حسین پاینده در تهران متولد شد و دورهی دبیرستان را در انگلستان گذراند و یک سال پس از انقلاب به کشور بازگشت. در سال ۱۳۶۸ از دانشگاه علامه طباطبائی لیسانس ادبیات انگلیسی گرفت و در سال ۱۳۷۰ موفق به اخذ فوقلیسانس ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران شد. او از همان سال به عنوان عضو هیأت علمی به استخدام دانشگاه علامه طباطبائی درآمد و متعاقباً در سال ۱۳۷۵ برای ادامهی تحصیل به انگلستان رفت. وی در سال ۱۳۸۰ پس از اخذ دکترای نظریه و نقد ادبی به کشور بازگشت و در حال حاضر با مرتبهی استاد در دانشگاه علامه طباطبائی به تدریس اشتغال دارد. از دکتر پاینده تاکنون بیش از ۱۲۰ مقاله در نشریات مختلف به چاپ رسیدهاست. همچنین از وی ۲۵ عنوان کتاب منتشر شده که از این تعداد ۱۰ کتاب را تألیف، ۷ کتاب را ترجمه و ۸ کتاب را ویرایش کرده است. «مجموعهی نظریه و نقد ادبی» تحت سرپرستی او تاکنون در هشت مجلد و توسط چهار ناشر منتشر شده است. جدیدترین تألیف پاینده با عنوان گشودن رمان توسط انتشارات مروارید منتشر شده است که جایزهی ادبی جلال آلاحمد در بخش نقد ادبی را به خود اختصاص داد. از میان سایر کتابهای ایشان میتوان به کتاب داستان کوتاه در ایران (در سه جلد) و نقد ادبی و دموکراسی اشاره کرد. از جمله کتابهایی که پاینده ترجمه کرده است عبارتاند از مطالعات فرهنگی دربارهی فرهنگ عامّه (برندهی جایزهی کتاب فصل) که توسط نشر آگه انتشار یافته و نظریههای رمان است که توسط انتشارات نیلوفر منتشر شده است. دکتر پاینده تاکنون ۸ جایزه در داخل کشور و ۱ جایزه در خارج از کشور دریافت کرده است.
کتابی است بهغایت شستهرفته و کمابیش فراگیرندهی حیطههای گوناگونی که نقد و نظریهی ادبی دربرمیگیرد. از میان آنچه درباب نقد و نظریهی ادبی خواندهام، این اثر بهترین کتابی است که بهشکلی مختصر و مفید به این حیطه میپردازد و دامنهی گستردهی آن را، از شعر و داستان و نمایشنامه و فیلم گرفته تا فرهنگ عامیانه و حتی تبلیغات، تبیین میکند. مزیت این کتاب بهویژه این است که غالب بخشهای نظری و تئوریک آن با نقدی عملی همراه شده و از کتابها و مقالههایی که صرفاً به توصیف دیدگاهی منتقدانه میپردازند و از جنبهی عملی آن غافل میشوند، گامی فراتر نهاده است.
این کتاب بسیار پایینتر از حد انتظارم بود. نه اینکه بگویم خالی از فایده بود اما سطح کتاب، بسیار پایین بود (شاید برای ترم دو یا سه کارشناسی ادبیات مناسب بود). البته طبیعی است که در بعضی موارد، اختلاف نظر با مؤلف وجود داشته باشد ولی با همه این اوصاف شاید میشد حدود ۲۰۰ صفحه از حجم کتاب کم شود(چون تکرار و زیادهگویی بسیار دارد). از نکات مثبت کتاب این است که نمونههای داستانی را که مبنای نقد بودند در بخش ضمائم کتاب میبینیم. اما نکتهی به شدت منفی این کتاب مربوط میشود به مشکلات تایپی و گاهی اوقات ویرایشی که به شدت توی ذوق میزد. از انتشارات درجه یکی مثل نیلوفر، دقت بیشتری انتظار میرفت.
نمونه های نقد اصولی از داستان های معروف مثل داستان بچه مردم جلال یا یکی از داستان های هدایت - شخصیت پردازی در داستان کوتاه مقاله محبوب من از این کتاب بود - در کل خوب بود قسمت داستانک و تبلیغاتش هم برام خیلی جالب اومد - همینطور اینکه درمورد وبلاگ نویسی هم حرف زده بود