Οι ταινίες του James Bond. Σύμπασα η κινηματογραφική, κι όχι μόνο κι όχι άδικα, κοινότητα ψήφιζε Sean Connery ως τον μόνο αυθεντικό σ’ αυτό τον ρόλο. Κι όμως, ο Κάλδης, ένας από τους ήρωες, προτιμούσε τον Roger Moore, γιατί ως αντίγραφο του αυθεντικού, σε έβαζε αμέσως στο πνεύμα του παραμυθιού. Δε ζούσες με την αυταπάτη πως είναι αλήθεια. Ενώ ο άλλος, ο Connery, τόσο πειστικός, που είναι ψέματα πως δεν υπήρχε! Στο μυθιστόρημα, Το νήμα της μέλισσας, όλοι οι ήρωες είναι υπερβολικοί σε βαθμό απίστευτο για να είναι αληθινοί αλλά πιστευτό για να είναι πρωταγωνιστές μιας ιστορίας γκροτέσκο όπως άλλωστε κατά τη γνώμη του συγγραφέα ήταν ολόκληρη η ελληνική κοινωνία των τελευταίων 30 χρόνων. Το κακό και το άσχημο κυριάρχησαν όλα αυτά τα χρόνια αναδεικνύοντας την υπερβολή ως μοναδική αλήθεια.
Ευχάριστη έκπληξη, από ένα ελεύθερα προσβάσιμο έργο. Αν και υπάρχει κάποια επιτήδευση στον λόγο, ίσως και κάποια φλυαρία, η συνολική αίσθηση είναι για ένα μυθιστόρημα με φρεσκάδα και χιούμορ, με δηκτικό ενίοτε ύφος, που κάποτε γίνεται λυρικό, ποιητικό. Ενδιαφέρον λεξιλόγιο, που δίνει εν τέλει μιαν άποψη της εποχής λίγο πριν το millennium, μέσα από τις ιστορίες ενός συγγραφέα που ξαναβρίσκει την χαμένη του έμπνευση όταν μαθαίνει ότι θα πεθάνει σύντομα, ενός διαπλεκόμενου μεγαλοεκδότη, της παραμελημένης συζύγου του, του χακερά-εραστή της και δυο φερέλπιδων δημοσιογράφων, με διαφορετικά background και φιλοδοξίες. Το αποτέλεσμα θα ήταν σαφώς καλύτερο αν το βιβλίο τύγχανε μιας καλής επιμέλειας (φιλολογικής και λογοτεχνικής). Συστήνεται.