Goed geschreven autobiografische roman. Een schrijfster zoekt materiaal om over te schrijven en zoekt dat steeds ver af (9/11 Amerika, de zelfkant van het leven) maar hoe meer ze haar best doet en hoe verder haar zoektocht haar leidt, des te meer ze zich afvraagt wat haar eigen wortels zijn. Centraal staat het gegeven dat je uiteindelijk misschien bent waar je het meest bang voor bent. Otten weet heel goed sfeer te beschrijven zonder ingewikkelde stijlmiddelen te gebruiken. Het arbeidersmilieu van haar grootouders weet ze op te roepen door het interieur te beschrijven (een Perzisch kleed op de eettafel) en door te beschrijven hoe haar moeder voor haar kookt, ruik je de kip bijna zelf, hang je zelf in Deventer op de bank bij je moeder. De roman is een intrigerende mengeling van het alledaagse met iets ongrijpbaars.