Ես իրոք փորձեցի կարդալ ու սիրել էս գիրքը, բայց մենակ կարդալը ստացվեց։ Ու ստիպված։ Իմ աչքերն էնքան էին հոգնել էկրանի լույսից, իսկ իմ մոտ մենակ էս գիրքը կար թղթի տարբերակով։ Մայիսի սկզբին ես սկսեցի կարդալ գիրքը ու թողեցի, մտածելով, որ ուղղակի տրամադրություն չունեմ ու դուրս չի գալիս, բայց նույն օրը սկսեցի այլ գիրք, որն ահավոր սիրեցի։ Երկու օրում եմ արագ-արագ կարդացել, որովհետև կռիս ծանոթս իր գիրքը հետ ուզեց, չնայած էս դեպքում կռիսը ես եմ, գիրքն արդեն երկու ամիս ինձ մոտ էր ու ես մատով չէի կպնում։
Գիրքը նախատեսված ա բարձր տարիքի պատանիների համար, բայց ես էս գիրքը կսիրեի տասը տարեկանում, երբ ինձ դուր էր գալիս թեթև սիրավեպ դեռահասների միջև։ Սովորաբար, գրքերում, սերիալներում, ֆիլմերում, երբ գործողությունները ներկայացնում ա X անձը, ուզած-չուզած սկսում ես սիրել հերոսին, հասկանում ես իրա զգացմունքները, արարքների պատճառը։ Էս գրքում ամեն ինչ լրիվ հահառակն ա։ Երբ մտածում ես "Գեղամը համեմատած մնացածի լավն ա, խելացի ա ու իր արարքներում տրամաբանություն կա", բայց հաջորդ գլխում բոլոր գործողությունները կատարվում են Գեղամի տեսանկյունից ու պարզվում ա, որ Գեղամը ինքնասիրահարված, գոռոզ, եսամոլ ու կեղծ մարդ ա։ Հեղինակը բոլոր հերոսներին մի <<յուրահատկություն>> տվել ա։ Կարինեն իր մոր ու "մայրիկի արև"-ներով, Անահիտն իր սիրելի օրագրով, որում գրում ա ամեն կատարվող բան իր շրջապատում, Հակոբն իր Լևոնիկով ու լեզու ցույց տվող Էնշտեյնով, Արթուրը, որին ես իրոք փորձում էի սիրել, որովհետև երբեմն իր սարկազմն ինձ դուր էր գալիս, արդեն մահացած պապիկի մտքերով, Շողիկն իր անորոշ-անհասկանալի զգացմունքներով, Հասմիկն իր տատուլով, Արամն իր շան բախտով։ Երևի ես շատ սերիալներ եմ նայել, որտեղ դեռահասները էքստրա խելացի ու տաղանդավոր են կամ շատ ֆենթզի եմ կարդացել, բայց ինձ էս գիրքը դուր չ ե կ ա վ։