De Anton Wachterromans

Anton Wachter #1-8

by Simon Vestdijk

Over de acht Anton Wachterromans zei SimonVestdijk, dat ze voor 90% autobiografisch zijn."De kleur en sfeer van de boeken is bewonderenswaarsig in klank omgezet." De Groene Amsterdammer

Het meest bekende boek is natuurlijk 'Terug tot Ina Damman' over een onmogelijke jeugdliefde. Marc Lohmann's bewerking werd door de recensenten bejubeld. De sfeer van rond het jaar 1900 in een klein provinciestadje is prachtig weergegeven en de muziek, zoals door Vestdijk beschreven, speelt een hoofdrol.

Terug tot Ina Damman (1934), de bekendste roman uit de Anton Wachter-serie, opent met Antons Wachters eerste dagen op de hbs, 'het moeilijkste wat er bestond'. Hij is een intelligente maar wereldvreemde jongen en wordt op school dan ook geplaagd. Als verweer tegen zijn eenzaamheid en het gepest van zijn klasgenoten zoekt hij zijn heil in hard werken, zodat hij de beste van zijn klas wordt en blijft, zonder dat dit hem echter voldoening schenkt. Geleidelijk krijgt hij vrienden, zijn leven wordt dragelijker, maar zijn hele puberteit wordt beheerst door zijn liefdesgevoelens voor medescholier Ina Damman - gevoelens die uitgroeien tot een allesbeheersende, onmogelijke jeugdliefde.

Met Bram van der Vlugt.

8-cd Hoorspel
Duur: 480 minuten

Audio CD

First published October 1, 2005

About the author

Born in the small town of Harlingen, Vestdijk studied medicine in Amsterdam, but turned to literature after a few years as a doctor. He became one of the most important 20th-century writers in the Netherlands. His prolificity as a novelist was legendary, but he was at least as important as an essayist on e.g., literature, art, music and religion. He also wrote poetry and short stories. His work has been translated into most Western European languages.

Reviews

[Anton Segers · Rating 1 out of 5]

Een hoorspel is natuurlijk niet hetzelfde als de romans zelf. Maar dit nodigt niet echt uit tot het lezen van Vestdijk. De autobiografische romans over zijn kindertijd, schoolvrienden en eerste liefdes lijken gedateerd en komen eentonig en leeg over.

[Ellen IJzerman (Prowisorio) · Rating 2 out of 5]

Misschien is het verhaal een tikje te gedateerd. Misschien heb ik wel genoeg van boeken over opgroeiende mennekes met al hun meisjesveroveringsproblemen en meisjesafrekenoplossingen. Misschien komt het door de vorm: hoorspel en dus luisteren. Wat de precieze reden ook is, Anton Wachter boeide me nauwelijks, irriteerde me te vaak en is daarom een tegenvaller.

Er zijn interessantere portretten van opgroeiende jongetjes te vinden... en vast ook van opgroeiende meisjes, hoewel ik van die laatste eigenlijk geen voorbeeld kan geven (Help!? Wie/waar is de vrouwelijke Hans Castor???).

Al met al een teleurstelling dit luister'boek' en reden voor mij om het luisteren naar een - hoorspel van een - boek van Vestdijk voorlopig niet meer te proberen. Pastorale 1943 blijft vooralsnog mijn favoriete Vestdijk.