Λατρευτικά αντικείμενα ή αριστουργήματα μιας μεγάλης τέχνης με εντελώς ιδιαίτερο ύφος; Με όποιον τρόπο κι αν πλησιάσεις τις εικόνες, είτε πιστεύεις πως είναι θαυματουργές είτε απλώς θαυμάζεις την καλλιτεχνική μεγαλοφυΐα των δημιουργών τους, δεν παύουν να συγκινούν και να παραξενεύουν. Να εντυπωσιάζουν κυρίως με τον μοναδικό τους τρόπο να ισορροπούν ανάμεσα στην απόλυτη τυποποίηση της θρησκευτικής εικονογραφίας και την εντελώς προσωπική ευαισθησία που κρύβει καθεμιά από τις μορφές τους. Ξεκινώντας από το Λούβρο, η βυζαντινολόγος Τάνια Βελμάνς καταγράφει όλες τις εικόνες που βρίσκονται σπαρμένες στις χώρες από τη Μεσόγειο ώς τη Ρωσία, ιχνογραφώντας συγχρόνως και τις κρίσιμες καμπές της ιστορίας τους, από τη γέννησή τους ως την περίοδο της Εικονομαχίας και από την Εικονομαχία ως τη στιγμή που οι εικόνες βρήκαν τη θέση τους στα μεγάλα μουσεία της σύγχρονης εποχής.
Οταν το ξεκίνησα δεν ήξερα τί να περιμένω... στα μισά της ανάγνωσης κατάλαβα πως ήταν μια προσπάθεια να εξιστορήσει τον τρόπο που η ιστορία και το ορθόδοξο δόγμα επηρέασαν την τεχνοτροπία των εικόνων μέσα από προσωπικές ιστορίες. Έμοιαζε με ημερολόγιο αν μπορώ να το ορίσω έτσι το είδος του βιβλίου. Αν δεν ενδιαφέρεται κάποιος για την ιστορία της τέχνης στο Βυζάντιο, αυτό το βιβλίο δεν είναι αυτόν! Παρόλα αυτά είναι καλογραμμένο και με πλήθος πληροφοριών για κάτι που βλέπουμε τόσο συχνά αλλά αγνοούμε άλλο τόσο· τις εικόνες.
Ο τίτλος σε κάνει να περιμένεις περισσότερα μάλλον και απογοητεύεσαι. Γενικά ανάμεσα πετάει προσωπικές ιστορίες άλλων ατόμων και νιώθεις οτι βλέπεις από την κλειδαρότρυπα σαν την κυρα κατίνα της γειτονιάς, κάτι που πιθανά δε θα δημιουργούσε πρόβλημα αν ήταν μυθιστόρημα αλλά δεν είναι οπότε σε χαλάει και στην τελική χαλάει και το βιβλίο που δεν καλύπτει τη θεματική του όσο θα περίμενες