۱۴۰۲/۷/۶ از ۱۴۸ صفحه کتاب، ۵۸ صفحه مقدمه بود که هیچ بار ارزشی برای یادگیری به من خواننده نداشت و مولف کتاب که جزو اساتید دانشگاه و مدرسین هست در زمینه سینما و فیلمنامهنویسی درباره کارهای خودش و فیلمها و مستندها صحبت کرده و به کرات درباره فیلمی به نام «خوشبختی آقای ایزدی» که نوشته خودش بود صحبت کرده و مثال زده بوده! و بعداز اتمام مقدمه و توضیحاتی که اکثرا در کتابِ رابرت مکککی با نام: داستان، ساختار و سبک و اصول فیلمنامهنویسی وجود داشته، صحبت کرده با این تفاوت که حرفهای ایشون رو کمی بسط و تغییر داده و بجای مثال زدن از یک فیلم معروف و یا شاهکار سینمایی مرتب از فیلمنامهای که خودش نوشته اون هم قبل از انقلاب و بعد در سال ۱۳۵۸ تبدیل به فیلم شده با یک نام دیگر برای خواننده مثال زده! (عزیز من برو سراغ شاهکارهای سینمایی که همه دیده باشن چه اصراری داری که مدام از سناریویی بگی که کسی سناریوش رو نخونده و فیلمش رو با یک عنوان دیگه ندیده؟! واقعا این کتاب هیچ فایدهای برای من نداشت و تعجب میکنم چطور این کتاب با توجه به گفتههای خود مولف در دانشگاه تدریس میشه؟! عجب!
کتاب مجموعهای از دو جزوه درسی نویسنده هست. بخش اول آشنایی با کلیات فیلمنامه و مقایسه فیلمنامه با برخی دیگر گونههای متون ادبی/نمایشی هست و بخش دوم به طور عملیتر و مختصر به نحوه نگارش فیلمنامه همراه با مثالی از یک فیلمنامه از نویسنده کتاب، پرداختهاست. کل کتاب از نظر دستهبندی و عناوین کمی گیچکننده هست و نثر نویسنده به نظرم خستهکننده هست. شاید اگر کتاب دستهبندی و فهرستبندی مرتبتری داشت و نویسنده کمی از حدیث نفس (خصوصا در بخش دوم) کاستهبود، کتاب بهتری از آب در میآمد.
چقدر جای کتابهایی مثل این کتاب در ادبیات سینمایی ما خالیست. ما با آن که سینمای مطرحی در جهان داریم اما کتابهای تألیفی اندکی به زبان فارسی تدوین شدهاند، کتابهایی که خصوصاً سینما را از ورای دید ایرانیان تصویر کنند. البته این کتاب چنین خصلتی را ندارد اما سعی کرده قواعد وارداتی سینما را با لحنی فارسی بازگویی نماید. کتاب بسیار مهمتر در این زمینه «مهندسی سینما»ست که شیوهی فیلمسازی را به روشی ایرانی مدون کرده است. کتاب ابراهیم مکی به نظرم با آن که امروزه لحن شعاری دههی شصت را با خود دارد و وجه آموزشیاش برای این سالها ضعیف شده است اما باز هم چیزهایی برای یاد گرفتن دارد. ای کاش کس دیگری پیدا میشد تا با همین صداقت و بیطرفی ابراهیم مکی، دانش و تجربهاش را برای فارسی زبانان بازگو میکرد و آنها را به اشتراک میگذاشت و به غنای این بخش از کتابهای سینمایی تألیفی میافزود.