Η πιο κρυφή πληγή

by Βαγγέλης Ραπτόπουλος

Μια σύγχρονη ερωτική ιστορία, με φόντο τα Δεκεμβριανά του ’44.
Ένας ισόβιος έρωτας στην εποχή των στιγμιαίων ερώτων και ο εφιάλτης του εμφυλίου στα χρόνια της κρίσης.

464 pages, Paperback

First published November 15, 2012

About the author

Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος (English: Vangelis Raptopoulos) είναι Έλληνας συγγραφέας με περίπου τριάντα βιβλία, κυρίως μυθιστορήματα, που έχουν εκδοθεί και σε ξένες γλώσσες και έχουν διασκευαστεί για θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση. Έχει εργαστεί ως σεναριογράφος, αρθρογράφος, σύμβουλος λογοτεχνίας και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, ενώ διδάσκει δημιουργική γραφή.

Reviews

[Georgina Koutrouditsou · Rating 1 out of 5]

Απογοήτευση.
Πραγματική απογοήτευση μετά άπο τόσες προσδοκίες που είχα για την τελευταία καλοκαιρινή επιλογή μου.
Και για να είμαι ξεκάθαρη,δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσει κανείς μαζί μου για τις παρακάτω σκέψεις μου σχετικά με το παραπάνω βιβλίο.
Καλό θα ήταν, για να εκφράζει κανείς άποψη,να το διαβάσει και να προβληματιστεί και αυτός με τη σειρά του.
Πριν από ένα χρόνο περίπου,μέσω ενός site κοινωνικής δικτύωσης,ήρθα σε επαφή με την ανακοίνωση του συγγραφέα του βιβλίου ότι ετοιμάζεται να εκδόσει ένα βιβλίο με φόντο τα Δεκεμβριανά του 1944.Μέσες άκρες διάβασα τις σκέψεις του για το περιεχόμενο του βιβλίου και με κέρδισε η σκέψη ως αναγνώστρια.Πραγματικά ανυπομονούσα να το πάρω στα χέρια μου.
Με την κυκλοφορία του,το net πήρε φωτιά,αλλά και τα έντυπα που έχουν να κάνουν με βιβλιοπροτάσεις.
Ενδεικτικά σας μεταφέρω την κριτική του Κωστή Παπαγιώργη,ενός ανθρώπου που εμπιστεύομαι απόλυτα τη γνώμη του και οι επιλογές βιβλίων του με έχουν φέρει σε επαφή με διαμαντάκια http://www.lifo.gr/mag/columns/5430
Στη συνέχεια σας δίνω ένα βίντεο-συνέντευξη του συγγραφέα στον εξαιρετικό Μανώλη Ανδριωτάκη, ο οποίος μέσω του GarageBOOKS δίνει μια άλλη και ενδιαφέρουσα διάσταση των βιβλίων που διαβάζει και προτείνει μέσω συνεντεύξεων των συγγραφέων http://andriotakis.gr/?p=697&fb_a....
Τέλος σας παραθέτω μια κριτική της κ.Δημητρούλια,την οποία εκτιμώ για τις βιβλιοκριτικές που γράφει και την προτείνω σε όσους επιθμούν να διαβάζουν άρθρα με πολύ ωραίο λόγο και ενδιαφέρουσες οπτικές http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_a...
Όπως θα είδατε από τις ενδεικτικές σελίδες που σας έδωσα προτού διαβάσω το βιβλίο ήμουν ενημερωμένη πλήρως.Βοήθησε βέβαια και η προσωπική σελίδα του συγγραφέα, η οποία συλλέγει ό,τι έχει σχέση με το βιβλίο http://vangelisraptopoulos.wordpress....
Και πάμε τώρα στην ανάγνωσή του από εμένα, που ξεκίνησε πριν λίγο καιρό και τελείωσε αισίως μόλις χθες.
Δεν περίμενα ότι θα διάβαζα ένα τόσο περίεργο βιβλίο.Στις πρώτες 100 σελίδες δεν καταλάβαινα που το πήγαινε ο συγγραφέας.Τι ήθελε να πει;Στις 200 σελίδες ήμουν έτοιμη να το αφήσω στην άκρη.Δεν μου έδινε τίποτα πια.Παρόλα αυτά όμως επέμενα να το τελειώσω,με πολύ ζόρι βέβαια,για να μπορέσω να έχω και εγώ γνώμη.
Αναρωτιέμαι που είναι η πληγή της Ιστορίας σε έναν αποθυμένο έρωτα του ήρωα με μια νευρωτική ηρωίδα;Ποιο είναι το πολιτικό μήνυμα του βιβλίου που συνδέεται με τον έρωτα των ηρώων;Ότι το σημαντικό για την ελληνική Ιστορία γεγονός των Δεκεμβριανών του 1944 συνδέεται ή συγκρίνεται με τα "Δεκεμβριανά" (όπως χαρακτηρίστηκαν από κάποιους) του 2008 ή το ρόλο της πλατείας Συντάγματος με το κίνημα των "αγανακτισμένων";Πώς μπορείς να ταυτιστείς με τέτοιους ήρωες που περνούν κάπως "ιδιάιτερα" μηνύματα;!Μια ζωή εύκολων ευκαιριών στην Αθήνα της πρώην,πλέον,ευδαιμονίας,και όποιος κατάλαβε κατάλαβε...
Λυπάμαι,αλλά τη σημασία και το ρόλο των παραπάνω σύγχρονων γεγονότων θα είναι ο χρόνος που θα τη δείξει και θα την κρίνει.Η ταύτιση είναι ατυχής και αυτό προβληματίζει!
Παρόλα αυτά δεν έχω κανένα απόλύτως πρόβλημα ως προς τις απόψεις που εκφράζει ο συγγραφέας,ακόμα και αν δεν συμφωνώ μαζί του.Είναι από τα σημαντικότερα Ανθρώπινα Δικαιώματα η Ελευθερία του Λόγου.Επίσης είναι προσωπικό δικαίωμα να είσαι και επιφυλακτικός.. ;-)
Ως προς το στυλ γραφής,θέλω να τονίσω σε αυτό το σημείο ότι δεν έχω διαβάσει κανένα άλλο βιβλίο του συγγραφέα,οπότε για το συγκεκριμένο βιβλίο έχω να πω ότι δεν έχω ξαναμπερδευτεί τόσο πολύ στη ζωή μου!Απλά αδιάφορο εκφραστικά και πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή για να το προχωρήσεις στην ανάγνωσή του.
Λυπάμαι πολύ που δεν μου άρεσε.Λυπάμαι που το πρότεινα σε φίλους να το διαβάσουν.Χαίρομαι που δε το αγόρασα (δύσκλοι οικονομικοί καιροί και τα χρήματά σου πρέπει να τα "επενδύεις" με σύνεση και να μην παίρνεις ρίσκα) και μου το έκαναν δώρο.
Ηθικό μήνυμα;Πολλές φορές εκεί που ακούς πολλά κεράσια,κράτα μικρό καλάθι,όπως λέει και η γιαγιά μου...

[Doros Grigoropoulos · Rating 3 out of 5]

Με αυτό λοιπόν το βιβλίο συνέβη το εξής παράδοξο. Το ξεκίνησα πριν κάνα τρίμηνο. Δεν μου είπε κάτι. Στην πραγματικότητα, όσο διάβαζα τόσο μπερδευόμουν, οπότε ύστερα από λίγες μέρες το παράτησα. Και το ξανάπιασα αρχές Δεκέμβρη. Και αφού ξεπέρασα τον αρχικό σκόπελο της ανακατωσούρας (ξανά!) και την από λίγο δεύτερη παραίτηση, βρέθηκα μπροστά σε ένα άκρως ψυχεδελικό αναγνωστικό βαγόνι που πλέον είχε μπει στις ράγες του. Κοινώς το βιβλίο με πήγε τρένο. 

Με φόντο τα Δεκεμβριανά του '44 (που πάντα με εξιτάρουν, όπως άλλωστε και τον πρωταγωνιστή Μιχάλη και μάλλον συγγραφέα) εξελίσσεται ένα θεότρελο ερωτικό σύμπλεγμα που αν καταφέρεις και κουρδίσεις πάνω του θα περάσεις υπέροχα. Το βιβλίο παρέχει υγεία, καύλα και επανάσταση. Γερές και σοβαρές δόσεις νεότερης ελληνικής ιστορίας, ευλαβικά τοποθετημένες διάσπαρτα, μεταξύ ενός ερωτικού μπαχάλου και ενός θεατρικού μονόπρακτου. Η πλοκή του είναι ένα ατέλειωτο rollercoaster του πληγωμένου χθες, της Κατοχής, των Δεκεμβριανών και του Εμφυλίου και του σήμερα της χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Ο Ραπτόπουλος μιξάρει υπέροχα την προσωπική χαρμολύπη των πρωταγωνιστών με το συγκρουσιακό συλλογικό των ημερών λίγο μετά την απελευθέρωση, χωρίς χέρια καθώς το ένα γράφει και το άλλο κρατά την καυτή πατάτα των Δεκεμβριανών του '44.
Το βιβλίο παρότι λόγω τίτλου και περιεχομένου μοιάζει βαρύ και ασήκωτο, δεν είναι. Είναι τόσο όσο. Έχω όμως την πεποίθηση πως αν ο αναγνώστης δεν έχει μια τουλάχιστον σφαιρική ιστορική γνώση εκείνης της περιόδου πολύ γρήγορα θα κουραστεί, θα χαώθει και σίγουρα θα το παρατήσει. Εγώ πάντως λόγω της γνωστής πετριάς το αγάπησα.

[Christos · Rating 3 out of 5]

Καλογραμμένο αν και κάπως χαώδες. Η περίληψη είναι κάπως παραπλανητική σε σχέση με το βιβλίο όμως..

[Filippos Tzimopoulos · Rating 2 out of 5]

απογοήτευση... ένιωσα ότι για κάποιον λόγο ήθελε να το φτάσει 450 σελίδες. το τελείωσα μόνο και μόνο επειδή ο Ραπτοπουλος είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς