σας (ταυτόχρονα), όμως ίσως ακριβώς εκεί έγκειται η κωμική επιτυχία του κειμένου.

Κάποια καλά αποσπάσματα που σε βάζουν σε σκέψεις, κάποια πολύ αστεία περιστατικά, ένα όμορφο τέλος, τι άλλο θέλετε να κρατάτε στα χέρια σας όταν σας χαϊδεύουν οι ζεστές ακτίνες του ήλιου και ο δροσερός αφρός των κυμάτων;

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

"Σκέφτομαι πως αν τελικά πάρω διαζύγιο, θα βιώνω για πολύ καιρό (ίσως για πάντα;) αυτό που αισθάνομαι αυτή τη στιγμή, τη μοναξιά μιας άδειας αρένας. Δηλαδή, παίρνεις μία, δύο (ακόμα κα�� τρεις) βαθιές ανάσες και βγαίνεις έξω για να δώσεις μάχη. Γιατί ξέρεις ότι θα πρέπει να αγωνιστείς για το μερίδιό σου στην ευτυχία. Ξέρεις ότι θα χρειαστεί να αναμετρηθείς με τα θηρία, τους άντρες. Το άλλο φύλο. Είσαι λοιπόν προετοιμασμένη ψυχολογικά για έναν αγώνα με αγριεμένα λιοντάρια κι ένα αδηφάγο κοινό που θα κάνει το στάδιο να σείεται από τη μανία του, προκειμένου να απολαύσει τον αιματηρό αγώνα. Η αδρεναλίνη είναι στο φουλ, τα μηνίγγια χτυπάνε σα βαριοπούλες κι εσύ ξεπροβάλλεις ποδαράκι στην αρένα. Οι υπεύθυνοι όμως, αντί για πολλά κι άγρια λιοντάρια, σου πετάνε μόνο ένα. Κουτσό, τυφλό, ίσως και μαστουρωμένο, Που κάθεται και σε κοιτάει. Στην αρχή. Μετά ρίχνει κι έναν υπνάκο πάνω στη σκηνή. Το κοινό, όπως είναι φυσικό, γιουχάρει και σου ρίχνει λεμονόκουπες για να αποχωρήσεις μια ώρα αρχύτερα. Κάπως έτσι αισθάνομαι τώρα. Βλέπω το μέλλον μου κοιτώντας το παρόν μου" (σελ.57-58).

"Ήμουν δηλαδή η γυναίκα-αστερίας. Ο όρος ήταν ευγενική χορηγία της Τζίνας θέλοντας να αποδώσει γλαφυρά ότι άνοιγα πόδια, χέρια και απλά του καθόμουν" (σελ. 77).

"Κουνάω το κεφάλι μου απογοητευμένη. Ούτε η κρίση, απ' ό,τι φαίνεται, δε μας έχει ταρακουνήσει αρκετά για να σταματήσουμε να ζούμε φούσκες και στην προσωπική μας ζωή. Ενώ έχουμε δει σε όλα τα υπόλοιπα πού μας οδήγησε η μεγαλύτερη φούσκα απ' όλες" (σελ. 217).

"Ώριμοι, συνειδητοποιημένοι, ελεύθεροι. Ελεύθεροι πια από άλλους, από φαντάσματα του παρελθόντος, αλλά κυρίως απελευθερωμένοι από τους ίδιους μας τους φόβους και τις αδυναμίες που δε μας άφησαν να δούμε καθαρά. Ούτε την πρώτη, ούτε τη δεύτερη φορά. Τώρα που κάποια παλιά μας κομμάτια έχουν πεθάνει, ίσως βρούμε το χώρο για να γεννηθούν κάποια καινούργια' (σελ. 291).

[Διονύσης Σγούρος · Rating 4 out of 5]

Η γραφή είναι στρωτή κι ευχάριστη χωρίς λογοτεχνικές εξάρσεις. Το story είναι αρκετά συνηθισμένο αλλά η συγγραφέας καταφέρνει με το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό, που είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του βιβλίου, να κρατάει τον αναγνώστη και μάλιστα μ' ένα μόνιμο χαμόγελο. Η επιτυχία ενός βιβλίου κρίνεται από την τελική αίσθηση που σου αφήνει, και για μένα αυτή η αίσθηση είναι θετική. Αυτό που λείπει είναι κάποιες αντροπές που θα το έκαναν λιγότερο προβλέψιμο.

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Ευχάριστο και διασκεδαστικό