Παλαιοπώλης αναμνήσεων

by Λιλή Ζωγράφου

ΠAEI KAIPOΣ ΠOY KYKΛOΦOPΩ ΓYMNOΣΔEN HMOYN ΠIA KATHΓOPOYMENOΣ OYTE ENOXOΣΠOIOΣ AΘΩΩΣE THN AΘΩOTHTA MOYΠOY ΠAEI H ENOXH MOY ΣE ΔIAKOΠEΣ; MIA ATEPMONH EΞOPIA H MIA ATEPMONH ENOXH MENEI H ZΩH MOYENAΣ MATAIΩMENOΣ EΠANAΣTATHΣ ΣYNTAΞIOΔOTOYMENOΣ ΔIA THN EKΠOIHΣH MOYO AΓIOΣ BAΛENTINOΣ ANAPTHΘHKE ΣTO EIKONOΣTAΣI TΩN ΓYNAIKΩN ME TA XAPAKTHPIΣTIKA MOY. EIΣAΓOMENA EYTEΛH ΣYMBOΛA ANAIPOYN KATAΘEΣEIΣ ZΩHΣΠAΛI ANABΛHΘHKE H TEΛEYTAIA KPIΣH.

136 pages, Paperback

First published November 1, 1998

About the author

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Ο πατέρας της ήταν εκδότης εφημερίδας με ιδιαίτερα φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή του και πάθος για τη δημοσιογραφία. Φοίτησε στο Λύκειο Κοραής και στο Καθολικό Γυμνάσιο των Ουρσουλίνων στη Νάξο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση ενώ ήταν έγκυος και γέννησε στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Τη διετία 1953-1954 έζησε στο Παρίσι. Από τη θέση της δημοσιογράφου αντιτάχθηκε στη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1950 με τη συλλογή από νουβέλες "Αγάπη", γνωστή έγινε όμως εννιά χρόνια αργότερα με την έκδοση του βιβλίου της "Νίκος Καζαντζάκης, ένας τραγικός", μια απομυθοποιητική και ψυχαναλυτική προσέγγιση της προσωπικότητας του κρητικού συγγραφέα. Συζητήσεις προκάλεσε και το δοκίμιό της "Αντίγνωση: Τα δεκανίκια του καπιταλισμού" στο οποίο υποστήριξε τη θεωρία της περί του χριστιανισμού ως θεμελιακού όρου για την επικράτηση του καπιταλισμού ανά τον κόσμο. Το πιο γνωστό έργο της είναι το μυθιστόρημα "Η Συβαρίτισσα" με έντονα αυτοβιογραφικό χρώμα και εμφανείς επιρροές από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία. Το θεατρικό έργο της "Τιμή ευκαιρίας για τον παράδεισο" παραστάθηκε το 1976 από τη Β΄ σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Reviews

[Antonis Giannoulis · Rating 4 out of 5]

Η Ζωγραφου είναι τολμηρή και μιλαει για θεματα που είναι ταμπού και αποφεύγονται να συζητούνται … για μενα είναι η ουσια της φεμινίστριας και την εκτιμώ πολύ για αυτο.
Στο συγκεκριμένο βιβλιο δεν παίρνει θέση και απαριθμεί τα γεγονότα μιλωντας για δυο θεματα τις τιμωριες των κομμουνιστών και την καταπίεση των κομμουνιστών που δεν έζησαν την ζωή τους …
Γενικα για ακόμα μια φορα δεν μπαίνει σε φτηνούς συναισθηματισμούς και αναλύσεις , είναι λιτή και λακωνική αλλά θίγει θεματα με ΤΟΛΜΗ όποτε με κερδίζει

Ένας καταπιεσμένος κομμουνιστής ήρωας της εξορίας και της φυλακής στην κρίση των 60 φορτώνει τη σύζυγο με κερατά και ας έχει και αυτος δυο κερατάκια κληρονομιά και οδηγούνται στα δικαστήρια.

[Seashelly · Rating 1 out of 5]

Αν ήταν δικό μου το βιβλίο θα το χρησιμοποιούσα ως προσάναμα.

[mozart · Rating 3 out of 5]

«Ποιος θα μού κουβαλήσει εν’ απόγεμα στα μάτια του, ένα χωράφι κίτρινο -μια ρίζα ουρανό- μια γουλιά φιλιών θανάσιμων. Μα δεν είχε κανείς ταξιδέψει πριν από μένα στην έρημο;»

[Leda · Rating 4 out of 5]

την αγαπώ

[Lakis Fourouklas · Rating 4 out of 5]

Ο Χρήστος είναι όντως ένας Παλαιοπώλης Αναμνήσεων, ένας κατά τύχην κομμουνιστής που πέρασε τη μισή του ζωή σε φυλακίσεις και εξορίες, με αποτέλεσμα να έχει μόνο του εφόδιο στη ζωή τις αναμνήσεις του. Αυτές είναι που τον κρατούν ζωντανό, αυτές που του δίνουν επιπλέον ζωή, αυτές που ρίχνουν γυναίκες στα πόδια του, αφού οι νέες συντρόφισσες των θεωρούν ινδαλμά τους.
Πως θα χαρακτηρίζαμε το Χρήστο; Ένα θλιβερό άνθρωπο! Στην ουσία τίποτα δεν έκανε στη ζωή του, όλα του συνέβηκαν. Ο κομμουνισμός ήρθε και τον βρήκε, οι γυναίκες το ίδιο, η δόξα το ίδιο. Εκείνος το μόνο που είχε να κάνει ήταν να παπαγαλίζει ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα για το ένδοξο παρελθόν, που ποτέ δεν ήταν δικό του. Όπως ομολογεί εξάλλου: “Κατάλαβες; Είχα γραπωθεί σ’ ένα όχι, που δεν ήξερα καλά καλά τι ή ποιον αρνιότανε. Σκέψου πως όταν με τα απανωτά όχι με καταδίκασαν ξανά σε θάνατο, δις εις θάνατο, όπως το λένε αυτοί, εγώ έσπαγα το κεφάλι μου να καταλάβω πως θα μ’ εκτελούσανε για δεύτερη φορά αφού θα ’μουνα κιόλας νεκρός από την πρώτη. Αυτοί πάλι επιμένανε, ‘εμείς, ρε, τα τουφεκάμε τα κομμούνια, μη θαρρείς πως θα γλυτώσεις’. Εκεί πια πάθαινα την πλάκα μου. Άρα είμαι κομμουνιστής, αφού το λένε και τούτα τα καθίκια, οι μπάτσοι, το παραδέχονται και οι σύντροφοι”.
Η Λ. Ζ. Εδώ βρίσκεται στο “στοιχείο” της. Κυνική όσο ποτέ άλλοτε δε χάνει την ευκαιρία να κατακεραυνώσει τόσο το Κόμμα όσο και τη μπατσαρία που ανακάλυπταν ήρωες και επαναστάτες μέσα στην άγνοια. Κόμμα και μπάτσοι είναι ένα φαίνεται να λέει ο Χρήστος, το μόνο που το πρώτο το φοβάται περισσότερο: “Αν ήξεραν πόσο φοβόμουν θα ’χα ζήσει πολύ χειρότερα από τα χειρότερα που πέρασα. Το ευκολότερο θα ’ταν να αυτοκτονήσω. Αλλ’ αυτό απαγορεύεται από το Κόμμα… Ο φόβος κάνει μικρό τον άνθρωπο”.
Οι αυταπάτες, οι μεγάλες επώδυνες αυταπάτες είναι το βασικό θέμα αυτού του βιβλίου. Μιλάει επίσης για τις ψευδαισθήσεις σχετικά με το απόλυτο δίκιο των καθοδηγητών της ζωής, για τη διάνοια των εγκεφάλων του Κόμματος που έπαιρναν άβουλα, αμόρφωτα άτομα και τα μεταμόρφωναν σε μια νύχτα σε κομμουνιστές, για την ελευθερία που κλείνοταν στις φυλακές, που έχτιζαν εκείνοι, που διαλαλούσαν την ανάγκη της. Ξύνει πληγές αυτό το κείμενο και δημιουργεί και πάλι εχθρούς στη συγγραφέα..
“Οι άνθρωποι δεν είναι μεγάλοι όταν πλουτίζουν ή κατακτούν αξιώματα. Οι άνθρωποι είναι μεγάλοι γιατί μπορούν να πιστεύουν και μπορούν να καταθέτουν στην πίστη τους αυτή άφοβα, ακόμα και τη ζωή τους. Κι αυτό το ξέρουνε, το ξέρανε οι μακελλάρηδες στους αιώνες και το εκμεταλλευτήκανε για πολιτικές σκοπιμότητες. Έτσι φτιάξανε ολόκληρο στρατό φυλακισμένων που αρνιόντουσαν ν’ απαρνηθούν την ιδεολογία τους με αντίτιμο ακόμη και το θάνατο. Γιατί ο φόβος του να σε δαχτυλοδειχτούν σαν προδότη ήταν μεγαλύτερος…”, αλλά “Θεέ, έπρεπε να υπάρχεις τώρα, τώρα εδώ, γαμώ την Ελλάδα μου, σε ποιον να προδώσω, τι, και για ποιον σοσιαλισμό ένανα δεκάξι χρόνια φυλακή;”.
Τώρα, τι είναι αυτό μυθιστόρημα, κείμενο καταγγελίας ή δοκίμιο; θ’ αναρωτηθεί κάποιος. Απάντηση; Όλα τα πιο πάνω, κι ακόμη ένα κειμένο με ερωτικές εξάρσεις και χιουμοριστικά ένθετα, και ένα κοινωνικό σχόλιο. Τελικά, οι αναμνήσεις πωλούνται ακριβά!