What do you think?
Rate this book
ترنم
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
January 26, 2018
نمره ی واقعی: دو و نیم
روزگاری برنامه ای در رادیو تهران پخش می شده که درباره ی دستگاه های موسیقی ایرانی و گوشه های اون - بر اساس ردیف میرزا عبدالله به روایت نورعلی برومند - بحث می کرده. نویسنده در اون برنامه هم بخش هایی از اجراهای مشهور رو گنجونده بوده هم خودش با سنتور بخش هایی رو اجرا می کرده. حالا نویسنده مدعیه که در این کتاب کوشیده برای گسترش مخاطب و گریز از محدودیت های برنامه ی رادیویی - من جمله ناتوانی از نام بردن از برخی افراد - اون برنامه رو به صورت نوشتاری در بیاره تا بتونه با دادن صورتی پایدار به اون مطالب برنامه ی رادیویی رو تکمیل کنه
اما این ادعا درست نیست بدون تردید این کتاب طفیلی برنامه ی رادیویی مونده و آدم عاقل باید بره همون برنامه ی رادیویی رو پیدا کنه و گوش بده. نویسنده هیچ کوششی برای نوشتاری کردن آن برنامه نکرده. در این حد که حتی آثار گفته های رادیو هم از آن حذف نشده - مثلا اینکه "در برنامه ی قبل فلان کردیم" و ... . خلاصه اینکه این کتاب رونویسی آن برنامه ی رادیویی است. آن هم با حذف مهمترین بخش آن یعنی اجراها - جنبه ی شنیداری
اما سوای این جتبه ی بیشتر فرمال، محتوای کتاب هم متاسفانه در سطح معقولی قرار نداره. کتاب به غایت مشوش و در همه. طبیعة اگر کسی می خواد از گوشه های دستگاه ها چیزی یاد بگیری فقط در انتظار شنیدن ترتیبشون نیست. بلکه می خواد اصول و مبانی تقسیم بندی و ویژگی های صوری هر دستگاه و گوشه رو متوجه بشه - مثل فواصل خاص هر دستگاه سازی یا آوازی، و حرکات ملودیک دستگاه ها و گوشه ها. اما این کتاب به دلیل الابختکی بودن اطلاعات را به صورت پراکنده و به ندرت عرضه می کند. اطلاعات جالب هم درش هست اما پراکنده و بی نظم
قضاوت نهایی: محتوای کتاب - و برنامه ی رادیویی که ظاهرا بر اساس این متن ساخته شده - مشوش و عملا تنها اندکی قابل استفاده است. اما برنامه ی رادیویی چیزی داشته که حداقل شنیدن اش را احتمالا جذاب می کرده، یعنی اجراها - چه اجراهای قدیمی و چه اجراهای خود نویسنده با سنتور. اما کتاب از این نعمت بی بهره است. پس نه جذابیت شنیداری داره و نه جذابیت محتوایی. به نظرم خواننده فقط باید نکات جالب را هایلایت، و بقیه را ناشنیده و نادیده فرض کنه
روزگاری برنامه ای در رادیو تهران پخش می شده که درباره ی دستگاه های موسیقی ایرانی و گوشه های اون - بر اساس ردیف میرزا عبدالله به روایت نورعلی برومند - بحث می کرده. نویسنده در اون برنامه هم بخش هایی از اجراهای مشهور رو گنجونده بوده هم خودش با سنتور بخش هایی رو اجرا می کرده. حالا نویسنده مدعیه که در این کتاب کوشیده برای گسترش مخاطب و گریز از محدودیت های برنامه ی رادیویی - من جمله ناتوانی از نام بردن از برخی افراد - اون برنامه رو به صورت نوشتاری در بیاره تا بتونه با دادن صورتی پایدار به اون مطالب برنامه ی رادیویی رو تکمیل کنه
اما این ادعا درست نیست بدون تردید این کتاب طفیلی برنامه ی رادیویی مونده و آدم عاقل باید بره همون برنامه ی رادیویی رو پیدا کنه و گوش بده. نویسنده هیچ کوششی برای نوشتاری کردن آن برنامه نکرده. در این حد که حتی آثار گفته های رادیو هم از آن حذف نشده - مثلا اینکه "در برنامه ی قبل فلان کردیم" و ... . خلاصه اینکه این کتاب رونویسی آن برنامه ی رادیویی است. آن هم با حذف مهمترین بخش آن یعنی اجراها - جنبه ی شنیداری
اما سوای این جتبه ی بیشتر فرمال، محتوای کتاب هم متاسفانه در سطح معقولی قرار نداره. کتاب به غایت مشوش و در همه. طبیعة اگر کسی می خواد از گوشه های دستگاه ها چیزی یاد بگیری فقط در انتظار شنیدن ترتیبشون نیست. بلکه می خواد اصول و مبانی تقسیم بندی و ویژگی های صوری هر دستگاه و گوشه رو متوجه بشه - مثل فواصل خاص هر دستگاه سازی یا آوازی، و حرکات ملودیک دستگاه ها و گوشه ها. اما این کتاب به دلیل الابختکی بودن اطلاعات را به صورت پراکنده و به ندرت عرضه می کند. اطلاعات جالب هم درش هست اما پراکنده و بی نظم
قضاوت نهایی: محتوای کتاب - و برنامه ی رادیویی که ظاهرا بر اساس این متن ساخته شده - مشوش و عملا تنها اندکی قابل استفاده است. اما برنامه ی رادیویی چیزی داشته که حداقل شنیدن اش را احتمالا جذاب می کرده، یعنی اجراها - چه اجراهای قدیمی و چه اجراهای خود نویسنده با سنتور. اما کتاب از این نعمت بی بهره است. پس نه جذابیت شنیداری داره و نه جذابیت محتوایی. به نظرم خواننده فقط باید نکات جالب را هایلایت، و بقیه را ناشنیده و نادیده فرض کنه
Displaying 1 of 1 review