What do you think?
Rate this book
Bajeczka na twoją modłę
Bajka stworzona w duchu OuLiPo - to czytelnik decyduje, jak potoczy się akcja. Oczywiście do pewnych granic...
21 pages, Paperback
First published January 1, 1966
1 person is currently reading
28 people want to read
About the author
Raymond Queneau
221 books593 followersNovelist, poet, and critic Raymond Queneau, was born in Le Havre in 1903, and went to Paris when he was 17. For some time he joined André Breton's Surrealist group, but after only a brief stint he dissociated himself. Now, seeing Queneau's work in retrospect, it seems inevitable. The Surrealists tried to achieve a sort of pure expression from the unconscious, without mediation of the author's self-aware "persona." Queneau's texts, on the contrary, are quite deliberate products of the author's conscious mind, of his memory, and his intentionality.
Although Queneau's novels give an impression of enormous spontaneity, they were in fact painstakingly conceived in every small detail. He even once remarked that he simply could not leave to hazard the task of determining the number of chapters of a book. Talking about his first novel, Le Chiendent (usually translated as The Bark Tree), he pointed out that it had 91 sections, because 91 was the sum of the first 13 numbers, and also the product of two numbers he was particularly fond of: 7 and 13.
Although Queneau's novels give an impression of enormous spontaneity, they were in fact painstakingly conceived in every small detail. He even once remarked that he simply could not leave to hazard the task of determining the number of chapters of a book. Talking about his first novel, Le Chiendent (usually translated as The Bark Tree), he pointed out that it had 91 sections, because 91 was the sum of the first 13 numbers, and also the product of two numbers he was particularly fond of: 7 and 13.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
September 19, 2025
FORSE CHE SÌ FORSE QUENEAU
Esercizi di stile.
Una storia modello è tutto meno che un modello, soprattutto per me che alla storia ho dedicato anni, e da allora non ho perso amore per questa disciplina.
Che Queneau smantella in queste scarse cento pagine, appunti o diario o note, che si distanziano dalla sua letteratura che conosco e amo.
La sua prima critica è che la storia è solo scienza delle sventure dell’uomo: se non vi fossero guerre o rivoluzioni, non ci sarebbe storia. Lo insegna la paremiologia (studio dei proverbi, sigh): i popoli felici non hanno storia. E quindi, se di scienza si tratta, la storia è la scienza dell’infelicità degli uomini.
Andando avanti qui si legge che avrebbe potuto esserci un’età dell’oro solo se l’uomo non si fosse riprodotto – si legge che si poteva evitare il ratto delle Sabine praticando l’omosessualità – che per ritrovare la felicità l’uomo dovrebbe dedicarsi maggiormente all’onanismo, attività che procura grande piacere che compensa la perdita della felicità primitiva.
Benvenuti all’accademia del cazzeggio.
La vera critica è che la storia non è una scienza. E non lo è perché non permette di prevedere, di agire, di modificare gli avvenimenti.
Queneau sostiene che nel suo libretto (da lui stesso pubblicato oltre quarant’anni dopo averlo partorito) farà della storia una scienza.
Ma non ci riesce. Neppure lui.
Più che altro, Queneau è troppo burlone e stravagante per inventare scienze.
Esercizi di stile.
Una storia modello è tutto meno che un modello, soprattutto per me che alla storia ho dedicato anni, e da allora non ho perso amore per questa disciplina.
Che Queneau smantella in queste scarse cento pagine, appunti o diario o note, che si distanziano dalla sua letteratura che conosco e amo.
La sua prima critica è che la storia è solo scienza delle sventure dell’uomo: se non vi fossero guerre o rivoluzioni, non ci sarebbe storia. Lo insegna la paremiologia (studio dei proverbi, sigh): i popoli felici non hanno storia. E quindi, se di scienza si tratta, la storia è la scienza dell’infelicità degli uomini.
Andando avanti qui si legge che avrebbe potuto esserci un’età dell’oro solo se l’uomo non si fosse riprodotto – si legge che si poteva evitare il ratto delle Sabine praticando l’omosessualità – che per ritrovare la felicità l’uomo dovrebbe dedicarsi maggiormente all’onanismo, attività che procura grande piacere che compensa la perdita della felicità primitiva.
Benvenuti all’accademia del cazzeggio.
La vera critica è che la storia non è una scienza. E non lo è perché non permette di prevedere, di agire, di modificare gli avvenimenti.
Queneau sostiene che nel suo libretto (da lui stesso pubblicato oltre quarant’anni dopo averlo partorito) farà della storia una scienza.
Ma non ci riesce. Neppure lui.
Più che altro, Queneau è troppo burlone e stravagante per inventare scienze.
January 29, 2020
Ένα από τα πιο βαρετά και ανέμπνευστα δοκίμια που έχω διαβάσει ποτέ. Ο Κενώ προσπαθεί την δεκαετία του '40 να εισάγει στην ιστορία την διάσταση της "επιστημονικότητας" βασισμένος σε απλές μαθηματικές/στατιστικές έννοιες. Φαίνεται να αγνοεί την σύγχρονή του απόπειρα Γάλλων ιστορικών να ποσοτικοποιήσουν την ιστορική επιστήμη οι οποίοι εργαλοποιησαν τις κατηγορίες του "μακρύ" γεωλογικού ή κλιματολογικού χρόνου,την γεωγραφία και τη στατιστική μεταξύ άλλων. Αυτό το καταπληκτικό ιστορικό κίνημα που θα μείνει γνωστό ως η σχολή των Annales άφησε αριστουργήματα όπως το κορυφαίο έργο αναφοράς "Η Μεσόγειος" του Braudel.
Τίποτα από την οξύνοια και σοβαρή επιστημονική κατάρτιση των θρυλικών αυτών ιστορικών ερευνητών δεν πρόκειται να βρει κανείς εδώ. Αντιθέτως, το κείμενο βρίθει ανούσιων γενικοτήτων - μαθηματικών αφορισμών και πραγματοποιεί απίστευτα χωροχρονικά άλματα. Στους εμπνευστές του ο Κενώ αναφέρει τον Spengler και ως δια μαγείας ξέχνα τον Malthus αν και είναι προφανές ότι οι αστειοτητες και των δύο αυτών στοχαστών της ανθρώπινης αριθμητικής και της ιστορικής "κυκλικότητας" τον έχουν επηρεάσει.
Φτηνός ντετερμινισμός που υποβαθμίζειτην ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση και στην ίδια την κοινωνική συγκρότηση σε μια πεζή, ωφελιμιστική στρατηγική βιολογικής επιβίωσης / καλοπέρασης. Έννοιειται πως κατηγορίες όπως κοινωνικη τάξη, νοοτροπία ή φύλο λάμπουν δια της απουσίας τους.
Το ότι ο Κενώ έπελεξε να δημοσιεύσει το ημιτελές του πόνημα 20 περίπου χρόνια αργότερα χωρίς να αναφέρει παρά μόνο μέσω μιας φτωχής υποσημειώσης την εξέλιξη της ιστοριογραφίας από το 1940 κι έπειτα καθιστά ακόμα πιο ανεξήγητο το όλο εγχείρημα.
Άσκοπη κοπή δεντρων...
Τίποτα από την οξύνοια και σοβαρή επιστημονική κατάρτιση των θρυλικών αυτών ιστορικών ερευνητών δεν πρόκειται να βρει κανείς εδώ. Αντιθέτως, το κείμενο βρίθει ανούσιων γενικοτήτων - μαθηματικών αφορισμών και πραγματοποιεί απίστευτα χωροχρονικά άλματα. Στους εμπνευστές του ο Κενώ αναφέρει τον Spengler και ως δια μαγείας ξέχνα τον Malthus αν και είναι προφανές ότι οι αστειοτητες και των δύο αυτών στοχαστών της ανθρώπινης αριθμητικής και της ιστορικής "κυκλικότητας" τον έχουν επηρεάσει.
Φτηνός ντετερμινισμός που υποβαθμίζειτην ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση και στην ίδια την κοινωνική συγκρότηση σε μια πεζή, ωφελιμιστική στρατηγική βιολογικής επιβίωσης / καλοπέρασης. Έννοιειται πως κατηγορίες όπως κοινωνικη τάξη, νοοτροπία ή φύλο λάμπουν δια της απουσίας τους.
Το ότι ο Κενώ έπελεξε να δημοσιεύσει το ημιτελές του πόνημα 20 περίπου χρόνια αργότερα χωρίς να αναφέρει παρά μόνο μέσω μιας φτωχής υποσημειώσης την εξέλιξη της ιστοριογραφίας από το 1940 κι έπειτα καθιστά ακόμα πιο ανεξήγητο το όλο εγχείρημα.
Άσκοπη κοπή δεντρων...
Read
October 17, 2012Finiti
March 10, 2017
Trzy równoległe historie - czytelnik może wybrać bajkę o ziarnach groszku, wysokich podpórkach lub krzakach.
January 21, 2026
boh c'è di meglio
Displaying 1 - 5 of 5 reviews