Ο ήχος του ακάλυπτου: Έξι κοινόχρηστες ιστορίες

by Κάλλια Παπαδάκη, Kallia Papadaki

Στο κέντρο μιας μικρής, καθημερινής Αθήνας, ένας τυφλός απάγεται από τη ρωσοπακιστανική μαφία, η Τάδε και η Μαριλένα πέφτουν θύματα οικονομικής σκευωρίας, η Δήμητρα υποδύεται τελειομανώς το ρόλο που έχει επιλέξει για τη ζωή της, ο συγγραφέας μπλέκεται στα νήματα φόνων και facebook, ο διαμεσολαβητής κανονίζει τα πτώματα και τα ποσοστά στα νοσοκομεία, και η ημίτρελη κάνει τα πράγματα άνω-κάτω.

Έξι κεντρικοί χαρακτήρες, σε ισάριθμες ιστορίες, μπλέκονται μεταξύ τους, κάνουν προσωπικά περάσματα στις ιστορίες των υπολοίπων και δένουν σφιχτά τα κομμάτια του παζλ σε μια νεο-νουάρ πολυκατοικία που αφηγείται γκρίζες ιστορίες.

Περιέχονται οι ιστορίες: "Ραντεβού στα τυφλά", "Κοινόχρηστες ιστορίες", "Η μοναξιά του ακάλυπτου", "Με λένε Δήμητρα", "Σε σαράντα ημέρες" και "Όλα σε τάξη".

288 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

Η Κάλλια Παπαδάκη γεννήθηκε το 1978. Σπούδασε οικονομικά στις ΗΠΑ, στο Bard College και το Πανεπιστήμιο Brandeis. Το πρώτο της βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων "Ο ήχος του ακάλυπτου" (εκδόσεις Πόλις) διακρίθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού "Διαβάζω", το 2010. Έχει συμμετάσχει σε συλλογές διηγήματων και ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικα "Νέα Εστία" και "Ποιητική". Ασχολείται επαγγελματικά με τη συγγραφή σεναρίων για ταινίες μεγάλου μήκους. Το πρώτο της σενάριο ήταν για την ταινία της Πέννυς Παναγιωτοπούλου "September". Το μυθιστόρημά της "Δενδρίτες" (2015), που εκδόθηκε στο πλαίσιο του ελληνογαλλικού προγράμματος ενίσχυσης συγγραφέων, μεταφραστών και εκδοτών του ελληνικού και του γαλλικού Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, τιμήθηκε με το βραβείο European Union Prize for Literature το 2017.

Reviews

[. . . _ _ _ . . . · Rating 1 out of 5]

Δεν θέλω να γίνω κακός, η συγγραφεύς μου αφιέρωσε το δεύτερο της βιβλίο-Δενδριτες- "με εκτίμηση", και ήταν γλυκιά και ευγενική, και δίπλα της κάτι θείες που συνεχαιραν την πετυχημένη ανιψουδα που ηρθε πισω στη μικρή μας πολη,αλλά θα γίνω κακός: everybody is a fucking writer. Παρατάνε τις δουλειές τους και σπουδές στο Αμέρικα για να "ακολουθήσουν τα όνειρα τους", αλλά από τη μια έχουμε ήρωες συγγραφείς και καθηγητές σε "κάμπους", του στυλ write-what-you-know,και από την άλλη κακούς, αστυνομικούς, δικηγόρους για ιατρικές αμέλειες, κουτσομπολες στον ακάλυπτο. Αλλά γλυκιά μου, προφανώς δεν συναντησες ούτε στο λεωφορείο κακούς, αστυνομικούς, δικηγόρους για ιατρικές αμέλειες και κουτσομπολες στον ακάλυπτο. Πιθανόν να τους είδες σε κάποια ταινία, τα σαμπλοτς με τα κλεμμένα κοινόχρηστα και η ιστορία με την κλινική είναι τουλάχιστον ηλίθια, δε ρώτησες κανένα, δεν άκουσες κανένα, δεν μιλάνε έτσι οι άνθρωποι. Για σένα οι άνθρωποι είναι σχήματα και καρικατούρες και συγγνώμη ο μακροπεριοδος λόγος δεν είναι το φόρτε μου, ίσα ίσα πρόσθεσε εκνευρισμό στις κατά τα αλλά αδιάφορες ιστορίες που ήταν σαν την Πολυκατοικία του Mega στο πιο κουλτουριαρικο του (she wished)

[Xenia Germeni · Rating 4 out of 5]

Ξεκινησα καπως ανορθοδοξα τη γνωριμια με τη συγγραφεα..Διαβασα πρωτα τους Δενδριτες και μετα τον Ηχο του ακαλυπτου..Ο ηχος με ενθουσιασε παρα πολυ! Ειναι στημενος πολυ εξυπνα και διαβαζεται πολυ ευχαριστα! Εχει και χιουμορ εχει και πολυ δακρυ..Οι ιστοριες κινουνται με αξονα μια πολυκατοικια καπου στην Αθηνα..Οι ηρωες των ιστοριων ειναι και "γειτονες" μας και οι "μυθοι" που φτιαχνουμε γυρω απο αυτους..Κι ομως ειναι σιγουρο οτι κατι εχεις ζησει απο ολα αυτα..Καποιες ιστοριες εχουν μακροπεριοδο -θα ελεγα οτι τους παει πολυ- και θυμιζουν το δευτερο βιβλιο της συγγραφεως...Το βιβλιο διαθετει φρεσκαδα και πιστευω οτι οι περιγραφες των χωρων και των χαρακτηρων ειναι εξαιρετικες..Η γλωσσα ειναι απλη και κατανοητη..αν και σε μια ή δυο ιστοριες ειναι πιο προσεγμενη..Θα προτεινα να το διαβασει κανεις ακουγοντας το Protection των Massive Attack ή εναλλακτικα με το soundtrack της ταινιας Songs from the second floor..

[Δώρος Αντωνιάδης · Rating 2 out of 5]

ΔΥΣΤΥΧΩΣ περίμενα πολύ περισσότερα. Διάβασα στο διαδίκτυο πολλές και καλές κριτικές, μέχρι και “ένα από τα καλύτερα ελληνικά βιβλία των τελευταίων χρόνων” και διάφορα ανάλογα σχόλια. Και όμως δε βρήκα τίποτα παραπάνω από απλές ιστοριούλες, σαν σενάριο από έξι επεισόδια της σειράς Η Πολυκατοικία που έδειχνε στο Μέγκα. Ένα βιβλίο που δε με τράβηξε κοντά του, που όταν το ξέχασα στην παραλία μια μέρα δε σιχτίρισα τον εαυτό μου, αλλά που άνετα το διάβαζα όταν το έβρισκα μπροστά μου.

[Kalipso Mentzou]

ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΠΑ!Βιβλίο χωρίς λόγο ύπαρξης, πόσο μάλλον λόγο ανάγνωσης.

[Natasha Anastasiou · Rating 2 out of 5]

Θα το χαρακτήριζα κανείς νουαρ- προσωπικά θα πω πως θυμίζει «νουαρ». Οι ιστορίες διαδραματίζονται σε μια πολυκατοικία στην Αθήνα με πρωταγωνιστές τους καθημερινούς μας γείτονες- βλέπουμε εικασίες που και οι ίδιοι κάνουμε για όσα διαμερίσματα μας περιτριγυρίζουν. Η γλώσσα είναι απλή με απλές ιστορίες που διαβάζονται εύκολα. Κάποια μικρό - προβλήματα σε κάποιους από τους διαλόγους αλλά χωρίς να σε κάνει να χάσεις τη σειρά σου. Δεν τρελάθηκα όμως. Είναι ένα απλό βιβλίο που θα σου κρατήσει ανάλαφρη παρέα για όσο το χρειάζεσαι.

[Mika Arvanitaki · Rating 3 out of 5]

Πολύ ενδιαφέρουσα η γραφή και ο τρόπος που περιπλέκονται μεταξύ τους οι ιστορίες του ακάλυπτου.