จักรวรรดิหัวใจ

by หิมวันต์

'ผู้หญิงน่าเบื่อน่ารำคาญ'

ประโยคผลักไสเจ้าหญิงโฉมงามแห่งแคว้นโปษัณ กลายเป็นสิ่งย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ 'เจ้าชายเขมินท์' ผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาให้ต้องรวดร้าวและร้อนรน หลังทราบว่า 'นาง' ที่ทรงเผลอไผลสลักรักไว้กลางหทัยแต่ต้องตัดใจ บัดนี้หาใช่คู่หมั้นพระเชษฐาอีกต่อไป ทว่า...เมื่อหัวใจหนึ่งจากลา หนีหน้าด้วยแรงเกลียดชังเพราะความเข้าใจผิด อีกหัวใจหนึ่งจึงต้องตามไขว่คว้าเพื่อให้ได้นางกลับมาแนบชิดเชยชม


ถ้าฝ่าบาทสัญญาว่าจะไม่ร้อง หม่อมฉันถึงยอมปล่อย" เจ้าชายเขมินท์ทรงแกล้งรัดอ้อมพระพาหาแน่นขึ้น พลางรับสั่งสุรเสียงหวานข่มขู่ "ว่าอย่างไร หรือสมัครพระทัยจะประทับอยู่เช่นนี้"

เท่านั้น พระอาการดิ้นรนลดลงจนหยุดสนิท เจ้าหญิงอินทุภาลาวัณย์ทรงข่มพระทัย พระพักตร์งามสะบัดหนีเฉียดปลายพระนาสิกโด่งเพียงนิด นั่นเพราะพระพักตร์หล่อเหลาดุจเจ้าแห่งรัตติกาลจงใจก้มลงมาชิด

เมื่อเจ้าชายผู้บุกรุกทรงยอมคลายพระกรอย่างสุดแสนเสียดาย กระแสรับสั่งแหวจึงดังขึ้นทันควัน

"ฝ่าบาทมีสิทธิ์อะไรเข้ามาในห้องนอนหม่อมฉัน"

"สิทธิ์ของความห่วงใย ได้ยินว่าทรงประชวร หม่อมฉันก็แค่อยากเห็นด้วยตาว่าทรงทุเลาหรือยัง"

เจ้าหญิงชะงักพระองค์นิ่ง คำว่าห่วงใยจากเจ้าชายสั่นพระทัยแง่งอนได้พอสมควร แต่ทำไมจะต้องแสดงให้รับรู้ พักตร์งดงามเชิดรับสั่ง

"พรุ่งนี้หม่อมฉันจะทูลฟ้องทูลหม่อมพ่อ คุกของโปษัณคงได้ถวายการต้อนรับฝ่าบาทอย่างดี"

"เอาเลย ทูลฟ้องให้พอพระทัย ให้รู้กันให้ทั่ว คิดกันให้เลยเถิดว่าหม่อมฉันเข้ามาห้องนอนฝ่าบาททำไมทั้งคืน"

368 pages, Paperback

First published October 1, 2010

Reviews

[Bellbomb Bellbomb · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้เป็นเล่มต่อของจักรวรรดิรัก เรื่องราวย้ายสถานที่หลักจากแคว้นธันยามาเป็นแคว้นโปษัณ บ้านเกิดของเจ้าหญิงอินทุภาลาวัลย์ นางเอกของเรื่องนี้แทน ในจักรวรรดิรักนั้นเจ้าหญิงเคยเดินทางไปแคว้นธันยาและเข้าพิธีหมั้นหลอกๆ กับเจ้าชายอนาวิล เพื่อช่วยพิสูจน์ใจของพันดาราว่ารักเจ้าชายจริงหรือมองเป็นเพียงสะพานข้ามไปสู่การแก้แค้น แต่ที่เจ้าหญิงไม่รู้ คือเผลอทำให้เจ้าชายเขมินท์ พระอนุชาขององค์อนาวิลเข้าใจผิดว่าคงไม่มีหวังจะไขว่คว้าเจ้าหญิงอีกแล้ว ก็เลยพยายามผลักไสด้วยท่าทางและคำพูดเย็นชา จากที่ปกติก็เป็นคนยิ้มยากและขึ้นชื่อเรื่องไม่ชอบความวุ่นวายของผู้หญิง เจ้าหญิงอินทุภาก็เลยเสด็จกลับแคว้นเพราะน้อยพระทัยและตั้งใจจะไม่กลับมาธันยาอีกเลย

(รู้สึกตัวเองพยายามใช้คำราชาศัพท์น่าดู 5555)

เล่มนี้จะเป็นเรื่องหลังจากที่ความจริงกระจ่าง เจ้าชายอนาวิลที่ขึ้นเป็นองค์ราชาแล้วก็เลยแต่งตั้งเจ้าชายเขมินท์ขึ้นเป็นเสนาบดีต่างประเทศ เพื่อจะได้ตามไปง้อเจ้าหญิงที่แคว้นโปษัณได้สะดวก และเสด็จแม่ของเจ้าหญิงก็เป็นพระปิตุลาของเจ้าชายทั้งคู่อยู่แล้วจึงไม่มีอะไรติดขัด ฝ่ายเจ้าหญิงจะมีพระเชษฐาอยู่สองพระองค์ซึ่งหวงน้องสาวมาก แต่เจ้าชายวรรณุวัธน์ที่เป็นองค์โตจะหวงแบบออกนอกหน้าขณะที่เจ้าชายหรรษธรซึ่งเป็นองค์รองจะดูเหมือนยิ้มๆ แต่จริงๆ ก็หวงน้องพอกัน แต่เพราะต่อมาเกิดเหตุการณ์แย่งชิงพระราชบัลลังก์จากขุนนางในแคว้น ทำให้เจ้าชายเขมินท์ได้มีโอกาสอยู่ช่วยปกป้องเจ้าหญิงและราชวงศ์ เนื่องจากแคว้นธันยาจะชำนาญการสู้รบกว่าแคว้นโปษัณที่เป็นเมืองท่า รักแท้ของเจ้าชายก็เลยได้รับการพิสูจน์ว่าไม่ได้รักแต่เจ้าหญิง แต่ต้องการปกป้องบ้านเกิดของพระองค์ด้วยจะได้อยู่อย่างมีความสุข ก็ได้ใจชาวเมืองไปเต็มๆ แต่กว่าจะได้ทรงอภิเษกกันจริงๆ ก็ยังมีเรื่องหยุมหยิมยิบย่อยให้เก็บตกพอให้ลุ้นส่งท้าย ซึ่งเราชอบค่ะ ไม่ใช่ว่ากราฟอารมณ์ของเรื่องพอถึงจุดพีคแล้วก็ตกฮวบเลย แต่ยังมีปมเล็กน้อยให้ได้ตื่นเต้นกันต่อบ้าง

โทนเรื่องของเรื่องนี้จะออกหวานน้ำผึ้งหยดกว่าเล่มแรก เพราะว่าปมขัดแย้งในใจพระนางไม่ค่อยเยอะ เจ้าชายนี่จากที่เคยบอกว่าเกลียดผู้หญิงก็กลายเป็นคนปากหวาน ทำอะไรให้เจ้าหญิงก็หวานไปหมด ถึงจะยังติดนิสัยทำอะไรรวดเร็วตามใจอยู่ก็ตาม แต่ส่วนตัวเราก็ยังชอบบุคลิกผู้ใหญ่ช่างคิดแบบองค์อนาวิลมากกว่า กับเจ้าชายเขมินท์นี่ให้อารมณ์น่าเอ็นดูเหมือนน้องชาย (เพราะตัวเองก็เป็นพี่คนโตมั้ง เลยนิยมพระเอกขรึมๆ หน่อย) ยิ่งตอนพิเศษช่วงท้ายที่เจ้าชายเขมินท์ทำหน้าบูดเพราะอิจฉาเสด็จพี่ที่มีพระราชโอรสก่อน จนองค์อนาวิลต้องปลอบให้อารมณ์ดีขึ้นนี่ทำเอาแทบขำก๊าก นึกหน้าออกเลยว่าคงเป็นเจ้าชายที่บางแง่มุมก็ยังติดนิสัยเด็กๆ อยู่มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะพระเชษฐาชอบให้ท้ายด้วย

ถึงแม้ในคำนำจะบอกว่าไม่ต้องอ่านเล่มแรกมาก่อนก็อ่านเล่มนี้เข้าใจ แต่เราว่าอ่านเล่มแรกมาก่อนจะดีกว่าค่ะ เพราะจะเข้าใจพื้นเพในเรื่องและสายสัมพันธ์ของสองพี่น้อง และซึ้งกับความเฉียบแหลมขององค์อนาวิลมากขึ้นว่าที่ส่งพระอนุชาไปแคว้นโปษัณ นอกจากเพื่อให้เจ้าชายเขมินท์ได้ทำตามหัวใจ ก็เพื่อจะได้สมบัติของบ้านเมืองที่เคยมอบให้แคว้นโปษัณกลับคืนมาด้วย ที่ติดใจองค์อนาวิลมากกว่าเจ้าชายเขมินท์ก็ตรงความเจ้าเล่ห์ ร้ายลึก ช่างวางแผนและมองการณ์ไกลนี่แหละ ประมาณว่าก็ห่วงความสุขของน้องชายนะ แต่ถ้ายิงปืนตัวเดียวได้นกสองตัวก็ย่อมคุ้มกว่าอยู่แล้ว จะเป็นองค์ราชาที่ควบคุมแคว้นอันเกรียงไกรได้อยู่หมัดก็ต้องช่างคิดหลายซับหลายซ้อนแบบนี้แหละ