Το "Χρονικό των τριών ημερών" -γραμμένο σε ρυθμό σχεδόν εμβατηρίου και εικονοποιώντας με γρήγορο και ελλειπτικό μοντάζ τα τρία εικοσιτετράωρα των γεγονότων του Πολυτεχνείου, "τρεις περιοχές ονείρου και πανικού"- διαθέτει υψηλή συναισθηματική θερμοκρασία, καθώς και ορισμένα από εκείνα τα χαρακτηριστικά που συνδέουν το έργο της Μητροπούλου με το γαλλικό Νέο Μυθιστόρημα ή Αντι-μυθιστόρημα (απελευθέρωση της αφήγησης, αμεσότητα στην έκφραση, αναπαραστατική δύναμη, ποιητικό στοιχείο). Παράλληλα, και στο "Χρονικό...", αναγνωρίζεται η συγγραφική ανάγκη της ψυχικής επικοινωνίας με τον αναγνώστη, για τη διαμόρφωση εντέλει μιας "κοινότητας" οράματος ή ονείρου. Ίσως ο άνθρωπος πάντα να είναι άοπλος στη βία των καιρών. Ίσως να μην έχει παρά μόνο τις λέξεις. "Λέξεις σπασμένες. Λέξεις ολόκληρες". Λέξεις, που επιχειρούμε να διαχειριστούμε ατομικά και συλλογικά: "Η πόλη κοιμάται προσπαθώντας να ξεχάσει. Οι άνθρωποι ξεχνάνε προσπαθώντας να κοιμηθούν. Οι αριθμοί ξερά, απλά, σκληρά, και καμιά φορά χωρίς καμιά επιείκεια, θυμούνται. Και τα θυμούνται όλα", καταλήγει η Κωστούλα Μητροπούλου. Και με τη φράση αυτή ίσως ερήμην της μιλά και για τα χρόνια που ακολούθησαν μετά τη Μεταπολίτευση.
Ένα μικρό χρονικό, γροθιά στο στομάχι, μοιρολόι για τα χαμένα νιάτα, απάντηση αποστομωτική για όσους απαξιώνουν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Πόσες αριθμητικές και στατιστικές υπάρχουν; Πόσοι ήταν τελικά οι νεκροί, οι αγνοούμενοι, οι τραυματίες, οι επιζήσαντες; Δεν υπάρχει μια απάντηση, οι θύμισες όμως και οι απώλειες είναι ακόμα ζωντανές, ακόμα μιλάνε οι τοίχοι, οι αίθουσες, ο περίβολος για όσα συνέβησαν. Διαβάστε το με δική σας ευθύνη, δεν θα σας φτιάξει τη διάθεση. Θα σας κάνει όμως να πεισμώσετε, να αναλογιστείτε και να σέβεστε.