Een jonge vrouw die zich niet thuis voelt in een nieuwe taal en een nieuwe cultuur vervreemdt van haar echtgenoot. Ze droomt van de liefde, van hun lichamen tegen elkaar. Ze wil een kind met hem. Maar haar man wil geen kinderen, zelfs haar wil hij niet meer. ‘Soms denk ik dat de liefde is achtergebleven in Boekarest, dat ik haar als een verdwaald stuk bagage op de lopende band van het vliegveld heb laten liggen.’ Als ze een oudere man ontmoet die haar belangstelling voor literatuur en filosofie deelt, ontstaat er een bijzondere erotische verhouding. Ondertussen blijft ze ongelukkig in haar huwelijk. De herinneringen aan het Roemenië van haar jeugd en de gedachte aan een kind blijven haar bezighouden. De gekte ligt op de loer. ‘Moeder zijn, dat zou me normaler maken’.
Het boek begon bijzonder sterk: historische gebeurtenissen, literaire figuren en ervaringen worden samengevoegd tot een intrigerende vertelling. Ik verslond de eerste 100 bladzijden moeiteloos. Naarmate het verhaal vorderde, kon de idée fixe van het moeder willen worden mij niet langer boeien. Die obsessie rammelde ook wat met de taal. Op zich een interessant gegeven dat de tekst ook begint te lijden onder de geest van het hoofdpersonage. De laatste bladzijden konden me niet bekoren. Jammer!
Een jong echtpaar komt naar Nederland om hier een bestaan op te bouwen. Hij heeft werk, zij vindt werk, beiden leren de taal. Zij verlangt terug naar huis, naar Roemenië, toen er nog liefde was tussen hen. Ze groeien uit elkaar. Gefrustreerd begint zij een verhouding met een oudere Nederlandse man. Toch blijft zij hunkeren naar haar echtgenoot, naar een kind dat nooit komt. Een kind zou hen weer bij elkaar brengen denkt zij. Met de dilemma’s van de immigrant heeft Mira Feticu een goed thema te pakken. Van alle tijden en tegelijkertijd actueel. Vele mensen komen naar Nederland, in het hoop het hier beter te krijgen dan thuis of gewoon om een paar jaar te werken. Hun dromen en ambities, hun strijd met het nieuwe land; dit is herkenbaar en interessant... Lees de rest van mijn bespreking hier
De thema's seks, liefde en eenzaamheid zijn goed uitgewerkt.
Het hoofdpersonage is radeloos en stuurloos en dat weet Feticu mooi door te trekken naar haar beeldspraak en wilde associaties. Dat maakt de roman helaas wel verwarrend en onduidelijk op veel plaatsen. Feticu maak het haar lezers niet gemakkelijk.