What do you think?
Rate this book
Σύγχρονός μας ο Κάφκα
110 χρόνια από τη γέννησή του: 1883-1993
«Το να φιλοδοξήσει κάποιος να δώσει μια ταυτότητα στον Κάφκα είναι ό,τι πιο τολμηρό μπορεί να γίνει. Διότι ο Κάφκα δεν ήταν επίκαιρος όταν γεννήθηκε, στα 1883, ούτε όταν πέθανε, στα 1924, αλλά ούτε και στα 1960 που κάνουμε εδώ, στην Ελλάδα, την πρώτη μας γνωριμία μαζί του. Ο Κάφκα γίνεται παγκόσμια επίκαιρος μόλις τώρα, φρέσκος, ολοζώντανος, μόλις στην έξοδό μας από τον εικοστό αιώνα. Ο Κάφκα ήταν -για μας τους Δυτικούς- ο ακατανόητος και για την περίοδο που ζούσε, αλλά και επί δεκαετίες αργότερα, ώς τα 1985, οπότε διαβάζεται πλέον σαν παγκόσμιος χρονικογράφος του τέλους του αιώνα μας».
Λ.Ζ.
«Το να φιλοδοξήσει κάποιος να δώσει μια ταυτότητα στον Κάφκα είναι ό,τι πιο τολμηρό μπορεί να γίνει. Διότι ο Κάφκα δεν ήταν επίκαιρος όταν γεννήθηκε, στα 1883, ούτε όταν πέθανε, στα 1924, αλλά ούτε και στα 1960 που κάνουμε εδώ, στην Ελλάδα, την πρώτη μας γνωριμία μαζί του. Ο Κάφκα γίνεται παγκόσμια επίκαιρος μόλις τώρα, φρέσκος, ολοζώντανος, μόλις στην έξοδό μας από τον εικοστό αιώνα. Ο Κάφκα ήταν -για μας τους Δυτικούς- ο ακατανόητος και για την περίοδο που ζούσε, αλλά και επί δεκαετίες αργότερα, ώς τα 1985, οπότε διαβάζεται πλέον σαν παγκόσμιος χρονικογράφος του τέλους του αιώνα μας».
Λ.Ζ.
70 pages, Paperback
First published February 1, 1993
About the author
Λιλή Ζωγράφου
24 books84 followersΓεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Ο πατέρας της ήταν εκδότης εφημερίδας με ιδιαίτερα φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή του και πάθος για τη δημοσιογραφία. Φοίτησε στο Λύκειο Κοραής και στο Καθολικό Γυμνάσιο των Ουρσουλίνων στη Νάξο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση ενώ ήταν έγκυος και γέννησε στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Τη διετία 1953-1954 έζησε στο Παρίσι. Από τη θέση της δημοσιογράφου αντιτάχθηκε στη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1950 με τη συλλογή από νουβέλες "Αγάπη", γνωστή έγινε όμως εννιά χρόνια αργότερα με την έκδοση του βιβλίου της "Νίκος Καζαντζάκης, ένας τραγικός", μια απομυθοποιητική και ψυχαναλυτική προσέγγιση της προσωπικότητας του κρητικού συγγραφέα. Συζητήσεις προκάλεσε και το δοκίμιό της "Αντίγνωση: Τα δεκανίκια του καπιταλισμού" στο οποίο υποστήριξε τη θεωρία της περί του χριστιανισμού ως θεμελιακού όρου για την επικράτηση του καπιταλισμού ανά τον κόσμο. Το πιο γνωστό έργο της είναι το μυθιστόρημα "Η Συβαρίτισσα" με έντονα αυτοβιογραφικό χρώμα και εμφανείς επιρροές από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία. Το θεατρικό έργο της "Τιμή ευκαιρίας για τον παράδεισο" παραστάθηκε το 1976 από τη Β΄ σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
February 18, 2023
Αμέσως μετά την μελέτη της για την Πολυδούρη και τον Καρυωτάτη έπιασα την ύστερη μελέτη της για τον Κάφκα, από τα τελευταία έργα της Ζωγράφου, γραμμένη σε μεγάλη ηλικία πέντε χρόνια πριν τον θάνατό της.
Παρόλα αυτά δεν πρόκειται για κάτι πρόσκαιρο ή ανακάλυψη της στιγμής για την ίδια: η Ζωγράφου πρωτοανακάλυψε τον μεγάλο Τσέχο νέα ακόμη στα 1960 με τις πρώτες μεταφράσεις έργων του στα Ελληνικά, 35 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατό του. Μάλιστα ξαναδιάβασε όλο το έργο του και σε Γαλλική μετάφραση καθώς και μελέτες άλλων για τον συγγραφέα της Μεταμόρφωσης. Το κείμενο αυτό των 60 σελίδων λοιπόν είναι το απόσταγμα τριάντα χρόνων ενασχόλησης με τον λατρεμένο Φραντς κι όχι κάτι επιφανειακό.
Φαίνεται. Χωρίς να απεραντολογεί ή να γράφει ένα αυστηρά πανεπιστημιακό δοκίμιο γεμάτο υποσημειώσεις, η Ζωγράφου πιάνει κάθε πλευρά τού Κάφκα, τον Εβραϊσμό του, τον καλά κρυμμένο Αναρχισμό του, τα ημερολόγια, τις αποτυχημένες του σχέσεις, τη βαριά σκιά του πατέρα, την φυματίωση, την ατολμία του να εκδώσει τα έργα του, τι έγραψαν για κείνον οι φίλοι του Γιάνους και Μπροντ (σημειώνει με πίκρα πως η καθοριστική Βιογραφία τού κολλητού του Max Brod δεν έχει μεταφραστεί ακόμα στα Ελληνικά εν έτει 1993 και 30 χρόνια αργότερα ακόμα δεν έχει μεταφραστεί...).
Φυσικά, μιας και πρόκειται για τη Λιλή μας, η προσωπική της ματιά και άποψη είναι πανταχού παρούσα, όπως και η πολιτική της στάση. Τι έκπληξη όμως! Σε παλιά έργα της των δεκαετιών 1960 και 1970 βλέπουμε μία αυστηρά κομμουνίστρια δημοσιογράφο, ταγμένη, στρατευμένη. Κατηγορεί τον Καρυωτάκη γιατί δεν επηρρεάστηκε από την Επανάσταση του 1917. Εν τω μεταξύ ο κόσμος άλλαξε και η Λιλή Ζωγράφου άλλαξε «παραδόξως» μαζί του και είναι μια άλλη όταν γράφει για τον συνομήλικο τού Καρυωτάκη, Κάφκα, στα 1993, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του Υπαρκτού Σοσιαλισμού! Αυτό ήταν για μένα το σημαντικότερο στοιχείο του έργου. Εκθειάζει τον προφητικό Κάφκα που δεν έγινε Κομμουνιστής στα 1917, που δεν θαύμασε την Οκτωβριανή Επανάσταση, που δεν παρασύρθηκε, που προέβλεψε τα κακά του Ολοκληρωτισμού που θα σκέπαζαν την Ευρώπη 20 χρόνια αργότερα και που ο ίδιος δεν πρόλαβε λόγω του θανάτου του μόλις στα 41. Λιδωρεί τα Σοσιαλιστικά κράτη που είχαν επί μισόν αιώνα τα έργα του πλήρως απαγορευμένα και τελικά αναλύει το γιατί. Ολομογώ πως δεν το περίμενα καθόλου.
Και μόνο για αυτό αξίζει πολλή περισσότερη μελέτη η Λιλή Ζωγράφου και στις μέρες μας. Ήταν ένα ελεύθερο, κριτικό πνεύμα.
Παρόλα αυτά δεν πρόκειται για κάτι πρόσκαιρο ή ανακάλυψη της στιγμής για την ίδια: η Ζωγράφου πρωτοανακάλυψε τον μεγάλο Τσέχο νέα ακόμη στα 1960 με τις πρώτες μεταφράσεις έργων του στα Ελληνικά, 35 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατό του. Μάλιστα ξαναδιάβασε όλο το έργο του και σε Γαλλική μετάφραση καθώς και μελέτες άλλων για τον συγγραφέα της Μεταμόρφωσης. Το κείμενο αυτό των 60 σελίδων λοιπόν είναι το απόσταγμα τριάντα χρόνων ενασχόλησης με τον λατρεμένο Φραντς κι όχι κάτι επιφανειακό.
Φαίνεται. Χωρίς να απεραντολογεί ή να γράφει ένα αυστηρά πανεπιστημιακό δοκίμιο γεμάτο υποσημειώσεις, η Ζωγράφου πιάνει κάθε πλευρά τού Κάφκα, τον Εβραϊσμό του, τον καλά κρυμμένο Αναρχισμό του, τα ημερολόγια, τις αποτυχημένες του σχέσεις, τη βαριά σκιά του πατέρα, την φυματίωση, την ατολμία του να εκδώσει τα έργα του, τι έγραψαν για κείνον οι φίλοι του Γιάνους και Μπροντ (σημειώνει με πίκρα πως η καθοριστική Βιογραφία τού κολλητού του Max Brod δεν έχει μεταφραστεί ακόμα στα Ελληνικά εν έτει 1993 και 30 χρόνια αργότερα ακόμα δεν έχει μεταφραστεί...).
Φυσικά, μιας και πρόκειται για τη Λιλή μας, η προσωπική της ματιά και άποψη είναι πανταχού παρούσα, όπως και η πολιτική της στάση. Τι έκπληξη όμως! Σε παλιά έργα της των δεκαετιών 1960 και 1970 βλέπουμε μία αυστηρά κομμουνίστρια δημοσιογράφο, ταγμένη, στρατευμένη. Κατηγορεί τον Καρυωτάκη γιατί δεν επηρρεάστηκε από την Επανάσταση του 1917. Εν τω μεταξύ ο κόσμος άλλαξε και η Λιλή Ζωγράφου άλλαξε «παραδόξως» μαζί του και είναι μια άλλη όταν γράφει για τον συνομήλικο τού Καρυωτάκη, Κάφκα, στα 1993, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του Υπαρκτού Σοσιαλισμού! Αυτό ήταν για μένα το σημαντικότερο στοιχείο του έργου. Εκθειάζει τον προφητικό Κάφκα που δεν έγινε Κομμουνιστής στα 1917, που δεν θαύμασε την Οκτωβριανή Επανάσταση, που δεν παρασύρθηκε, που προέβλεψε τα κακά του Ολοκληρωτισμού που θα σκέπαζαν την Ευρώπη 20 χρόνια αργότερα και που ο ίδιος δεν πρόλαβε λόγω του θανάτου του μόλις στα 41. Λιδωρεί τα Σοσιαλιστικά κράτη που είχαν επί μισόν αιώνα τα έργα του πλήρως απαγορευμένα και τελικά αναλύει το γιατί. Ολομογώ πως δεν το περίμενα καθόλου.
Και μόνο για αυτό αξίζει πολλή περισσότερη μελέτη η Λιλή Ζωγράφου και στις μέρες μας. Ήταν ένα ελεύθερο, κριτικό πνεύμα.
June 11, 2020
Πρόκειται για ένα κατατοπιστικό δοκίμιο γυρω από την προσωπικότητα, αλλά και τα ευρύτερα νοήματα των βιβλίων του Καφκα, τον πυρήνα τον σκέψεων και τον ενδιαφερόντων του. Θα ήταν χρήσιμο να το διαβάσει κανείς πριν ξεκινήσει να διαβάζει έργα του.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews