علیمحمد حقشناس (۱۴ اردیبهشت ۱۳۱۹، جهرم – ۱۰ اردیبهشت ۱۳۸۹، تهران) زبانشناس، فرهنگنویس و شاعر ایرانی، استاد گروه زبانشناسی دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، مؤلف و مترجم آثار متعدد در زمینهٔ ادبیات، زبانشناسی، تاریخ زبانشناسی و فرهنگهای انگلیسی به فارسی بود. او از اعضای شورای بازنگری در شیوهٔ نگارش و خط فارسی بود.
برخی از آثار: آواشناسی، فرهنگ انگلیسی به فارسی هزاره، زبان و ادب فارسی در گذرگاه سنت و مدرنیته، بازگشت دیالکتیک، تاریخ مختصر زبانشناسی، ترجمه تاریخ زبانشناسی، مکاتب زبانشناسی نوین در غرب (ترجمه).
با زبان فارسی خوبی که سال اول داشتیم این کتاب خیلی توی ذوقم زد.نگارش هایش به نظرم کاربردی بودند و به درد می خوردند،زبان شناسی اش هم به خوبی پارسال نبود ولی بد هم نبود،اما دستورها افتضاح بودند.هیچوقت یادشون نگرفتم و قصدی هم برای یادگرفتنشون ندارم! شاید باید دو می دادم یا حتی یک،اما این که امتیاز خوب سه گرفته ازم،به خاطر یک بیت از امیر معزی است که خیلی نامحسوس توی کتاب بود و بلافاصله عاشقش شدم و دوستاره به خاطر اون دادم! به صدهزار کرشمه به زلف درنگرد چو باد سنبلش از نسترنش بردارد
تنها درسی که همیشه ازش بدم میومد! فکرشو بکنین! ادم از همه ی درس ها خوشش بیاد از عربی، انگلیسی، جبر، حسابان، حتی شاید کمی زیست شناسی اول دبیرستان!!!! ولی از زبان فارسی .... بماند :)
دستورش ایراد داشت (با چیزی که در مقاطع آکادمیک میگن اختلافهای قابل فهم و شدیدی داشت. یعنی چیزی نبود که اگه آکادمیکش رو بگن ما نفهمیم.) درسهای مزخرف حفظی توش بهشدت دیده میشد. آخه عزیز من، نحوه و مراحل تهیه گزارش رو کجای دلم بذارم؟ :)) در هر صورت خیلی آموزش-پرورشی و برای-کنکور-ساخته-شده و از این صحبتها بود، ولی بعضی نقاطش جالب بود. :-"