این کتاب پنج تا داستان کوتاه داره. "اقا مهدی زیگزاگ دوز" و "اصغر دونه گیر" داستانهای خوبی هستن. ولی باقی داستانها تکرار فرم و سوژه باقی کتابهای اکبر سردوزامیه. مثلا خود داستان "نوبت رقص من" رو نتوتستم تمومش کنم دیگه... کتاب "حدیث غربت من" قطعا کتاب بهتری نسبت به مجموعه است.