جعفر سبحانی معروف به آیتالله العظمی سبحانی تبریزی (زادهٔ ۲۰ فروردین ۱۳۰۸ در تبریز)، متکلم، فقیه، اصولی، مفسر، مجتهد شیعی ایرانی و از مراجع تقلید و اساتید حوزه علمیه قم است.
این کتاب بیانی خلاصه از عقاید اسلامی با تفسیر مذهب شیعه است. از ویژگی های کتاب، بیان خلاصه و کوتاه عقاید است که به خواننده امکان می دهد به راحتی این عقاید را مرور کند. رویکرد یک جانبه و ناتوانی نویسنده از نگاه منصفانه به مسائل هنگام بحث، ضعیف و سطحی بودن استدلال ها و نبود هماهنگی و پیوستگی در فصل بندی و بیان مطالب، از مهمترین کاستی های این کتاب به شمار می آیند. بازگویی یک مورد از استدلال های کتاب، می تواند ضعف آن را در استدلال آشکار کند:
"اعتقاد به مادی گری، روح تحقیق را از بین می برد، زیرا او معتقد است که ماده قدیم است و این موجود فاقد عقل و شعور در خود اثر گذارده است در حالی که مصنوع موجود فاقد شعور، نمی تواند دارای نظم و قانون باشد که از آن تحقیق کنیم."
خلاصه بازنمایی این کتاب از عقاید اسلامی، از این قرار است که خدا انسان ها را آفریده است که با انتخاب خود به بهشت یا دوزخ بروند (در غیر این صورت، آفرینش آنها عبث است و خدا نمی تواند کار عبثی انجام دهد). برای این که انتخاب آنها آگاهانه باشد، پیامبران را فرستاده است (زیرا خودشان فهم و شعور کافی برای پیدا کردن گزینه درست را دارا نبوده اند). دین اسلام با توجه به معجزه ای که در قرآن دیده می شود و با توجه به استحکام ذاتی دستوراتش، نسبت به دیگر روش ها برتری دارد. برای ادامه یافتن راهنمایی انسان ها، وجود امامان نیز پس از مرگ پیامبر لازم است.
بخش دوم کتاب، مروری سریع بر زندگانی امام دارد که من علاقه ای به مطالعه آن نداشتم و کتاب را کنار گذاشتم.