کتاب نغز و شیرینیه از نویسنده اندیشمند افغان، صلاحالدین سلجوقی. جناب سلجوقی سعی کرده برداشتهای شخصی خودش رو از اشعار بیدل به صورت نظاممند بنویسه تا خواننده بتونه اندکی با شعر بیدل آشناتر و مانوستر بشه. اگرچه به نظر من کتاب خیلی ساختار منظمی نداره و بیشتر به کشکولی حول شعر بیدل میمانه تا یک کتاب بسیار شستهرفته. ساختار کتاب به اینصورته که سلجوقی یه بیت از بیدل میاره و شرح یا یادداشت کوتاهی راجعبه اون شعر مینویسه، و سپس باقی بیتهای آن غزل رو میاره. جناب سلجوقی بیدل رو یک صوفی متحیر میبینه با ذوق ادبی عالی؛ و تصویری عرفانی از شعر بیدل به ما میده، تصویری که شدیدا تحت تاثیر فلسفه ابنعربی است. به نظر سلجوقی، شعر بیدل خالی از حماسه و طنز نیست و عناصری از این دو در شعرش وجود داره. و البته سلجوقی علاقه زیادی داره که عرفان بیدل رو دربرابر فلسفه غربی قرار بده و حقانیت عرفان بیدل رو نشون بده. نمیدونم تصویری که جناب سلجوقی از بیدل میده، چهقدر در واقعیت با خود بیدل مطابق است و اصلا آیا شعر بیدل چیزی هست که بشه یک تفسیر واحد و نظاممند ازش کرد یا نه، ولی گمان میکنم خوندن کتاب جناب سلجوقی دستکم بهتون کمک میکنه ببینید چگونه میشه با شعر بیدل دستوپنجه نرم کرد یا چگونه تلاش کنید که شعر بیدل رو بفهمید. بهنظرم جناب سلجوقی سعی نکرده که یک کتابی بنویسه تا بیدل رو دقیق مثل یک آکادمیسین مطالعه کنه، بلکه تاملاتش رو از انس با بیدل نوشته. و بیدل چه شاعر والاییاست برای مانوس شدن!