През април 1820 г. един селянин на остров Милос на име Йоргос Кентротас, откопава в нивата си силно повредена антична статуя, която много скоро ще очарова цялото човечество. Намерена без да бъде търсена, тя е приета така сякаш са я очаквали от край време. Кой и защо пръв я отъждествил с богинята Афродита? Каква е била съдбата на нейните похитители? А каква е ролята на гръцкия колекционер на антики Николакис Мурузис, високопоставен сановник в османската йерархия, Велик Драгоман на Флота, потомък на известна аристократична фамилия от Влашко-молдовските княжества? И ако наистина е била открита лявата й ръка, държаща «ябълката на раздора», тогава кой я е взел и къде е изчезнала?
Takis Theodoropoulos (Greek: Τάκης Θεοδωρόπουλος; French/German: Takis Théodoropoulos) is a journalist and fiction writer. The primary subject matter of his novels is classical Greek history. In 1999 his novel Η δύναμη του σκοτεινού θεού (The Power of the Dark God, 2007) was awarded the Ouranis Foundation prize by the Academy of Athens. In 2004 he was recognized by the Académie Française for his contribution in promoting French literature. He is the publishing director at Oceanida since 1988.
боже, каква досадна книга! от простата история, на залитането по древна елада и мъкненето на различни артефасти насам натам из свободния западен свят,( може би, по- добрият вариант в опазването им, предвид османската империя и ...) авторът, успява да сътвори, умозрително умуване пълно със звучащи научни думи. 😊
Δεν είμαι σίγουρη σε τί κατηγορία να βάλω αυτό το βιβλίο: ιστορικό, μυθιστόρημα, δοκίμιο. Η ιστορια της Αφροδίτης της Μήλου με έναν απλό, προσιτό τρόπο. Οι μηχανορραφίες για την απόκτηση του αγάλματος από τους Γάλλους ή τον Έλληνα πρίγκιπα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πώς παρουσιάστηκε η ανακάλυψη του αγάλματος από τους διάφορους πρωταγωνιστές του δράματος. Η καλή ή κακή του τύχη. Ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα που όμως με κούρασε ελαφρώς. Παρόλα αυτά διαβάζεται εύκολα.
[...]Αυτό ενίσχυε ακόμη περισσότερο την εγκυρότητα της μαρτυρίας του: ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει την άνεση να κάνει ό,τι θέλει με τα χέρια του, που να τη βρει την ελευθερία που χρειάζεται για να αναπλάσει την πραγματικότητα, να παίξει μ' αυτό που βλέπουν τα μάτια του; [...]
[...] Αισθήματα τα οποία, παρά την αγνότητά τους, με τα χρόνια, έτσι όπως τίποτε δεν έμοιαζε αρκετό για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις τους, είχαν τόσο περιπλέξει τα πράγματα της ζωής του άρχοντα, ώστε να τον υποχρεώνουν, προκειμένου να τα υπηρετήσει, να κρύβει ένα μεγάλο μέρος των δραστηριοτήτων του, να απομονώνεται όλο και περισσότερο και να έρχεται συχνότερα απ' όσο θα μπορούσε να αντέξει σε σύγκρουση με το περιβάλλον του και το αξίωμά του. Να ζει δηλαδή διπλή ζωή.[...]