Το χρονικό της απώλειας σαν μια ανοιχτή ερωτική επιστολή.
Μια μυστήρια επιγραφή στο κέντρο της πόλης, βαμμένη άτσαλα πάνω σε έναν τοίχο, τόσο ψηλά που για να γραφτεί χρειάστηκε σκάλα. Άρα μια επιγραφή που σίγουρα κάτι θέλει να μας πει. Να μαρτυρά κάτι για την πόλη ή για τον τόπο ή, τέλος, για τον ήρωα του βιβλίου που έτυχε να την προσέξει και κρέμασε σ’ αυτήν την ελπίδα του να φωτίσει τα σκοτεινά μυστήρια της ζωής του; Ένας κόσμος και μια κοινωνία σε παράκρουση, μια νεολαία οπλισμένη με σπρέι, μια άλλη οπλισμένη με ρόπαλα, ένας Αγιορείτης και ένας Ανθυπασπιστής, ένας ταξιδιωτικός πράκτορας, μια νοσοκόμα και ένα μοντέλο· δυο παλιοί φίλοι που μισιούνται, μια απρόθυμη χήρα και ένας οδηγός ασθενοφόρου, συμπλέκονται και σέρνουν τον χορό γύρω από τους εφιάλτες ενός ερασιτέχνη ζωγράφου που ψάχνει μέσα από το νόημα της επιγραφής να ανακτήσει τη χαμένη του αγάπη.
Umęczyłem się tą książką, chociaż miała też dobre fragmenty. Miałem dwa momenty, gdy chciałem ją rzucić w kąt, a wytrzymałem jedynie dlatego, że chciałem poznać odpowiedzi. Nie poznałem. Książka jest trudna w czytaniu. Obco brzmiące imiona i nazwiska, gwałtowne zmiany czasów, pojawiające się wciąż nowe postacie, których historie życia płciowego poznajemy ze szczegółami... Fabułę trudno wygrzebać z tego potopu słów, a jak się nawet jej dogrzebiesz, to i tak nie poznasz rozwiązania. Nie polecę tej książki nikomu, chyba że akurat lubi greckie klimaty. Jednak autor umie pisać i dlatego daję te 3 gwiazdki. Umie pisać, chociaż nie potrafi się w tym powstrzymać. A jak ktoś zrozumie zakończenie, to proszę o komentarz.
Πολύ καλό βιβλίο, σε κάποια σημεία λίγο βαρετό, παρ' όλα αυτά το κεντρικό θέμα ήταν ιδιαίτερο. Εκτός από αυτό, ο Πανσέληνος πιστεύω πως έχει εξαιρετική γραφή, περιγράφει πολύ καλά τους χώρους και τις καταστάσεις. Επίσης, νομίζω πως παρ' ότι το εξώφυλλο και η περίληψη σου δίνει την ιδέα πως το βιβλίο απευθύνεται σε μεγάλους αναγνώστες, το περιεχόμενο αρχικά σε απογοητεύει (αν είσαι βέβαια ενήλικας). Αλλά για έφηβους νομίζω ότι είναι ότι πρέπει.