Repercussions of the Kalam in Jewish Philosophy

by Harry Austryn Wolfson

In his monumental Philosophy of the Kalam the late Harry Wolfson―truly the most accomplished historian of philosophy in our century―examined the early medieval system of Islamic philosophy. He studies its repercussions in Jewish thought in this companion book―an indispensable work for all students of Jewish and Islamic traditions.

Wolfson believed that ideas are contagious, but that for beliefs to catch on from one tradition to another the recipients must be predisposed, susceptible. Thus he is concerned here not so much with the influence of Islamic ideas as with Jewish elaboration, adaptation, qualification, and criticism of them. To this end he examines passages reflecting Kalam views by a wide variety of Jewish thinkers, including Isaac Israeli, Judah Halevi, Abraham ibn Ezra, and Maimonides. As always in Wolfson's work, two aspects are the special dimensions of Jewish thought as well as its relation to other traditions. And as always his prose is both graceful and precise.

Hardcover

First published March 21, 1979

About the author

Harry Austryn Wolfson was a scholar, philosopher, and historian at Harvard University, the first chairman of a Judaic Studies Center in the United States. He is best known for his seminal work on the Jewish philosopher Philo, but was the author of an astonishing variety and quantity of other works on Crescas, Maimonides, Averroes, Spinoza, the Kalam, the Church Fathers, and the foundations of Western religion. His greatest contribution may therefore have been in collapsing all the artificial barriers that isolated the study of Christian philosophy from Islamic philosophy from Jewish philosophy (Twersky 1975). Being the first Judaica scholar to progress through an entire career at a top-tier university (Mendes-Flohr 1998), in Wolfson is also represented the fulfillment of the goals of the 19th-century Wissenschaft des Judentums movement.

Reviews

[فؤاد · Rating 3 out of 5]

یهودیت دین فقهیه، نه الهیاتی. بزرگترین اثر یهودی، تلمود، یه کتاب فقهیه. مسیحیت از روز اول با علاقۀ زیاد در بحث‌های الهیاتی غرق شد، اما یهودیت از این بحث‌ها دور موند. خوندن کتاب‌های یونانی رو ممنوع کرد و در آرامش مدارس خودش به تحصیل فقه ادامه داد و میشنا و تلمود رو نوشت.

بعد از اسلام یهودی‌ها با تغییرات سریع فکری در محیط اطرافشون مواجه شدن که دیگه نمی‌شد ازشون اجتناب کرد. متکلم ها و فلاسفۀ اسلامی با مکتب‌های مختلفی که چند صباح دوام می‌آوردن و از بین می‌رفتن و جا به مکتب دیگه می‌دادن. برای عقب نموندن از انبوه سؤالات و شبهاتی که این مکاتب پدید می‌آوردن، یهودی‌ها ناچار بودن از فضای امن بحث‌های فقهی تلمود خارج بشن و به بحث‌های الهیاتی بپردازن که تا قبل از اون سابقه‌ای براشون نداشت.

به خاطر این خصلت واکنشی، الهیات یهودی همیشه تقلیدی از الهیات اسلامیه. تا زمانی که الهیات پیشروی اسلامی معتزله بود، الهیات یهودی هم به معتزله نزدیک بود (سعدیا گائون). وقتی فلسفۀ مشائی به جنبش فکری پیشروی اسلامی تبدیل شد، الهیات یهودی هم مشائی شد (موسی بن میمون).

این کتاب هم همینه. همون طور که از عنوان مشخصه در آثار الهیدان‌های قرون وسطایی یهودی بررسی می‌کنه و می‌گرده دنبال ردّ کلام اسلامی. این یه مقدار خسته کننده هم هست. چون گاهی دیگه آدم چیزی از الهیات یهودی یاد نمی‌گیره. کتاب با طول و تفصیل و جزء به جزء شروع می‌کنه به مشابهت‌یابی بین فلان جمله از فلان متفکر یهودی با بهمان جمله از بهمان متفکر اسلامی. و این مقایسۀ جملات گاهی چند فصل ادامه پیدا می‌کنه.