Καλό αίμα, κακό αίμα

by Ελεωνόρα Σταθοπούλου

"KOITA, MAMA, AΣTPAΠEΣ!" OYPΛIAΞE H MONIKA BΛEΠONTAΣ TA HΛEKTPIKA ΠΛOKAMIA NA KAΨAΛIZOYN OYPANO KAI ΘAΛAΣΣA. TO ΦOPEMA KOΛΛHΣE MONOMIAΣ EΠANΩ THΣ KI APXIΣE NA TPEMEI. MA ΓIATI HPΘAN EΔΩ; MHΠΩΣ H MHTEPA ΣKOΠEYEI NA AYTOKTONHΣEI; MHΠΩΣ ΔEN ANTEΞE AYTO ΠOY ΣYNEBH ME TON YΠAPXO KAI ΘEΛEI NA ΠNIΓEI ΓIA NA ΠAPEI EKΔIKHΣH; H ΣTEΛΛA, OMΩΣ, ΠOY H KATAIΓIΔA THN ENΘOYΣIAZE, ΞEΠATΩNE HΔH ME TIΣ OΠΛEΣ THΣ TA ΣANIΔIA TOY KATAΣTPΩMATOΣ. Ω, EINAI BEBAIO ΠΩΣ ΣKOΠEYEI NA PIXTEI ΣTHN ΠIΣINA, ΠPOΛABE NA ΣKEΦTEI H MONIKA, KI AMEΣΩΣ H MHTEPA THN APΠAΞE KI APXIΣE NA TPEXEI, AΣTPAΦTONTAΣ KI H IΔIA ΣAN TON OYPANO, TO IΔIO TPOMEPH ME TH ΘYEΛΛA, IΣAΞIEΣ KI IΣOΔYNAMEΣ H MHTEPA KI H ΘYEΛΛA, TO ΓEΛIO THΣ KI O KEPAYNOΣ, ETPEXAN TPABΩNTAΣ TH MONIKA EΞΩ AΠ' TA OPIA. MAMA, ΦOBAMAI! TOΛMHΣE NA ΣKEΦTEI KI AMEΣΩΣ "XPAΠ!", TO ΣTOMA TΩN NEPΩN THN KATAΠIE.

266 pages, Paperback

First published January 1, 2010

About the author

Η Ελεωνόρα Σταθοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο στην σχολή του Καρόλου Κουν και στο Εθνικό. Έπαιξε στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.
Πήρε δύο Κρατικά Βραβεία Α' γυναικείου ρόλου για τις ταινίες «1922» του Ν. Κούνδουρου και «Ένας ήσυχος θάνατος» της Φ. Λιάπα.
Έκανε για πολλά χρόνια ραδιοφωνικές παραγωγές στο Τρίτο και στο Πρώτο Πρόγραμμα του ραδιοφώνου. Σπούδασε αγιογραφία και παράλληλα άρχισε να γράφει. Το «Εκείνος» είναι το πρώτο της βιβλίο.

Reviews

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 5 out of 5]

Νόμιζα ότι ήταν φανταστικό, αλλά δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι τόσο mainstream που απορώ γιατί έβαλαν τη λέξη "φαντασία" στο οπισθόφυλλο. Πέραν τούτου είναι ένα από τα ωραιότερα βιβλία που διάβασα φέτος. Μαύρο, κατάμαυρο, με τρομερούς χαρακτήρες (και μιλάμε για καμιά εικοσαριά διηγήματα έτσι; δηλαδή για τουλάχιστον πενήντα τρομερούς χαρακτήρες!), γνώση της χρήσης του λόγου για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, εξαιρετικό ύφος, τρομερές πλοκές, τι να λέμε τώρα; Διάβαζα ένα διήγημα, ήθελα να κοπανίσω το κεφάλι μου στον τοίχο από τη μαυρίλα του και όταν τελείωνε ξεκινούσα με λυσσαλέα χαρά το επόμενο.

[Despoina Despoina · Rating 4 out of 5]

Απορώ γιατί στο οπισθόφυλλο γράφει ότι οι ήρωες δεν είναι πραγματικοί άνθρωποι αλλά υπάρξεις ποιητικές. Υπάρχουν παντού γύρω μας. Και μέσα μας.

[Φειδίας Μπουρλάς · Rating 4 out of 5]

Διάβασα τὸ βιβλίο τῆς Ἐλεωνόρας Σταθοπούλου («Καλὸ αἷμα, κακὸ αἷμα»), παρακινημένος ἀπὸ τὴν κρίσι τοῦ Χρήστου Γιανναρά («καινούργια ἔκρηξη ἀπίστευτου ταλέντου»· στὸ «Βραβεῖα ἰδιωτικῆς ἀντίστασης», Ἡ Καθημερινή, 16-1-2011). Δίκαιος, θεωρῶ, ὁ ἔπαινος. Κάνει στὰ διηγήματά της ἡ συγγραφεὺς μερικὲς ψυχολογικὲς παρατηρήσεις βαθιὲς καὶ εὔστοχες πολύ· ὁ χειρισμὸς τῆς γλώσσας καλός, μερικὲς εἰκόνες ἐξαιρετικές. Τὸ μεγαλεῖο τῶν ἀνθρώπινων πλασμάτων ἀναδεικνύεται μέσα ἀπὸ τὸ βάρος τῶν παθῶν ποὺ καταφέρνουν ἢ δὲν καταφέρνουν νὰ σηκώσουν... ἢ, κατὰ κάποιον τρόπον, τὸ σηκώνουν, παραδιδόμενοι ὁλοκληρωτικὰ καὶ συντριβόμενοι ἀπ᾿ αὐτό. Γυναῖκες ποὺ μοιάζουν ἀδύναμες καὶ συντετριμένες ἀπὸ τὰ παθήματα καὶ τὴν κοινωνία, ἀλλὰ τελικῶς δυνατὲς μέσα ἀπ᾿ ὅλα αὐτά. Ἄνδρες παραδομένοι σὲ τυφλὰ πάθη, σὲ ἔμμονες ἰδέες καὶ στὴν παράνοια... Καὶ ἔρχεται στὸ νοῦ ἡ ρῆσις τοῦ Παπαδιαμάντη: Σὰν νά ᾿χαν ποτὲ τελειωμὸ τὰ πάθια κι οἱ καημοὶ τοῦ κόσμου...

«Σιγὰ σιγὰ ἕνα ἐκτυφλωτικὸ μπλὲ ἁπλωνόταν παντοῦ, συντριπτικὰ ἐκτυφλωτικό, συναρπαστικὰ ὑπέροχο, σὰν τόπι ἀπὸ πολύτιμο βελοῦδο, σὰν χάδι στὸ μάγουλο. Κι ὕστερα αὐτὸ τὸ σκοῦρο μπλὲ ἔπαιρνε μιὰ βαθιὰ ἀναπνοὴ καὶ διαλυόταν. Στὸ φῶς διαλυόταν καὶ γινόταν γαλάζιο καὶ στὸν ὁρίζοντα ρόδινο.
»Γιατὶ ὁ ἥλιος ἄρχιζε νὰ ἀνεβαίνει τώρα πίσω ἀπὸ τὰ βουνὰ καὶ τὰ πουλιὰ ἄρχιζαν νὰ τρελαίνονται στὰ φυλλώματα καὶ τὸ χῶμα ἄρχιζε νὰ τρίζει, ἱδρώνοντας τὴ νύχτα του, κι ἡ νύχτα ὅλη ἐξατμιζόταν καὶ ἐρχόταν ἡ μέρα.
»Ἡ Μαργαρίτα τότε κοίταζε τὸ χρυσὸ δίσκο ν᾿ ἀποκαλύπτεται, ἐκστατική, καί, ἰσορροπώντας πάνω στὰ δάχτυλα τοῦ ἀριστεροῦ ποδιοῦ, ἔδινε μιὰ στὴ γῆ μὲ τὸ δεξὶ κι ὅλο τὸ σῶμα της γινόταν ἕνας γαλάζιος στρόβιλος ἀπὸ γέλια καὶ ἥλιο.»

Μιὰ ἐκτενέστερη κριτικὴ ἀπὸ τὴν Ἐλευθεροτυπία ἐδῶ.