Βοσκός της Αντίπερα Όχθης

by Κώστας Ζωτόπουλος

Οκτώ ομόκεντρες ιστορίες με κοινές αναφορές στον έρωτα, στο θάνατο και στο χρόνο. Η βασανιστική και απελπισμένη παράλληλη σχέση δυο αδελφικών φίλων με την ίδια γυναίκα, οι παιχνιώδεις ερωτικές περιπέτειες τριών φίλων με πρόσχημα την επίκληση του πνεύματος ενός αγωνιστή της Ελληνικής Επανάστασης, η κατάληξη ενός έρωτα σε γάμο χάρη στη μαγική εκδήλωση έρωτα που οδηγεί σε μια μυστηριώδη εξαφάνιση. Η επιστροφή ενός παράξενου βοσκού, η απρόοπτη εμφάνιση του Χάρου στην ιστορία ενός νεκροθάφτη, το τέλος ενός ήρωα της λαϊκής μούσας, η μυστηριώδης εξαφάνιση ενός παιδιού. Μνήμες, Ιστορία, και το βίωμα του Χρόνου ως απελπισμένη αναζήτηση, ως βάρος ενοχών, ως έλλειμμα αγάπης. Η "θεραπευτική" επίδραση της Ιστορίας και της Ποίησης στους ανθρώπους.

Στις παράξενες ιστορίες του Ζωτόπουλου, μεταφυσικής κατά κύριο λόγο φαντασίας («Επίδοση συστημένου στον Οδυσσέα Ελύτη», «Μαϊάμι, Δύο έρωτες και μία φιλία», «Η συνάντηση με τον Άλλον», «Το Πνεύμα του Μητροπέτροβα», «Ο έρωτας του Λιούλιου», «Βοσκός της αντίπερα όχθης», «Αρνί του θέρους»), κυριαρχεί ένας ιδιότυπος λυρισμός (που ποτέ δεν γίνεται φλύαρος και ποιητικίζων) που γοητεύει τον αναγνώστη τόσο με την αυθεντικότητά του όσο και με την πρωτοτυπία των θεμάτων του.[...]

109 pages, Paperback

First published January 1, 2007

Reviews

[Tasosk · Rating 2 out of 5]

Μία συλλογή από οχτώ διηγήματα. Κάποια κάτι έχουν να αναδείξουν, αλλά γενικά θα έλεγα πως ειναι κάπως αδιάφορα. Η γραφή πάντως είναι καλή και δεν κουράζει.

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 4 out of 5]

Από τα 8 διηγήματα που περιέχει (και που στο οπισθόφυλλο αναφέρονται ως "[...] παράξενες ιστορίες του Ζωτόπουλου, μεταφυσικής κατά κύριο λόγο φαντασίας [...]") Μόνο τα δύο αγγίζουν τη μεταφυσική (ή τη φαντασία) και τα υπόλοιπα έξι είναι κοινά κοινότατα κοινωνικά διηγήματα. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν αξίζουν το κόπο, τουναντίον. Η γλώσσα είναι καλή (σε ελάχιστα σημεία γλιστράει προς το παλαιομοδίτικο και το άκομψο) κι οι ιδέες χαριτωμένες και κάποιες στιγμές, ειδικά όταν μπαίνει στη μέση το τραγικό, είναι στ' αλήθεια πετυχημένες (όπως στην ιστορία, "το Αρνί του Θέρους"). Θεωρώ όμως ότι κακώς πλασάρεται ως "φαντασίας". Χάνει αναγνώστες που δε διαβάζουν φανταστικό και κάνει εκείνους που το πήραν ως φανταστικό να νιώθουν κάπως εξαπατημένοι.