Η Πηνελόπη Δέλτα εκδίδει τη "Ζωή του Χριστού", σε δύο τόμους, το 1925 - ένα βιβλίο που αφιερώνει στην εξαιρετικά θρησκευόμενη μητέρα της, την καταπίεση της οποίας είχε υποστεί στην παιδική της ηλικία. Η διήγηση της μένει πιστή στα Ευαγγέλια ως προς τα γεγονότα που εξιστορεί (άλλωστε φροντίζει να παραπέμπει στον Ευαγγελιστή από τον οποίο αντλεί την εκάστοτε πληροφορία). Η συγγραφέας, με το γνώριμο τρυφερό ύφος της και με την αφηγηματική της χάρη, μας προσφέρει εντέλει μια απολαυστική μυθιστορηματική βιογραφία του Ιησού.
Στον δεύτερο τόμο η Δέλτα αφηγείται τις παραβολές και τα θαύματα του Ιησού, την Κυριακή των Βαΐων και τη θριαμβευτική είσοδο του στα Ιεροσόλυμα, καθώς και το χρονικό της Μεγάλης Εβδομάδας έως τη σύλληψη, τη δίκη, την καταδίκη, τα βασανιστήρια και τον εξευτελισμό του, τη Σταύρωση, το Θάνατο και την ταφή του, την Ανάσταση και την Ανάληψη. Η συγγραφέας, και στον δεύτερο τόμο του μυθιστορήματος, προσφέρει πλούσιες ιστορικές και λαογραφικές πληροφορίες και, παράλληλα, υπογραμμίζει το ηθικό και ψυχικό ανάστημα του "ήρωα" της.
Η Πηνελόπη Δέλτα (English: Penelope Delta) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της νεοελληνικής λογοτεχνίας και κορυφαία συγγραφέας παιδικών και ιστορικών μυθιστορημάτων. Κόρη του εθνικού ευεργέτη Εμμανουήλ Μπενάκη και της Βιργινίας Χωρέμη, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και μεγάλωσε σε περιβάλλον πλούτου, παιδείας και έντονης κοινωνικής δράσης. Το 1895 παντρεύτηκε τον Στέφανο Δέλτα και απέκτησε τρεις κόρες. Η γνωριμία της με τον Ίωνα Δραγούμη το 1905 υπήρξε καθοριστική, γεννώντας έναν βαθύ, πνευματικό δεσμό που επηρέασε ολόκληρη τη ζωή και το έργο της. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Για την Πατρίδα (1909), σηματοδότησε την είσοδό της στα γράμματα, ενώ ακολούθησαν τα Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου και Παραμύθι χωρίς όνομα (1911), εμπνευσμένα από την ελληνική ιστορία και τα ιδανικά του έθνους. Μετά την εγκατάσταση της οικογένειας στην Αθήνα, η Δέλτα ανέπτυξε έντονη κοινωνική και φιλανθρωπική δράση, συνεργαζόμενη με τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και συμβάλλοντας ουσιαστικά στην περίθαλψη των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Παράλληλα, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη συγγραφή. Δημιούργησε μερικά από τα πιο αγαπημένα έργα της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας, όπως Τρελαντώνης (1932), Μάγκας (1935) και Στα μυστικά του Βάλτου (1937), που σφράγισαν γενιές αναγνωστών. Στα τελευταία χρόνια της ζωής της έγραψε την αυτοβιογραφική τριλογία Ρωμιοπούλες, ένα έργο ώριμο και στοχαστικό για τη θέση της γυναίκας και την πορεία του ελληνισμού. Η Πηνελόπη Δέλτα έζησε με πάθος, βαθιά ευαισθησία και ακλόνητη πίστη στις αξίες της πατρίδας και της ηθικής. Η ζωή της σημαδεύτηκε από προσωπικούς πόνους και αρρώστια, όμως το έργο της παραμένει αιώνιο σύμβολο ανθρωπιάς και εθνικής συνείδησης, χαραγμένο με τη λέξη που η ίδια επέλεξε για τον τάφο της: «ΣΙΩΠΗ».