Πολλοί πιστεύουν πως το μίσος μέσα σου για κάποιον, δεν μπορεί να τον αγγίξει. Κατατρώει μόνο εσένα τον ίδιο.
Η μικρή, γλυκιά Μαργαρίτα από τα δώδεκα της μεγάλωνε μαθαίνοντας να μισεί τον παιδικό της φίλο και τη μάνα του. Ο πατέρας της τροφοδοτούσε την αθώα παιδική της ψυχή με το συναίσθημα αυτό, σταλάζοντας σταγόνα-σταγόνα το δηλητήριο του, βασισμένος στην αγάπη που του έτρεφε η κόρη του και την τυφλή της εμπιστοσύνη στο άτομο του. Και η Μαργαρίτα θυσίασε όνειρα και μέλλον γι' αυτή την εμπιστοσύνη, γιγαντώνοντας μέσα της το μίσος και τη δίψα για εκδίκηση για τους ανθρώπους που της υπέδειξε.
Με ολέθριες συνέπειες για την οικογένεια του παιδικού της φίλου. Όταν μαθαίνει την αλήθεια, είκοσι χρόνια μετά, θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να επανορθώσει για ότι προκάλεσε το παρόλογο και άδικο συναίσθημα που κυριαρχούσε μέσα της τόσα χρόνια. Αλλά έπρεπε να πληρώσει. Θα άντεχε το τίμημα της εξιλέωσης;
Η Νικόλ-Άννα Μανιάτη γεννήθηκε στην Κύπρο όπου και έζησε τα παιδικά της χρόνια. Σε πολύ νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στο Λονδίνο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και είναι κάτοχος Β.Α., P.G.C.E και Μ.Α. Ολοκλήρωσε επίσης σπουδές νοσηλευτικής τριετούς φοίτησης στο King Edward Memorial Hospital. Το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου αρχικά εργάστηκε ως καθηγήτρια Αγγλικών, ενώ λίγα χρόνια αργότερα άνοιξε δικό της Κέντρο Ξένων Γλωσσών, το οποίο διηύθυνε επί 18 χρόνια. Στο διάστημα αυτό εξέδωσε με επιτυχία τέσσερα εκπαιδευτικά βιβλία, τρία από τα οποία εγκρίθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας. Το τέταρτο κυκλοφόρησε από το διεθνή εκδοτικό οίκο "Longman". Υπήρξε επίσης εισηγήτρια εκπαιδευτικών σεμιναρίων και ενεργό μέλος των εξετάσεων ξενόγλωσσης παιδείας. Στο ενεργητικό της περιλαμβάνονται και πολλές δημοσιεύσεις εκπαιδευτικών άρθρων.
Αρκετά βιβλία που έχω διαβάσει από Ελληνίδες συγγραφείς μου φαίνεται ότι δεν παρουσιάζουν καμία ιδιαιτερότητα ως προς τη γραφή και εννοώ ότι αν δεν σου πουν ποιος έχει γράψει το βιβλίο θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρήσεις ότι είναι είτε η Λένα Μαντά, είτε η Ρένα Ρώσση Ζαΐρη, είτε η Χρυσηίδα Δημουλίδου κλπ. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και αυτό το βιβλίο.
Θα προτιμούσα να έχει 100 με 150 σελίδες λιγότερες και να προχωράει η ιστορία λίγο πιο γρήγορα. Δεν χρειαζόταν να διαβάσω από τρεις φορές όλα τα χαρακτηριστικά των πλακιδίων και ποια είναι η καλή τους ποιότητα και πως βγάζει κανείς κέρδος. Σε κάποιο σημείο εκεί λίγο πριν τη μέση ένιωθα ότι έπρεπε να προχωρήσει λίγο πιο γρήγορα η υπόθεση.
Αλλά και όταν προχώρησε τελικά, πάλι μου φάνηκε ότι τα γεγονότα δεν έβγαζαν νόημα δεν ξέρω κάπως υπερβολικά μου φάνηκαν όλα. Με λίγα λόγια δεν μου άρεσε ιδιαίτερα δυστυχώς…