Λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου

by Ευγένιος Αρανίτσης

Portrait de la décadence d'une famille méditerranéenne à travers l'histoire d'Amalia, fascinée par la mort depuis que son petit frère a disparu dans un accident. Une réflexion sur le sens caché des évènements quotidiens et la normalité.

Genres: Greece

552 pages, Paperback

First published January 1, 1993

About the author

Ο Ευγένιος Αρανίτσης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1955. Από το 1974 ζει στην Αθήνα. Από το 1978 εργάζεται στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία". Το 1976 ίδρυσε τις εκδόσεις "Άκμων", που διηύθυνε καθ' όλο το μήκος της διαδρομής τους. Έγραψε πολλά δοκίμια και άρθρα για την ελληνική και την ξένη λογοτεχνία, που αργότερα συγκεντρώθηκαν σε τρεις τόμους. Το 1986, σε συνεργασία με τον Οδυσσέα Ελύτη, εξέδωσαν το έργο "Το δωμάτιο με τις εικόνες". Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας το 2000 για το δοκίμιο του "Σε ποιον ανήκει η Κέρκυρα" (1999). Άλλα έργα του είναι: "Αφρική", 1988, "Ποιήματα και πράξεις", 1990, "Λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου", 1993 (στα γαλλικά από τις εκδόσεις Flammarion, 2007), "Ιστορίες που άρεσαν σε μερικούς ανθρώπους που ξέρω", 1995, "Η θάλασσα", 1998, "Orphan Drugs", 1999, "Ιψ ο Τυπογράφος: ο Ελύτης για παιδιά και ερωτευμένους", 2000, "Καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο", 2002, "Late Antiquity", 2003.

Reviews

[Kostas 78 · Rating 3 out of 5]

Ανελέητη σάτιρα της Αθηναικής μεγαλοαστικής τάξης. Εντυπωσιακή ευγλωττία και φοβερά μεστός και ευφυής λόγος (που ενίοτε απαιτεί την ιδιαίτερη συγκέντρωση και προσοχή του αναγνώστη), που αποκαλύπτουν ένα σπάνιο συγγραφικό ταλέντο από πλευράς Αρανίτση. Ο σαρκασμός σε όλο του το μεγαλείο και ένα ύφος και στυλ γραφής πολύ ιδιαίτερο.
Η ιστορία ακολουθεί μια κολωνακιώτικη οικογένεια από το '60 περίπου μέχρι τα 90΄s, αφηγούμενη την ιστορία τριών γενεών (παππούδες, παιδιά, εγγόνια). Η ιστορία η ίδια όμως λίγη σημασία έχει, μιας και δεν πρόκειται για γραμμική εξιστόρηση γεγονότων. Αυτό που έχει σημασία είναι τα πάμπολλα σκόρπια περιστατικά που αποκαλύπτουν την φύση των πρωταγωνιστών, ατόμων επιφανειακών, κενών, ανέραστων.
Το βιβλίο είναι μεγάλο σε έκταση, και με κούρασε λίγο στη μέση, μετά τις πρώτες 200 σελίδες. Σε σημεία είναι λίγο φλύαρο. Αλλά η συνέχεια δικαιώνει, αφού καταλήγει σε ένα τέλος Αποκαλυπτικό, με καταστροφή/θάνατο/αιμομιξία α λα Bunuel, ή τουλάχιστο αυτό το κινηματογραφικό αντίστοιχο μου ήρθε στο μυαλό.
Πολύ φιλόδοξο και ιδιαίτερο βιβλίο για τα δεδομένα της ελληνικής πεζογραφίας. Αν κρατούσε κανείς το μισό από τον όγκο του, μόνο την ουσία, ή τα πιο δυνατά του μέρη και άφηνε ότι δεν είναι εντελώς απαραίτητο, τότε θα ήταν ένα αριστούργημα.