Ο Ναγάι Καφού είναι ένας απ' τους πιο εκκεντρικούς, δημοφιλείς και αναγνωρισμένους συγγραφείς του πρώτου μισού του 20ού αιώνα στην Ιαπωνία. Εξοικειωμένος με τη ζωή και τα γράμματα της Δύσης, παθιασμένος ωστόσο με τις ιαπωνικές πολιτιστικές παραδόσεις, ο «γραφιάς» Καφού -όπως του άρεσε να ονομάζεται με αυτοσαρκασμό και περιφρόνηση προς τα επίσημα πνευματικά και εκδοτικά κυκλώματα- αναζητούσε καταφύγιο, απολαύσεις και αισθητική έμπνευση στα απομεινάρια της περίφημης κουλτούρας του Έντο, στις παλιές συνοικίες του Τόκυο, με τα κακόφημα σπίτια και τις γυναίκες της νύχτας.
Η "Σιγανή βροχή", το καλύτερό του έργο στη δεκαετία του '20, είναι κάτι ανάμεσα σε δοκίμιο και νουβέλα, δύσκολο να καταταχθεί με δυτικά μέτρα: έργο προσωπικό και στοχαστικό, ένα μελαγχολικό αλλά συγκρατημένο στα ξεσπάσματά του περιδιάβασμα μέσα από εποχές, φθινόπωρα και χειμώνες περασμένους, βροχές σιγανές και μακρόσυρτες, πρόσωπα του παρελθόντος, εικόνες ξεθωριασμένες, κουρασμένα συναισθήματα και κάποιο είδος κυνισμού. Περιδιάβασμα και συρραφή από γράμματα, ποιήματα και γνώμες, αποστροφή για τον ισοπεδωτικό εκσυγχρονισμό της ζωής και για τα νέα ήθη κοινωνικής και καλλιτεχνικής επιτυχίας, ήρεμος θρήνος για τη φθορά του σώματος και της νιότης, για την απώλεια ενός κόσμου λεπτών συνηθειών, καλλιεργημένων αισθημάτων και αγαπημένων τεχνών, στοιχειωμένου από αρχοντικούς πάτρονες και δασκάλους, εταίρες, χορεύτριες και ηθοποιούς. Για να κυλήσουν όλα μες στη βροχή και την ομίχλη. Ελεγεία και νυχτερινό, ήρεμος θρήνος της φθοράς και της απώλειας ενός κόσμου, του ίδιου του σώματος και της νεανικής του δύναμης, της δημιουργικής πνοής. Σαν ένας σκοπός παλιός του σαμισέν ή του σακουχάτσι που η λεπτή του μελαγχολική ομορφιά τον εμποδίζουν να γίνει μεμψιμοιρία και παράπονο. Η τελική λέξη είναι η ήρεμη παραίτηση. Το τέλος του ρευστού κόσμου των εταιρών, των ηθοποιών, των χορευτριών και των μουσικοδασκάλων. Τέλος για τους συγγραφείς, τους καλλιτέχνες, τους επιτυχημένους και τους αποτυχημένους. Τέλος ενός κόσμου και τέλος και των τελευταίων που ακόμη μπορούν να τον λαχταρούν και να τον θυμούνται.
Το βιβλίο παρουσιάζει την πρώτη, απ' όσο γνωρίζουμε, μετάφραση ιαπωνικού κειμένου κατευθείαν στα ελληνικά, και μάλιστα ενός συγγραφέα με δύσκολη γλώσσα και περίτεχνο στυλ, δεμένου μ' έναν ιδιαίτερο ιστορικό και πολιτιστικό περίγυρο - απ' όπου και η ανάγκη για τη διεξοδική εισαγωγή και τις σημειώσεις του μεταφραστή. Η όλη έκδοση εγκαινιάζει έτσι μια βαθύτερη γνωριμία με τον απόμακρο, σαγηνευτικό κόσμο της Ιαπωνίας στο κατώφλι της αλλαγής της.
Kafū Nagai (永井 荷風 Nagai Kafū, December 3, 1879 - April 30, 1959) is the pen name of Japanese author, playwright, essayist, and diarist Nagai Sōkichi (永井 壮吉). His works are noted for their depictions of life in early 20th-century Tokyo, especially among geisha, prostitutes, cabaret dancers, and other denizens of the city's lively entertainment districts.
Η ομορφιά της Ιαπωνίας με απευθείας ποιητική μετάφραση στα ελληνικά. Έχει πολλά χρόνια που το διάβασα (τότε που έψαχνα μανιωδώς για ιάπωνες συγγραφείς και κανείς μα κανείς δεν είχε παρεκτός από ελάχιστα είδη τους και αυτά σποραδικά (Οι Αναμνήσεις μιας Γκέισας για γεύση Ιαπωνίας από Αμερικάνο και ο συγγραφέας Μουρακάμι δεν είχε βγει στη φόρα ακόμα για τα ελληνικά δεδομένα). Ένα μικρό αριστούργημα ομορφιάς όπως ο τίτλος του, μια σιγανή βροχή.
Κλασσική ιαπωνέζικη λογοτεχνία, μια λυρική και τρυφερή περιγραφή του φθινοπώρου και της παρακμής με αφορμή μια συνάντηση. Η πλοκή είναι υποτυπώδης αλλά οι περιγραφές, τα αποσπάσματα επιστολών, τα ποιήματα, σκιαγραφούν εξαιρετικά την Ιαπωνία της δεκαετίας του '20 και την ψυχοσύνθεση των Ιαπωνέζων.
Πολύ σύντομο, λίγο ποιητικό και τρυφερό αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Πρέπει να έχεις αρκετή εμπειρία από Ιαπωνική λογοτεχνία και ποίηση για να εκτιμήσεις τις λεπτομέρειές του, που δεν έχω, οπότε σαν απλός αναγνώστης το βρήκα απλά ποιητικό.