Έρως μετ' εμποδίων

by Ντόρα Γιαννακοπούλου, Dora Giannakopoulou

Tο διαζύγιο του δικηγόρου Περικλή Γιαρλού ήταν γεγονός. H τυχαία γνωριμία του με την Eύα ήταν συγκλονιστική. O φλογερός έρωτας εξελίχθηκε ραγδαία. Aλλά το παρελθόν της Eύας καραδοκούσε.
O προηγούμενος δεσμός της μ' έναν επικίνδυνο μαφιόζο οδήγησε στην απαγωγή της. O έρωτας του μαφιόζου γι' αυτήν δεν είχε όρια. Oι μπράβοι του τη φύλαγαν μέρα και νύχτα. H επικοινωνία της με τον δικηγόρο αδύνατη. Kαι αυτός μες στην απόγνωση και στον πανικό.
O στενός του φίλος, και ντετέκτιβ, ψάχνει τα αίτια της απαγωγής. Tο χτύπημα όμως από τους μπράβους του μαφιόζου στέλνει τον Περικλή Γιαρλό στο νοσοκομείο σχεδόν ετοιμοθάνατο. Aλλά, στην ανάρρωσή του, εμφανίζεται η Eύα. Έτσι αναπάντεχα. Eρωτευμένη και πανικόβλητη. Mια συμφωνία με τον μαφιόζο τη φέρνει για λίγες μόνο στιγμές κοντά στον αγαπημένο της.
Tι θα ακολουθήσει άραγε; Πώς θα ξεφύγει από τα νύχια της σπείρας; Πώς θα φανερώσει τα εγκλήματά τους; Πώς θα σπάσει τον φοβερό κλοιό γύρω της; Aχ, αυτός ο έρως μετ' εμποδίων!

256 pages, Paperback

First published January 1, 2004

About the author

H Nτόρα Γιαννακοπούλου (English: Dora Giannakopoulou ) υπήρξε Ελληνίδα συγγραφέας με πολυσχιδή καλλιτεχνική πορεία που ξεκίνησε από το θέατρο, τον κινηματογράφο και το τραγούδι. Σπούδασε Θεατρικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εμφανίστηκε νωρίς στη σκηνή, ενώ συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και ερμήνευσε έργα βασισμένα σε ποίηση και σύγχρονο ελληνικό λόγο. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας δραστηριοποιήθηκε στο εξωτερικό με μουσικοθεατρικές παραστάσεις. Μετά τη μεταπολίτευση αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Από το 1993 εξέδωσε σειρά επιτυχημένων μυθιστορημάτων, αρκετά από τα οποία μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση, καθιερώνοντάς τη ως σημαντική παρουσία στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία.

Reviews

[Νίκος Vitoliotis) · Rating 2 out of 5]

Χαριτωμενίζουσα γραφή, αφελής πλοκή, σίγουρα όχι μυθιστόρημα, το πολύ νουβέλα. Επιβεβαίωση πως το όνομα του συγγραφέα μέτρα για τους περισσότερους εκδοτικούς οίκους πιο πολύ από το περιεχόμενο, το οποίο είναι θεμιτό αφού οι πωλήσεις είναι βασικό ζητούμενο, όμως όταν η φάση φλερτάρει με την αρπαχτή, αυτό αλλάζει. Επιεικώς 2/5.

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 2 out of 5]

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις ανάλαφρες συγγραφικές ιστορίες. Δεν τις αντιμετωπίζω με κομπλεξισμό, ανωτερότητα ή οποιονδήποτε άλλον χαρακτηρισμό αυτού του τύπου θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί. Ως γυναίκα, έχω διαβάσει πάμπολλες ιστορίες αυτού του τύπου και δεν είναι λίγες από αυτές που με έκαναν να ταξιδέψω, ακόμα και να ερωτευτώ. Η συγκεκριμένη ωστόσο ιστορία ανήκει στο άλλο άκρο. Η γραμμή που χωρίζει το μυθιστόρημα που μπορείς να απολαύσεις με εκείνο που απλά θα ολοκληρώσεις στα πλαίσια μιας διεκπεραιωτικής διαδικασίας, είναι πολύ λεπτό και η Γιαννακοπούλου το ξεπερνάει.

Η ιστορία που επιλέγει δεν είναι απλά κοινότυπη αλλά, τόσο πολυχρησιμοποιημένη και ανακυκλωμένη που καταλήγει να είναι κάτι περισσότερο από προβλέψιμη. Πρόκειται για μια ιστορία που, όχι απλά έχουμε δει πολλάκις στον κινηματογράφο ή και στην τηλεόραση αλλά, ως τελικό αποτέλεσμα παραπέμπει σε άρλεκιν και μάλιστα, άρλεκιν χαμηλού επιπέδου, από εκείνα που διαβάζουν όχι όσοι θέλουν να περάσουν την ώρα τους αλλά, όσοι, ή καλύτερα, όσες επιθυμούν να ζήσουν δύο ώρες ονειροπόλησης φτηνού τύπου. Και ίσως αυτό να μην ήταν ενοχλητικό αν δεν μιλούσαμε για την συγκεκριμένη συγγραφέα που κάποτε δημιούργησε μεγάλες αξιώσεις που ποτέ δεν πραγματόθηκαν.

Οι ήρωές της είναι καθημερινοί άνθρωποι, χωρίς ιδιαίτερα χαακτηριστικά, χωρίς ιδιόμορφα πάθη, με ένα παρελθόν που δεν σοκάρει, ένα παρόν αναμενόμενο και ένα μέλλον αστεία φυσικό ακόλουθο της πλοκής που ναι μεν ξετυλίγεται γρήγορα ωστόσο, δεν έχει το παραμικρό στοιχείο έκπληξης, πόσο μάλλον εντυπωσιασμού. Και μπορεί και πάλι η απλοϊκότητα των ηρώων να μην ενοχλούσε αν κι εφόσον όμως δεν στηριζόταν σε μια εξίσου απλοϊκή ιστορία χωρίς εξάρσεις, ένταση και έστω το παραμικρό στοιχείο ανατροπής.

Δυστυχώς, για μια ακόμα φορά, η συγγραφέας του "Μεγάλου Θυμού" και της "Πρόβας Νυφικού" με απογοήτευσε. Όσο και αν θα ήθελε να μας πείσει για το αντίθετο, η Ντόρα Γιαννακοπούλου αδυνατεί, όχι να ξεπεράσει τον εαυτό της αλλά, έστω να προσεγγίσει την σκιά της παλιάς της εικόνας. Μπορεί το βιβλίο της να φαντάζει ιδανικό ως μεταφορά επεισοδίου σε κάποια τηλεοπτική σειρά όμως η χρηστικότητα και το ενδιαφέρον του κάπου εκεί τελειώνουν. Αν η γνώση σας γύρω από το έργο της συγγραφέως μένει στα δύο προαναφερόμενα βιβλία, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να μείνετε εκεί για να μην χάσετε πάσα ιδέα.

[Terrangirl · Rating 1 out of 5]

Διασταύρωση φτηνού ρομάντζου με ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του '80...
Αναρωτιέμαι γιατί διάλεξε το συγκεκριμένο βιβλίο της συγγραφέως ο Καστανιώτης για να προικίσει το Bookeen...
Αρνούμαι να το διαβάσω μέχρι τέλους

[Vassiliadi · Rating 2 out of 5]

Ο ίδιος ντετέκτιβ με τον ίδιο βοηθό! Γιατί όμως αυτή η εμμονή στα ίδια ονόματα; Μαριάννα κ Μυρσίνη. Καλό, ευκολοδιαβαστο. Ο,τι Πρέπει για ένα ταξίδι.

[Έλλη Δ · Rating 3 out of 5]

Απο το ιστολογιο ΣΤΟΝΝΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ...
Η κ. Ντόρα Γιαννακοπούλου είναι, όπως έχουμε ξαναπεί, η τόσο ιδιότυπη ερμηνεύτρια του Μίκη Θεοδωράκη που είδε τη δημοσιότητά της να εκτοξεύεται τη δεκαετία του 90, με το θρυλικό της μυθιστόρημα "Πρόβα Νυφικού", βιβλίο που αναδείχθηκε σε αριστούργημα από τον σκηνοθέτη του ομώνυμου σίριαλ εποχής, Κώστα Κουτσομύτη.
Ακολούθησε το άκρως ενδιαφέρον κοινωνικό δράμα "Μεγάλος Θυμός", που επίσης έτυχε μιας υποδειγματικής τηλεοπτικής μεταφοράς, από τον ίδιο σκηνοθέτη.
Όλα αυτά προδιέγραφαν μια πολλά υποσχόμενη πένα για τα σύγχρονα γράμματα, που όμως- φευ!- μετά τον "Μεγάλο Θυμό"...ακολούθησε αντίστροφη πορεία, χωρίς να πραγματώνει τις προσδοκίες που δημιούργησε τη δεκαετία του 90.
Ένα σημείο αυτής της ποιοτικής της "οπισθοδρόμησης" είναι ο "Έρως Μετ ' Εμποδίων", ένα μυθιστόρημα ανάλαφρο, ανέμελο, με στοιχεία έρωτα και περιπέτειας εύπεπτης από αυτές που οι -αυτόκλητοι;- "διανοούμενοι" αρέσκονται να "σνομπάρουν" ως άρλεκιν".
Αυτό για έναν απενοχοποιημένο εραστή των βιβλίων δε θα ήταν απαραίτητα αρνητικό, καθώς αντάμα με την ποιότητα και τους βαθυστόχαστους προβληματισμούς μπορεί κάπου- κάπου να χωρέσουν στιγμές χαλάρωσης κι ίσως ξέγνοιαστης ονειροπόλησης- ιδίως για το νεανικότερο κοινό.
Το δε βιβλίο είναι πραγματικό page turner, πιυ μάλιστα κυλά άνετα.
Το πρόβλημα στο "Έρως Μετ 'Εμποδίων" είναι ότι κι ως ανάλαφρη αισθηματική ιστορία, στερείται γοητείας στη γραφή, που θα αναδείκνυε το δράμα των προσώπων κ θα συμπαρέσερνε τον αναγνώστη στις αγωνιώδεις καταστάσεις που περιγράφει:
Υπάρχει μια συμπυκνωση που συμπιέζει καταστάσεις και δεν επιτρέπει να ξετυλιχθούν συναισθήματα & συγκρούσεις :
Όλα περνούν μπροστά μας σαν βιαστικά καρέ κ πριν συνειδητοποιήσεις μια εξέλιξη έρχεται η άλλη, δίχως τον απαραίτητο χρόνο εκτόνωσης.
Η πλοκή απλή, βρίθει αμερικανόφερτων κλισέ, αλλά παραμένει ενδιαφέρουσα κι όμορφη:
Ένας φιλήσυχος αστός, ο Περικλής Γιαρλός με επαναστατικό χθες, στο κατώφλι των 45,
κάνει την ανατροπή κι ερωτεύεται, την Εύα, μια κοπέλα 30-35 χρονών με σκοτεινό παρελθόν.
Μια ηρωίδα παρορμητική καλοσυνάτη, με χειροπιαστή ομορφιά, που επιτέλους ξεφεύγει από το μοτίβο της " "καλλονής πρωταγωνίστριας"- και μπράβο στην κ. Γιαννακοπούλου γι αυτό.
Τη σκιά του πάνω από την αγάπη τους απλώνει ένα επικίνδυνο πρόσωπο, που αιχμαλωτίζει την Εύα.
Αρωγός στην ηρωική προσπάθεια του Περικλή να απελευθερώσει τη...δεσποσύνη του, είναι ο φίλος ο οξυδερκής Στρατής, που κουβαλά το δικό του οικογενειακό δράμα υποσχόμενος ένα ...νέο μυθιστόρημα αντίστοιχου ύφους.
Το στοιχείο της αντρικής φιλίας που η Γιαννακοπουλου ανέδειξε στην Πρόβα ανάμεσα στον Μανιά και τον Δημητρακέλλη λειτουργεί αρμονικά κ εδώ ανάμεσα στον Περικλή και στον Στρατή προσφέροντας συγκίνηση, καθώς είναι με διαφορά το πιο δραματικό στοιχείο.
Στο γα'ι'τανάκι μπλέκονται η πρώην σύζυγος, Μαριάννα,(που μας εκπλήσσει ευχάριστα)
ο έξυπνος βοηθός του Στρατή ο Βλάσσης, η ατίθαση Κάτια, μια Φιλιππινέζα υπηρέτρια, και δυο γονείς που είχαν χρόνια να δουν το παιδί τους.
Ο πιο ενδιαφέρων χαρακτήρας είναι προφανώς ο προαγωγός Μάρκος Λαχανιάς με τη γοητεία του κακού, που αλώνεται από τον έρωτα. Έναν έρωτα βασανιστικό και χωρίς φραγμούς.
(Μέχρι κι αντιδράσεις Μπόμπαν Γιάνκοβιτς απέδωσε στον....Λαχανιά η συγγραφέας μπροστά στην άρνηση της Εύας του- πάλι καλά που δεν τον...άφησε ανάπηρο τον άνθρωπο!)
Ο σαγηνευτικός προαγωγός θα ήταν ένα πεδίο πρόσφορο για αναλύση κι ανάπτυξη μιας πιο βαθυστόχαστης πλευράς καθώς μέσα του ενυπήρχε ο σπόρος του "καλού" και εμπνέει μιαν ιδιότυπη συμπάθεια. Ατύχησε, όμως: Παραμέρνει χάρτινη καρικατούρα.
"Μαφιόζο" τον ανεβάζει η συγγραφέας "μαφιόζο" τον κατεβάζει σε κάθε αναφορά, λες κι ήταν στην Cosa Nostra, και σε αυτό περιορίζεται η... "άδοξη καριέρα του" ως λογοτεχνικού ήρωα!
Εμ, με επίθετο "Λαχανιάς" κι "εξοχικό στο Πόρτο Ράφτη" -χωρίς έναν Βεζούβιο να αγναντεύεις - "Μπράντο" ή "Pacino" δε γίνεσαι!
Ούτε φτανεις τον Χίτσκοκ επειδή τυγχάνεις σινεφίλ...και όσοι διαβάσουν το βιβλίο θα καταλάβουν τι εννοώ).
Πέρα από την εύθυμη διάθεσή μας,
είναι κρίμα μια ιστορία με αποχωρισμούς, πορνεία, απαγωγές κι απαγορευμένα πάθη να παραμένει
"χάρτινη παρωδία αισθηματικής περιπέτειας"- και την αποκαλώ έτσι, διότι "ως τέτοια" την αντιμετώπισε η δημιουργός της, με εξίσου κεφάτη διάθεση:
Από την Πρόβα Νυφικού ήταν εμφανής η έμφαση της Ντόρας Γιαννακοπούλου στην πλοκή και μια σχετική "αδιαφορία" για τη γλωσσική καλλιέπεια, σηματοδοτώντας ένα προσωπικό στιλ γρήγορης και παραστατικής γραφής, διαποτισμένο με έξυπνους αστεισμούς, που δεν κουράζει.
Αυτή η τάση της κ. Ντόρας Γιαννακοπουλου όμως σε κάποια επόμενα έργα της διολίσθησε σε προχειρότητα αταίριαστη για συγγραφέα αξιώσεων.
Ο λόγος είναι πια υπερβολικά αιχ��ηρός, με αγοραίες εκφράσεις και διάσπαρτες πινελιές χιούμορ, διχως εμβάθυνση ή καλολογικά στοιχεία • παραπέμπει, δηλαδή, σε προφορικές αφηγήσεις μεταξύ φίλων, και προσδίδει μια αρνητική χροιά στην ελευθεριότητα και τον μινιμαλισμό της σύγχρονης γραφής.
Η ίδια η συγγραφέας εδώ δείχνει να μην παίρνει στα σοβαρά το μυθιστόρημά της, αποδομώντας τ,ο με έναν σαρκασμό που αποτρέπει την ανάπτυξη κάθε δραματικού στοιχείου κι εμποδίζει τον αναγνώστη να μοιραστεί τις απαιτούμενες συναισθηματικές διακυμάνσεις των εναλλασσόμενων καταστάσεων.
Ακόμη κι η πομπώδης καθαρεύουσα στον τίτλο κομίζει διάθεση ξεκάθαρα σατίρικη.
"Ο Έρως Μετ' Εμποδίων" με όλα αυτά παραπέμπει περισσότερο σε σκριπτ δηλαδή σχεδιασμα τηλεοπτικού σεναρίου χωρίς βάθος ενός λογοτεχνικού βιβλίου.
Είναι θαρρείς κι η ίδια η συγγραφέας το προορίζει για τηλεοπτικών ταχυτήτων κατανάλωση..
Το σημείο που διασώζει μια δραματικότητα είναι πως μέσω ενός ήρωά της η κ. Ντόρα Γιαννακοπούλου αποδίδει τιμή σε έναν άγνωστο αγωνιστή του Πολυτεχνείου και την απρόσμενη διάσωσή του.
Ο ήρωας αυτός γίνεται έτσι συμπαθής
Ίσως αναρωτηθείτε γιατί επέλεξα το βιβλίο αυτό...
Είναι γιατί θέλω να αποδώσω φόρο τιμής σε ένα μυθιστόρημα που μες τη νεανική αφέλεια το αγάπησα πολύ, μέσα από τις αδυναμίες του.
Το βιβλίο αυτό υπήρξε η πρώτη αισθηματικη περιπέτεια που διάβασα ποτέ μου και κανείς δε δικαιούται να αρνηθεί την ικανότητα της Ντόρας Γιαννακοπούλου να στήνει συναρπαστικές ιστορίες, με κάθε πρόσωπο να κερδίζει τη δική του θέση στα δρώμενα και στην ψυχή σου.
Είναι η ίδια που αδίκησε τον εαυτό της κι άφησε ανεκμετάλλευτο το υλικό και τους ωραίους χαρακτήρες, που θα μπορούσαν να ξεφύγουν από την κοινοτυπία.
Ο" Έρως Μετ Εμποδίων", σε κάθε περίπτωση, παραμένει μια δροσερή αισθηματική πρόταση για λίγες ώρες ξεκούρασης που θα φέρουν ένα χαμόγελο στον αναγνώστη, τούτες τις δύσκολες εποχές, όμως καλό είναι να διαβαστεί αποκομμένος από την ένδοξη σκιά της "Πρόβας Νυφικού", που ανέβασαν τη συγγραφέα σε επίπεδα δυσθεώρητα για αυτόν.
Όσοι αναζητήσετε την Ντόρα Γιαννακοπούλου της Πρόβας στον Έρωτα Μετ Εμποδίων, θα απογοητευτείτε οικτρά, αλλά όσοι επιλέξετε αυτό το ανάγνωσμα ελεύθεροι από τις συγκρίσεις τέτοιου τύπου, θα το διασκεδάσετε. πραγματικά.
Ο Έρως Μετ Εμποδίων είναι ένα ευχάριστο, γεμάτο έρωτα και περιπετειώδες page turner, που θα σας αποφορτίσει.
Θα ήθελα εδώ να μοιραστώ έναν προβληματισμό γενικά:
Η περίπτωση της κ. Ντόρας Γιαννακοπούλου ίσως αποδεικνύει πως η ψυχαναγκαστική πίεση ορισμένων εκδοτών στους επιτυχημένους συγγραφείς τους να αναπαράγουν την επιτυχία με μαζική παραγωγή βιβλίων εργοστασιακής λογικής, ή η δική τους επιθυμία να ακολουθούν το μοτίβο " ένα βιβλίο τον χρόνο" τούς αναγκάζει να διεκπεραιώνουν κι όχι να δημιουργούν, και τελικά "καίει" το ταλέντο τους.
Αυτό ίσως ζημιώνει μακροπρόθεσμα τη Λογοτεχνία, αφού δε δίνει την απαραίτητο ψυχικό κ χρονικό περιθώριο στους δημιουργούς να εκκολαψούν πιο καλοδουλεμένα έργα.
Η Τέχνη κι η Δημιουργία είναι έμπνευση αδάμαστη και δεν υπόκεινται σε χρονικές προθεσμίες,
Ακόμη κι έτσι ωστόσο εγώ αναγνωστικά θα παρακολουθώ την Ντόρα Γιαννακοπούλου και θα απολαμβάνω κάθε βιβλίο της για τη μοναδικότητά του, έχοντας την ελπίδα ότι κι ο γιος της, ο πεζογράφος Λένος Χρηστίδης, που ακολουθεί τα συγγραφικά της χνάρια θα βρίσκει και ο ίδιος νέους δρόμους γραφής όπως το 90 έκανε η πολυτάλαντη μητέρα του.

[Alexander Stamelos · Rating 1 out of 5]

Θεωρώ άθλο το ότι κατάφερα να διαβάσω 20 σελίδες...δεν έχω να προσθέσω κάτι καινούργιο παρά το ότι θα συμφωνήσω σε όλα με τους προλαλήσαντες !

[Marina · Rating 1 out of 5]

Πολύ αδιάφορο.

[Rena · Rating 1 out of 5]

Πραγματικά απορώ πως αυτό το "βιβλίο" εκδόθηκε. Κακογραμμένο, πλοκή για γέλια.
Πραγματικά έχασα το χρόνο μου.

[Menia · Rating 1 out of 5]

κουραστικό χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον