What do you think?
Rate this book
Περί θανάτου
Δύο από τα τελευταία κείμενα του Τζωρτζ Στάινερ, που αποτελούν κατά κάποιο τρόπο ένα παιγνιώδες και ταυτόχρονα ολοκληρωμένο προσχέδιο πνευματικής διαθήκης. Στο πρώτο, ένας μισοκαμένος πάπυρος που βρέθηκε στην ανασκαφή μιας βίλας στο Ερκολάνο, γεμάτος κρυπτικούς και ημιτελείς αφορισμούς, δίνει την αφορμή για μια επισκόπηση σχεδόν κάθε θέματος που απασχόλησε τον συγγραφέα στη ζωή του. Στο δεύτερο, μια σκέψη γύρω από την ιστορία, τους μετασχηματισμούς και εντέλει το θάνατο της ιδέας του θανάτου εξελίσσεται, με τη μέγιστη δύναμη συμπύκνωσης που απέκτησε με τα χρόνια η γραφή του Στάινερ, σε μια βαθιά κριτική στις σύγχρονες μορφές της ζωής.
- GenresPhilosophy
120 pages, Paperback
Published June 12, 2023
3 people are currently reading
121 people want to read
About the author
George Steiner
188 books569 followersSee also: George A. Steiner, author on Management and Planning.
Dr. Francis George Steiner was an essayist, novelist, philosopher, literary critic, and educator. He wrote for The New Yorker for over thirty years, contributing over two hundred reviews. Among his many awards, he received The Truman Capote Lifetime Achievement Award from Stanford University 1998. He lived in Cambridge, England, with his wife, historian Zara Shakow Steiner.
In 1950 he earned an M.A. from Harvard University, where he won the Bell Prize in American Literature, and received his Ph.D. from Oxford University (Balliol College) on a Rhodes Scholarship in 1955. He was then a scholar at the Institute for Advanced Study in Princeton, New Jersey, for two years. He became a founding fellow of Churchill College at the University of Cambridge in 1961, and has been an Extraordinary Fellow there since 1969. Additionally, Steiner accepted the post of Professor of English and Comparative Literature at the University of Geneva in 1974, which he held for 20 years, teaching in four languages. He became Professor Emeritus at Geneva University on his retirement in 1994, and an Honorary Fellow at Balliol College at Oxford University in 1995. He later held the positions of the first Lord Weidenfeld Professor of Comparative Literature and Fellow of St. Anne's College at Oxford University from 1994 to 1995, and Norton Professor of Poetry at Harvard University from 2001 to 2002.
Dr. Francis George Steiner was an essayist, novelist, philosopher, literary critic, and educator. He wrote for The New Yorker for over thirty years, contributing over two hundred reviews. Among his many awards, he received The Truman Capote Lifetime Achievement Award from Stanford University 1998. He lived in Cambridge, England, with his wife, historian Zara Shakow Steiner.
In 1950 he earned an M.A. from Harvard University, where he won the Bell Prize in American Literature, and received his Ph.D. from Oxford University (Balliol College) on a Rhodes Scholarship in 1955. He was then a scholar at the Institute for Advanced Study in Princeton, New Jersey, for two years. He became a founding fellow of Churchill College at the University of Cambridge in 1961, and has been an Extraordinary Fellow there since 1969. Additionally, Steiner accepted the post of Professor of English and Comparative Literature at the University of Geneva in 1974, which he held for 20 years, teaching in four languages. He became Professor Emeritus at Geneva University on his retirement in 1994, and an Honorary Fellow at Balliol College at Oxford University in 1995. He later held the positions of the first Lord Weidenfeld Professor of Comparative Literature and Fellow of St. Anne's College at Oxford University from 1994 to 1995, and Norton Professor of Poetry at Harvard University from 2001 to 2002.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
June 19, 2023
«Τα ταραγμένα ποτάμια πεθαίνουν στην ηρεμία της θάλασσας.»
December 24, 2023
Περί Steiner.
August 21, 2023
«Το καλύτερο είναι να μη γεννιέσαι· ύστερα, να πεθαίνεις νέος· το χειρότερο, να ζεις πολύ».
Η συναλλαγή είναι αμοιβαία. Οι νεκροί ψάχνουν τους ζωντανούς. Επισκέψεις φαντασμάτων κάποιες νύχτες του χρόνου, στοιχειωμένοι τόποι, η επιστροφή των νεκρών στα όνειρα είναι κοινά στοιχεία σε όλους τους πολιτισμούς. Δεν ξέρουμε καμιά κοινότητα, καμιά μυθολογικό-λογοτεχνική παράδοση χωρίς τις δικές της ιστορίες φαντασμάτων.
Στην αυθεντική αγάπη υπάρχει το παράδοξο της μοναχικότητας. Υπάρχει μοναχικότητα στην ερωτική ολοκλήρωση και στη μαγεία της φιλίας. Υπάρχει το παράδοξο της μοιρασμένης αλλά προφυλαγμένης μοναξιάς. Έτσι θα έπρεπε να καθορίζεται ο θάνατος.
Η συναλλαγή είναι αμοιβαία. Οι νεκροί ψάχνουν τους ζωντανούς. Επισκέψεις φαντασμάτων κάποιες νύχτες του χρόνου, στοιχειωμένοι τόποι, η επιστροφή των νεκρών στα όνειρα είναι κοινά στοιχεία σε όλους τους πολιτισμούς. Δεν ξέρουμε καμιά κοινότητα, καμιά μυθολογικό-λογοτεχνική παράδοση χωρίς τις δικές της ιστορίες φαντασμάτων.
Στην αυθεντική αγάπη υπάρχει το παράδοξο της μοναχικότητας. Υπάρχει μοναχικότητα στην ερωτική ολοκλήρωση και στη μαγεία της φιλίας. Υπάρχει το παράδοξο της μοιρασμένης αλλά προφυλαγμένης μοναξιάς. Έτσι θα έπρεπε να καθορίζεται ο θάνατος.
March 30, 2025
«στην ουσία, η ελπίδα είναι μια (κάπως θαυματουργή) κατηγορία της γραμματικής.»
πλούσιο, πυκνό, σπινθηροβόλο.
πλούσιο, πυκνό, σπινθηροβόλο.
August 11, 2016
http://www.comunidadeculturaearte.com...
Fragmentos, de George Steiner, é um conjunto de ensaios. Sob um pretexto algo estranho (e, quanto a mim, desnecessário), as reflexões derivam da leitura de um suposto pergaminho da Grécia Antiga, de origem desconhecida. O académico americano explora, em oito textos diferentes, temas como a amizade, o amor, a velhice, a religião, a música e o talento.
A tentativa de união dos mesmos feita através do tal pergaminho acaba por ser supérflua, por um lado porque a contextualização desse pergaminho não é particularmente bem-feita, não parecendo nunca algo melhor que uma desculpa para juntar os textos num só livro, por outro porque os textos conseguiriam sobreviver juntos numa coleção sem isso. É precisamente por os ensaios em si serem pertinentes e capazes de sobreviver sozinhos, que o pretexto do pergaminho acaba por soar tão desnecessário.
São particularmente interessantes os pontos que realça acerca da velhice e da morte, onde, decretando como única forma de liberdade das debilidades da velhice, quando as capacidades escasseiam e as doenças aumentam, o suicídio (nomeadamente através da eutanásia), Steiner põe a nu os seus próprios medos; também pertinente é a reflexão acerca da dualidade entre o amor e a amizade, afirmando o autor que, dadas as suas naturezas opostas, uma é “assassina” da outra, como quando o amor, momentâneo, se esgota e dá origem a uma relação de amizade, já depois de a paixão ter desaparecido.
Sempre muito referencial, demasiado até, Steiner aborda as questões num tom de pensador ancião, sendo provavelmente daí até, que se forma a sua ideia de envolver este conjunto de textos num contexto clássico, uma reflexão que, como as dos sábios gregos, insere o próprio nesta legião de pensadores do mundo. Nos outros textos, levantando pontos como o da música estar fundamentalmente associada a três diferentes mitos que a tornam envolta em violência e sangue, ou o de serem poucos aqueles que fazem avançar o mundo através do seu talento, com a grande maioria a ser apenas, nas palavras do autor, “ratos” (usando o estilo referencial do autor, posso acrescentar que provavelmente Tólstoi dele discordaria quanto a isto), o autor mostra-nos, acima de tudo, quais são as suas visões do mundo, sendo sobretudo isso que este livro nos trás, mais que qualquer valor estilístico ou prosaico.
Fragmentos, de George Steiner, está disponível em Portugal, editado pela Relógio D’Água.
Fragmentos, de George Steiner, é um conjunto de ensaios. Sob um pretexto algo estranho (e, quanto a mim, desnecessário), as reflexões derivam da leitura de um suposto pergaminho da Grécia Antiga, de origem desconhecida. O académico americano explora, em oito textos diferentes, temas como a amizade, o amor, a velhice, a religião, a música e o talento.
A tentativa de união dos mesmos feita através do tal pergaminho acaba por ser supérflua, por um lado porque a contextualização desse pergaminho não é particularmente bem-feita, não parecendo nunca algo melhor que uma desculpa para juntar os textos num só livro, por outro porque os textos conseguiriam sobreviver juntos numa coleção sem isso. É precisamente por os ensaios em si serem pertinentes e capazes de sobreviver sozinhos, que o pretexto do pergaminho acaba por soar tão desnecessário.
São particularmente interessantes os pontos que realça acerca da velhice e da morte, onde, decretando como única forma de liberdade das debilidades da velhice, quando as capacidades escasseiam e as doenças aumentam, o suicídio (nomeadamente através da eutanásia), Steiner põe a nu os seus próprios medos; também pertinente é a reflexão acerca da dualidade entre o amor e a amizade, afirmando o autor que, dadas as suas naturezas opostas, uma é “assassina” da outra, como quando o amor, momentâneo, se esgota e dá origem a uma relação de amizade, já depois de a paixão ter desaparecido.
Sempre muito referencial, demasiado até, Steiner aborda as questões num tom de pensador ancião, sendo provavelmente daí até, que se forma a sua ideia de envolver este conjunto de textos num contexto clássico, uma reflexão que, como as dos sábios gregos, insere o próprio nesta legião de pensadores do mundo. Nos outros textos, levantando pontos como o da música estar fundamentalmente associada a três diferentes mitos que a tornam envolta em violência e sangue, ou o de serem poucos aqueles que fazem avançar o mundo através do seu talento, com a grande maioria a ser apenas, nas palavras do autor, “ratos” (usando o estilo referencial do autor, posso acrescentar que provavelmente Tólstoi dele discordaria quanto a isto), o autor mostra-nos, acima de tudo, quais são as suas visões do mundo, sendo sobretudo isso que este livro nos trás, mais que qualquer valor estilístico ou prosaico.
Fragmentos, de George Steiner, está disponível em Portugal, editado pela Relógio D’Água.
September 25, 2024
Not my tempo.
September 7, 2023
Αυτό το μικρό δοκίμιο αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο αφορά τον σχολιασμό ορισμένων σπαραγμάτων - αφορισμών που διασώθηκαν από ένα αρχαίο κείμενο. Σχολιάζει με αφορμή αυτούς τους αφορισμούς θέματα που τον απασχολούν. Δεν με συγκίνησε. Αποτέλεσε ίσως έναν ακόμη θόρυβο που προστίθεται στο γενικότερο θόρυβο που εξαντλείται στη απλή παράθεση των απόψεων που με ευκολία εκφράζει ο οποιοσδήποτε. Δεν διαθέτει ειδικό βάρος. Στο δεύτερο μέρος μιλά για την τάση του ανθρώπου να διαχειριστεί το θάνατο. Να τον απαρνηθεί. Και η ίδια η γλώσσα, οι γραμματικοί κώδικες μπαίνουν στην υπηρεσία αυτής της άρνησης. Η άρνηση μπορεί να πάρει διάφορες μορφές. Στην υπηρεσία της τάσσονται μυθολογίες, τελετουργίες, θρησκείες. Το ερώτημα γίνεται ενδιαφέρον όταν εστιάζεται στο αν πλησιάζουμε στο "θάνατο του κλασσικού θανάτου". Η πίστη -όπως λέει- σε οποιοδήποτε επέκεινα εξασθενεί. Μετά τις τόσο μεγάλες θηριωδίες του 20ου αιώνα ο θάνατος φαίνεται να έχει υποτιμηθεί (κατά τα λεγόμενα του) και φαίνεται να συμπίπτει με την ανάπτυξη των βιοεπιστημών. Δεν υποστηρίζει βέβαια αυτή τη σύνδεση. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι εκεί που διαπιστώνει ο ίδιος έναν θάνατο του θανάτου, κάποιος άλλος θα έβλεπε μία σύγχρονη προσαρμογή την αιώνιας αποφυγής του θανάτου στα σημερινά δεδομένα. Πάντα οι άνθρωποι έβρισκαν τρόπους να ξεπερνούν τη διαπίστωση τους προσωπικού τους θανάτου. Και σήμερα αυτό γίνεται απλά με όρους που εκφράζονται μέσα από παροντικές συνθήκες. Βλέπε τεχνολογία, βιοϊατρική, επιστήμη έναντι τελετουργίας, μύθου και θρησκείας. Στο επίμετρο ο Σεραφείμ Βελέντζας διατυπώνει με μια ερώτηση την γενικότερη αίσθηση που είχα στο πρώτο κομμάτι του βιβλίου : "Μήπως η δηλωμένη αγάπη του για τη λογοτεχνία τού προσφέρει ένα βολικό πλαίσιο για να ασχοληθεί «εν παικτοίς» με βασικά θέματα που τον απασχόλησαν στη ζωή;" Το δεύτερο μέρος το απόλαυσα λίγο παραπάνω.
February 4, 2020
Reflexiones interesantes en torno a temas cómo la amistad, el amor, el silencio, el mal, la religión, nuestra relación con la música o el libre derecho a morir dignamente.
October 30, 2023
Τρίτο βιβλίο με κείμενα του Steiner που διαβάζω και όλο και πιο πολύ θέλω να τον εξερευνήσω. Φοβερό μυαλό, αν και μερικές φορές με ενοχλεί λίγο ο ελιτισμος που θεωρώ ότι τον διέπει.
4⭐ για το βιβλίο συνολικά και ειδικά για το κείμενο με τίτλο "φιλία ερωτοκτονος", εκ του πρώτου μέρους με τίτλο <<Σπαραγματα (ελαφρώς καψαλισμενα)>>.
4⭐ για το βιβλίο συνολικά και ειδικά για το κείμενο με τίτλο "φιλία ερωτοκτονος", εκ του πρώτου μέρους με τίτλο <<Σπαραγματα (ελαφρώς καψαλισμενα)>>.
August 2, 2016
Qué tenen d´especial la música, les matemàtiques i els escacs?, què és Déu, què és l´amistat, el mal, els doblers, per què hi ha diferències de capacitats entre persones?... tot escrit estil Steiner: llenguatge poètic, imitant els clàssics.
August 15, 2020
"La elocuencia del silencio", el espacio tardío en el que no se espera nada pero extrañamente te brinda algo, un momento para detenerse y reflexionar, pensar, cuestionarse o simplemente creer en que no estas pensando en nada pero la nada al parecer ya es un pensamiento.
En ocasiones me pregunto ¿Cómo entender la muerte? y mentiría si afirmara que no siento miedo, pero se ha convertido en una cuestión apasionante por explorar porque no solo es interpretarla desde la ausencia de la vida, sino desde la perdida en la amistad, el engaño o la traición de los principios en los que entre comillas se forjaba el carácter de una persona y claramente desde el proceso en el que la vida se marchita; es por esto que citaré al señor Parménides cuando se preguntó "¿Hay existencia fuera de la gramática?" porque si de eternidad se tratará el instrumento es la palabra.
Este libro es una combinación de claridades fuertes y de mover vibras, de explorar temas densos y dejar preguntas claras porque al fin y al cabo, ¿Quienes somos sin preguntarnos?
En ocasiones me pregunto ¿Cómo entender la muerte? y mentiría si afirmara que no siento miedo, pero se ha convertido en una cuestión apasionante por explorar porque no solo es interpretarla desde la ausencia de la vida, sino desde la perdida en la amistad, el engaño o la traición de los principios en los que entre comillas se forjaba el carácter de una persona y claramente desde el proceso en el que la vida se marchita; es por esto que citaré al señor Parménides cuando se preguntó "¿Hay existencia fuera de la gramática?" porque si de eternidad se tratará el instrumento es la palabra.
Este libro es una combinación de claridades fuertes y de mover vibras, de explorar temas densos y dejar preguntas claras porque al fin y al cabo, ¿Quienes somos sin preguntarnos?
December 28, 2020
Un texto variado y ameno, pese a su profundidad intelectual. La erudición de Steiner le permite navegar por cada tema, estableciendo conexiones imprevistas y haciendo penetrantes reflexiones. Es hasta ahora, en la categoría de ensayos, mi libro favorito.
August 14, 2025
« Στην αυθεντική αγάπη υπάρχει το παράδοξο της μοναχικότητας. Υπάρχει μοναχικότητα στην ερωτική ολοκλήρωση και στη μαγεία της φιλίας. Υπάρχει το παράδοξο της μοιρασμένης αλλά προφυλαγμένης μοναξιάς. Έτσι θα έπρεπε να καθορίζεται και ο θάνατος»
July 22, 2019
Sabia lucidez a raudales. Que hermoso ejemplo del gran pensamiento de Steiner.
December 15, 2020
Feb 2020
October 12, 2023
Mind bending Στάινερ όπως πάντα.
December 25, 2016
"El hallazgo ficticio de un pergamino dañado por el fuego en las ruinas de una villa de Herculano invita a George Steiner a interpretar el sentido del texto original, que algunos atribuyen a Epicarno de Agra. El legado de este supuesto moralista y retórico del siglo II a. C. se confunde con lo que podría ser una síntesis de los intereses intelectuales y vitales del propio Steiner.
Jugando con la conjetura, George Steiner reflexiona sobre la elocuencia del silencio (lo no expresado) en la poesía y la filosofía, las gratificaciones de la amistad, el potencial de la educación y la rareza del talento, la realidad ontológica del mal, la omnipotencia del dinero, los peligros de la religión, la trascendencia de la música y la libertad de elegir la muerte."
Jugando con la conjetura, George Steiner reflexiona sobre la elocuencia del silencio (lo no expresado) en la poesía y la filosofía, las gratificaciones de la amistad, el potencial de la educación y la rareza del talento, la realidad ontológica del mal, la omnipotencia del dinero, los peligros de la religión, la trascendencia de la música y la libertad de elegir la muerte."
Displaying 1 - 18 of 18 reviews