ตามลมปลิว

by ว.วินิจฉัยกุล

บาดแผลที่คนรักก่อให้ พราว ใส่ยาเท่าไรก็ไม่หาย ผิดหวังก็ผิดหวัง เสียดายก็เท่านั้น

พราวไม่รู้จะมุ่งหน้าไปสู่จุดหมายใดได้

เรือชีวิตของเธอกำลังจะถูกลมร้าย หอบปลิดปลิวไปอย่างไร้ทิศทาง

ทว่าผู้ชายที่เปรียบเสมือนโลกทั้งโลกของเธอ เอาเข้าจริงก็เป็นแค่โลกจำลองใบเล็กเท่านั้น

400 pages, Paperback

First published April 1, 2005

About the author

ว.วินิจฉัยกุล เป็นหนึ่งในนามปากกาของ รองศาสตราจารย์ ดร.คุณหญิงวินิตา ดิถียนต์ ซึ่งเป็นนักประพันธ์นวนิยายชาวไทย นามปากกาที่เป็นที่รู้จักอื่นๆ ได้แก่ แก้วเก้า, รักร้อย, ปารมิตา, วัสสิกา และ อักษรานีย์

Reviews

[Monaliz Juang · Rating 5 out of 5]

อ่านเรื่องนี้จบ ก็เหมือนจะอ่านนิยายปกติหวานแหววเด็กๆไม่ได้ ฮาาา สนุกค่ะ ชอบเก็บไว้เป็นเรื่องที่ชอบอีกเรื่องหนึ่งเลย ชอบบทสนทนาในเรื่อง การกัดจิกของชายหนุ่มต้นไทรพระเอกของเรื่อง (นิสัยไปละม้ายคล้ายอีกหนุ่มในลมพัดผ่านดาว) ชื่อไม่เหมือนกันเลยจบไม่เหมือนกัน มีนิสัยคล้ายกันบางส่วน แต่ชอบหนุ่มต้นไทรนี่มากกว่าเยอะค่ะ

พราว แต่งงาน กับ ดลภพ ชีวิตเหมือนจะสมบูรณ์พร้อมทุกอย่างถ้าเธอไม่ไปพบว่าสามีตัวเอง มีอะไรกับลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง เธอเลยหนีไปอยู่กับพี่สาวอีกคนที่ลาว เพื่อรักษาตัวเองและแผลใจ เป็นเหตุให้เธอได้รู้จักมากขึ้นกับหนุ่มที่ชื่อต้นไทร

คนรอบข้างนางเอกมีปมปัญหาชีวิตของแต่ละคนแตกต่างกันออกไป เหมือนเป็นกระจกสะท้อนให้ พราวหันกลับมามองชีวิตตัวเอง รวมถึงมีคนคอยกระตุ้นเตือนสติให้อย่างต้นไทร ทำให้อะไรหลายๆอย่างช่วยกันเธอออกจากความเศร้าไ้ด้บ้าง

สปอยเนื้อหา
เนื่องจากการที่พราวหนีมา สิ่งที่ทำให้ขัดใจมากที่สุดคือ แม่ของพราว ที่ต้องการให้พราวกลับไปคืนดีกับดล ชายหนุ่มก็มาตามตื้อและอ้างสัมพันธ์จบไปจริงๆ ผู้อ่านบางคนก็อาจจะเห็นแบบเดียวกับแม่ของพราว และไม่เห็นด้วยที่พราวทำแบบนี้ แต่ผู้อ่านเห็นด้วยกับพราวค่ะ ถ้าเราไปอยู่ตรงนั้นเห็นคนที่เราภาคภูมิใจ และรักมาตลอดไปมีอะไรกะผู้หญิงคนอืน อาจจะพอให้อภัย แต่นี่คนใกล้ชิด ยากค่ะ ยาก

สิ่งที่พราวทำถือว่าน้อยแล้วจริงๆ ทั้งยังจะข่มขืน ตบตี (โกรธอีตาไทรตรงนี้ด้วย มัวแต่หึงไม่มาช่วย) เลยไม่เห็นด้วย แถมการที่พราวจะไปคืนดีหลังเห็นคลิปลับ ยากยิ่งกว่าเหมือนรู้จักคนไม่รู้จัก

ส่วนต้นไทร พระเอกของเรื่องปากร้ายจิกกัดตลอดเพราะแอบชอบนางเอกของเรา แต่คอยเป็นห่วง เขาที่มีชีวิตต่างกับพราวมากๆ จึงทำให้พราวเห็นและสอนตัวเองในหลายๆเรื่อง สรุปแล้วน่ารักตรงนี้ล่ะค่ะ ตาต้นไทร แต่ใช่ว่าข้อเสีย
จะไม่มีนะคะ

ตอนจบก็จบแบบปลายเปิด คือจบแบบว่าชีวิตของตัวละครยังดำเนินต่อไปถึงเรื่องจะจบลง เราคนอ่านต้องคิดต่อเอาเองค่ะ และชอบพราวที่ตอบโต้ว่าตัวเองไม่ใช่ผู้หญิงง่ายแบบพลอย เพื่อย้ำกับต้นไทรว่าถ้าคิดจะคบกับเธอไม่ใช่แค่คบเล่นๆ

[Muchi Muchima · Rating 4 out of 5]

4.5

พราว ผู้หญิงที่มองอะไรแค่สองด้าน มีถูกกับผิด ตรงกับไม่ตรง ไม่หยุ่น
(จนในช่วงแรก ๆ นี้รำคาญนางไปเลย ทั้งที่นางเป็นฝ่ายถูกกระทำน่ะนะ)

ผิดกลับน้องสาวที่ทำอะไรดูเหมือนจะง่ายไปเสียหมด (ซึ่งก็ไม่ได้หมายความว่านางจะทำถูกต้อง ถูกใจอีกล่ะ)

กับอีกหนึ่งคนที่น่ารำคาญตั้งแต่ต้นเรื่องจนเกือบจบเรื่องก็คือดลภพสามีของพราว พ่วงด้วยอิเจ๊วรรษา เผือกเก่งจริง ๆ อ่อแถม ๆ คุณแม่พราวด้วยนิดหน่อย

แต่พอพราวหนีไปพักใจที่หลวงพระบาง จิตใจนางก็เริ่มแกร่งขึ้น โดยมีต้นไทรเป็นผู้ช่วยหลัก (ซึ่งนายกวนบาทามาก ตอนแรก ๆ นี่ทะเลาะกันจ้า แต่นายเป็นคนพึ่งพาได้นะ)

พอพราวแกร่ง นางก็เด็ดดวงเลยค่ะจัดการกับปัญหาต่าง ๆ ได้มากมาย นางปฏิเสธใคร ๆ ด้วยเหตุผลที่ว่ายังสนุกที่จะอยู่คนเดียว แต่ลึก ๆ แล้วนางยังรอใครบางคนอยู่แต่แทบก็ไม่กล้าวาดหวังให้เป็นรูปเป็นร่าง


ที่ประทับใจก็เรื่องนี้ได้ให้ข้อคิดต่าง ๆ ได้แบบ เอ้อ สะกิดใจดี เป็นต้นว่า

•ผู้ชายจะแต่งกับคนที่เป็นแม่ของลูกได้ ออกงานสังคมเป็นหน้าเป็นตาให้กับสามี แต่จะชอบผู้หญิงอีกแบบ

•ถ้าไม่ปรับตัวเข้าหากัน ก็ไม่รู้ว่าจะไปเจอกันที่ตรงไหน

•ถ้าใครคนหนึ่งมีความหมายพอสำหรับคุณ คุณก็คงหาวิธีเปลี่ยนตัวเองได้

[Pichayaratna · Rating 5 out of 5]

อ่านรีวิวได้ที่นี่ค่ะ
http://www.bloggang.com/viewdiary.php...

[Chompoojintana · Rating 5 out of 5]

เป็นอีกเรื่องที่ชอบเลยค่ะ ช่วงแรกว่าแล้วว่าดลภพกับพลอยต้องมีอะไรกัน เห็นชอบแซะพลอย ทำเหมือนไม่ชอบ แอบสงสารพราวในช่วงแรก บางความคิดเห็นบอกว่ารำคาญ แต่เราก็คิดว่าถ้าเกิดขึ้นกับเรา เราก็คงหาทางออกไม่ได้เหมือนพราวในช่วงแรก และต้นไทร น่ารักมากค่ะ ชอบที่เรื่องนี้จบแบบ Happy Ending ลุ้นแทบตายนึกว่าจะไม่ได้คู่กันซะแล้ว

[Celeste · Rating 4 out of 5]

เคยซื้อมาเก็บไว้เมื่อ 10 ปีที่แล้ว กลับไม่ได้เปิดอ่านแล้วขายไป 10 ปีให้หลังคิดถึงขึ้นมาว่าเคยมีแต่ยังไม่ได้อ่านเหมือนขาดอะไรไป เลยจัดมาอ่านอีกครั้ง

ซื้อปุ๊บอ่านจบรวดเดียวไม่กี่ชั่วโมง น่าจะอ่านตั้งนานแล้ว

ชอบจุดยืนของพราวกับตันไทร มากกว่าตารชากับวายุในลมพัดผ่านดาว ทั้งสองคนเป็นผู้ใหญ่มั่นคงทางอารมณ์กับตัวเองเยอะกว่ามาก รู้ดีว่าตัวเองต้องการอะไร ไม่ได้สนใจคนแวดล้อมรอบข้างเท่า

ขออนุญาตเปรียบเทียบเพราะตัวเอกมีปมปัญหาคล้ายกัน งานของผู้แต่งท่านเดียวกัน แต่เราขอเชียร์พราวกับต้นไทรมากกว่าค่ะ มันดูเป็นไปได้มากกว่าที่จะคบกันได้ตลอดรอดฝั่ง

ต่อให้ไปกันไม่ได้อีกก็เพราะตัดสินใจมาอย่างดีแล้วค่ะ