Η ζωή και οι εμπειρίες ενός νεαρού ζευγαριού και των παιδιών τους, που φεύγουν από την Τρίπολη για να εγκατασταθούν σ' έναν "πρότυπο" οικισμό μεταλλείων. Στη νουβέλα αυτή η Πίτσα Σωτηράκου φωτίζει μια σύγχρονη νεοελληνική τραγωδία. Αντλεί το υλικό της από πραγματικά γεγονότα και καταστάσεις, έτσι όπως τα έζησε η ίδια σα γιατρός στη Λάρυμνα ή της αφηγήθηκαν γυναίκες της περιοχής.
Το έργο κορυφώνεται με τη μεγάλη απεργία της ΛΑΡΚΟ το 1977 και τον αντίκτυπο της πάνω στο ζευγάρι. Αποκτά όμως ευρύτερο ενδιαφέρον και διαστάσεις, καθώς αντανακλά τις ταξικές αντιθέσεις και συγκρούσεις στην ελληνική κοινωνία.
Όταν πήρα αυτό το βιβλίο, νόμιζα ότι η αφήγηση θα αφορούσε έναν εργάτη που δούλευε στα μεταλλεία και έμενε στον οικισμό. Αντίθετα, βλέπουμε την ιστορία από τη ματιά της συζύγου, της Βαγγελής, η οποία προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτό το περιβάλλον. Η ίδια αισθάνεται καταπιεσμένη από το αυστηρό καθεστώς κι έχει συνεχώς την επιθυμία να φύγει από εκεί.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση διαβάζοντας αυτό το βιβλίο είναι ότι ένιωθα σαν να ζούσα στον οικισμό, δίπλα από τα μεταλλεία, παρόλο που δεν έχω εικόνες της εποχής. Η συγγραφέας περιγράφει υπέροχα τις συνθήκες διαβίωσης και τα κοινωνικά προβλήματα που υπήρχαν τότε. Είναι ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα αλλά σε κάποιες στιγμές γινόταν βαρετό, γι'αυτό έβαλα τρία αστέρια.
Μικρό βιβλιαράκι, με συγκινιτική ιστορία. Εξελίσσεται αργά αλλά σε ορισμένα σημεία έχει τρομερά συναισθηματικά αποκορυφώματα. Ειδικά το τέλος είναι δύσκολο και μου έφερε πολύ άγχος και αγωνία.