What do you think?
Rate this book
Chodziło o miłość
Arek jest dziennikarzem, sterroryzowanym przez swoją kotkę rozwodnikiem, korzystającym raz w tygodniu z terapii.
Justa uwielbia długie koszule, seks i niespodzianki, czasami mieszka w szpitalu psychiatrycznym.
Znajdują fragmenty siebie w przyjaźni, czułości, chorobie, cały czas zmierzając w kierunku miłości albo tego, czym chcieliby, by ona była.
Opowieść wywołuje łzy, zarówno z powodu wzruszenia, jak i sporej dawki humoru. Literatura środka w mistrzowskim stylu.
Justa uwielbia długie koszule, seks i niespodzianki, czasami mieszka w szpitalu psychiatrycznym.
Znajdują fragmenty siebie w przyjaźni, czułości, chorobie, cały czas zmierzając w kierunku miłości albo tego, czym chcieliby, by ona była.
Opowieść wywołuje łzy, zarówno z powodu wzruszenia, jak i sporej dawki humoru. Literatura środka w mistrzowskim stylu.
296 pages, Paperback
First published April 18, 2013
37 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
July 12, 2023
Bywają książki, które czytamy jednym tchem, bywają takie które „smakujemy” powoli.
Są też i takie przez które ciężko przebrnąć…
Do której kategorii należy powieść, którą pragnę dziś Wam przedstawić?
Serdecznie zapraszam do zapoznania się z moim postem…
https://taka-jest-agata.blogspot.com/...
Są też i takie przez które ciężko przebrnąć…
Do której kategorii należy powieść, którą pragnę dziś Wam przedstawić?
Serdecznie zapraszam do zapoznania się z moim postem…
https://taka-jest-agata.blogspot.com/...
June 7, 2013
Z pozoru kolejna powieść obyczajowa o miłości, w której jedyną odmianą jest narracja z punktu widzenia mężczyzny. Tak można pomyśleć, patrząc na okładkę "Chodziło o miłość", czytając opis, a nawet pierwszych kilka rozdziałów. Jednak słodko-gorzka historia i nieco ironiczny język stanowią przykrywkę dla głębszej treści. Robert Rient pisze o miłości, ale nie jest to tylko love story, cukierkowa papka, jaką karmi nas popkultura. Czytelnik powoli odkrywa głębię, zapada się w nią, emocjonalnie wiąże się z bohaterami i zaczyna dostrzegać sprawy istotne.
Arek to przeciętny facet. Nie żaden cwany gnojek, "pies na baby", jak jego najlepszy przyjaciel Michał, ale zwykły mężczyzna, który lubi kochać i być kochanym. Od rozwodu z Magdą kiepsko sobie radzi, chodzi na terapię, pracuje, spotyka się z przyjaciółmi. Życie toczy się dalej, ale tę stateczność pewnego dnia przerywa Justa, która jak burza wkracza w życie głównego bohatera. Roztrzepana, nieodpowiedzialna, trochę zwariowana, jednak warto się zastanowić, co przywiodło ją do punktu, w którym się znajduje. Justyna to trudna bohaterka. Niełatwo ją rozgryźć, ona sama tak naprawdę nie wie, kim jest i co w życiu robi. Nie pozwala się zamknąć w żadne ramy - to absolutna nonkonformistka, która czerpie z życia pełnymi garściami, jeśli akurat nie jest pacjentką szpitala psychiatrycznego. Jak na ustabilizowane życie Arka wpłynie żywioł, jakim jest Justa? Historia dwojga bohaterów okazuje się absolutnie niekonwencjonalna. I choć sama postać głównego bohatera jest nieco irytująca, to warto przyjrzeć się postaciom drugoplanowym. Robert Rient wplótł w fabułę swojej książki przypadkowe rozmowy zasłyszane na ulicy, które co jakiś czas pojawiają się w treści i pozwalają odczuć, że tak naprawdę każdy z nas potrzebuje terapeuty.
To, co w tej książce może przerazić, to fakt jak bardzo jej lektura wpływa na czytelnika. Samotność bohaterów, brak przywiązania do konkretnego miejsca lub osoby, niemożność stworzenia stałej relacji przytłaczają. Nie ma tu natłoku emocji, a jednak emocje są bardzo odczuwalne. Na pewno nie jest to powieść lekka, choć przecież mówi o życiu, choć autor prostymi słowami pisze o tym, co każdego dnia przeżywamy. To taka historia, którą trzeba przemyśleć w kontekście własnego życia. Rient nie poucza czytelnika, ale każe mu się zastanowić nad pewnymi sprawami. Niczego nie narzuca, a jedynie poprzez przykład swojego bohatera ukazuje własny, bardzo trafny zresztą, punkt widzenia. Taka książka–terapia. To wnikliwe obserwacje ludzi i otoczenia, płynny język i historia, która może przydarzyć się każdemu. Oto niewątpliwe atuty tej powieści. Ale Chodziło o miłość to również próba odnalezienia siebie, swojej tożsamości, tego, co daje w życiu szczęście konkretnej jednostce. Arkowi chodziło o miłość… Nie tylko między kobietą a mężczyzną, ale również między ojcem a synem, bratem i siostrą, a także o miłość do przyjaciół.
Jest w tej historii wiele wątków pobocznych, jednak dla bohaterów to miłość jest najważniejsza. Michał, który wciąż nie może pogodzić się ze śmiercią ukochanej, Gosia, która nie potrafi stworzyć stałego związku, bo boi się bliskości, Justa, która nie może zapomnieć o traumie z dzieciństwa. A kim Ty jesteś, drogi Czytelniku? Tym, którzy lubią niebanalne historie o miłości, ale także książki, nad którymi trzeba pomyśleć oraz tym, którzy nie boją się konfrontacji z własną samotnością zdecydowanie powieść Roberta Rienta warto polecić.
Arek to przeciętny facet. Nie żaden cwany gnojek, "pies na baby", jak jego najlepszy przyjaciel Michał, ale zwykły mężczyzna, który lubi kochać i być kochanym. Od rozwodu z Magdą kiepsko sobie radzi, chodzi na terapię, pracuje, spotyka się z przyjaciółmi. Życie toczy się dalej, ale tę stateczność pewnego dnia przerywa Justa, która jak burza wkracza w życie głównego bohatera. Roztrzepana, nieodpowiedzialna, trochę zwariowana, jednak warto się zastanowić, co przywiodło ją do punktu, w którym się znajduje. Justyna to trudna bohaterka. Niełatwo ją rozgryźć, ona sama tak naprawdę nie wie, kim jest i co w życiu robi. Nie pozwala się zamknąć w żadne ramy - to absolutna nonkonformistka, która czerpie z życia pełnymi garściami, jeśli akurat nie jest pacjentką szpitala psychiatrycznego. Jak na ustabilizowane życie Arka wpłynie żywioł, jakim jest Justa? Historia dwojga bohaterów okazuje się absolutnie niekonwencjonalna. I choć sama postać głównego bohatera jest nieco irytująca, to warto przyjrzeć się postaciom drugoplanowym. Robert Rient wplótł w fabułę swojej książki przypadkowe rozmowy zasłyszane na ulicy, które co jakiś czas pojawiają się w treści i pozwalają odczuć, że tak naprawdę każdy z nas potrzebuje terapeuty.
To, co w tej książce może przerazić, to fakt jak bardzo jej lektura wpływa na czytelnika. Samotność bohaterów, brak przywiązania do konkretnego miejsca lub osoby, niemożność stworzenia stałej relacji przytłaczają. Nie ma tu natłoku emocji, a jednak emocje są bardzo odczuwalne. Na pewno nie jest to powieść lekka, choć przecież mówi o życiu, choć autor prostymi słowami pisze o tym, co każdego dnia przeżywamy. To taka historia, którą trzeba przemyśleć w kontekście własnego życia. Rient nie poucza czytelnika, ale każe mu się zastanowić nad pewnymi sprawami. Niczego nie narzuca, a jedynie poprzez przykład swojego bohatera ukazuje własny, bardzo trafny zresztą, punkt widzenia. Taka książka–terapia. To wnikliwe obserwacje ludzi i otoczenia, płynny język i historia, która może przydarzyć się każdemu. Oto niewątpliwe atuty tej powieści. Ale Chodziło o miłość to również próba odnalezienia siebie, swojej tożsamości, tego, co daje w życiu szczęście konkretnej jednostce. Arkowi chodziło o miłość… Nie tylko między kobietą a mężczyzną, ale również między ojcem a synem, bratem i siostrą, a także o miłość do przyjaciół.
Jest w tej historii wiele wątków pobocznych, jednak dla bohaterów to miłość jest najważniejsza. Michał, który wciąż nie może pogodzić się ze śmiercią ukochanej, Gosia, która nie potrafi stworzyć stałego związku, bo boi się bliskości, Justa, która nie może zapomnieć o traumie z dzieciństwa. A kim Ty jesteś, drogi Czytelniku? Tym, którzy lubią niebanalne historie o miłości, ale także książki, nad którymi trzeba pomyśleć oraz tym, którzy nie boją się konfrontacji z własną samotnością zdecydowanie powieść Roberta Rienta warto polecić.
March 20, 2015
Fascynująca lektura. Jako ktoś, kto był w związku z osobą o zaburzeniu osobowości typu borderline, uderzył mnie jej optymizm, do którego nie potrafiłem się w końcu przekonać. O wiele bardziej pasował mi mrok na początku powieści. Jednak sam nastrój, styl prozy i postacie były znakomite, jak i przelotny surrealizm w fikcyjnym miasteczku z tajemniczym barem. Być może to moje osobiste doświadczenia przeszkodziły mi przy odbiorze pod koniec, więc nie chciałbym tym limitować oceny.
Realistyczny bohater aż niewygodnie przypominał mi miejscami samego siebie.
Realistyczny bohater aż niewygodnie przypominał mi miejscami samego siebie.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews