หัวใจใกล้รุ่ง

ลูกไม้ของพ่อ

by อิสย่าห์

ถ้าเปรียบชีวิตแต่ละช่วงแต่ละตอนเป็นดังบท เพลงแต่ละเพลง ใกล้รุ่ง ครูสาวสอนอูคูเลเล่ก็เชื่อว่า สิงขร นักบินหนุ่มแห่งสำนักการบินอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ คงเป็นเสียงดนตรีที่ขาดไม่ได้ในบทเพลงชีวิตของเธอ
ทว่าท่วงจังหวะทำนองที่ผิดพลาดเพียงครั้งเดียว ส่งผลให้บทเพลงรักของหนุ่มสาวคู่หนึ่งต้องผิดเพี้ยนไป จนเมื่อ นักบินหนุ่มผู้ทะนง เฉยชา และปากร้ายในบางครา มีนัยน์ตาชวนให้ใจสั่นหวั่นไหว กลับเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง...และครั้งนี้ทั้งสองจะร่วมกันตามหาตัวโน้ต ที่หายไปให้กลับคืนมาได้หรือไม่
พบกับเรื่องราวชีวิตผ่านบทเพลงพระราชนิพนธ์ ที่สุดแสนอ่อนหวานละมุน จุดประกายแห่งความหวัง และลงเอยด้วยความสว่างไสวของหัวใจทุกดวง

408 pages, Paperback

First published October 1, 2011

Reviews

[B&p · Rating 2 out of 5]

ตอนแรกกะให้ 3 ดาว แต่เจอฉากใช้เครื่องบินหลวงทำ skywriting เข้าไปเลยหักไป 1 ดาว
ชอบคู่รองน้องสาวพระเอก-กุ้งเต้นกับอารัติมากกว่า คู่นี้มีปมเรื่องฐานะที่ต่างกันชัดมาก เรื่องการให้กำลังใจ เริ่มรักเพราะอีกฝ่ายอบอุ่น เริ่มรักเพราะความสงสาร เข้าใจกลายเป็นความห่วงใยและผูกพันอะไรอย่างนี้ มันซึ้งและเข้าถึงมากกว่าคู่พระ-นางที่รู้ล่ะว่าสองคนนี้รักกัน แต่ยังไง อะไร

คู่หลักนี่มีเรื่องเกมหน้าโง่เข้ามา คือถ้ามีครั้งสองครั้งก็โอเคนะ แต่มาแบบเยอะๆมันก็ดูน่าเบื่อเหมือนไม่มีมุกให้พระ-นางเขาปกปิดความในใจเลยอ้างแต่เกมหน้าโง่(จริงๆชอบเรื่องเกมหน้าโง่ครั้งแรกมากนะ ที่ลานใต้ต้นราชพฤกษ์น่ะ)
เรื่องความไม่ชอบสิงขรของแม่นางเอกไม่ค่อยน่าเชื่อ
ยิ่งพ่อพระเอกด้วยแล้วจู่ๆก็มาห้ามสองคนคบกันแล้วจู่ๆก็มายอมให้คบ
แรกอ่านคิดว่าจะเจอแบบตัวละครหลักได้รับแรงบันดาลใจจากเพลงพระราชนิพนธ์
แต่กลายเป็นว่าเน้นความรัก(ที่พระ-นางต่างอ้ำอึ้ง ไม่กล้ายอมรับหัวใจตัวเองแล้วใช้เกมที่เคยเล่นตอนเด็กๆมากลบเกลื่อน)ซะมากกว่า

ชอบฉากเปิดเรื่องมากเลยนะ ที่นางเอกคุยกับพ่อเรื่องเพลงพระราชนิพนธ์ใกล้รุ่ง
แต่โดยรวมแล้วไม่ค่อยชอบ
อ้อ...อีกอย่างหนึ่งคือนิยายเรื่องนี้อยู่ในชุดลูกไม้ของพ่อ นอกจากเรื่องป่า เรื่องทรัพยากรธรรมชาติ เรื่องฝนเทียมแล้วเนี่ย เรายังนึกถึงเรื่องการออมรู้จักการใช้จ่ายเงิน เศรษฐกิจพอเพียง พระเอกเนี่ย เข้าใจว่ารวยแต่แหมใช้เงินยังกะเป็นกระดาษ แถมยังรับราชการด้วยนะ หรือเราคิดไปเองว่านิยายเทิดพระเกียรติ นาจะเกี่ยวกับการนำพระบรมราโชวาท พระราชดำรัส หรือแนวคิดโครงการพระราชดำริมาเป็นหลักของเรื่อง แต่ในเรื่องนี้ทุกอย่างเหมือนจะไม่ชัดเจนเลยค่ะ เหมือนจะอีกนิดนะเดี๋ยวมาๆ แต่มันก็ไม่มา คนอ่านเลยงงๆค้างๆ

พอแค่นี้ดีกว่าเดี๋ยวเยอะเกิน ดาวจะเหลือน้อยลง

[Arisa · Rating 3 out of 5]

จริงๆพระเอกนางเอกรักกันมาตั้งนานล่ะ 20 ปีกว่าๆตั้งแต่เป็นเด็ก
ต่างฝ่ายต่างก็ปิดบังไม่ยอมบอก มัวแต่กลบเกลื่อนว่าเป็นเกมคนหน้าโง่ หลอกเล่นๆซะงั้น
ถ้าเปิดใจกันแต่แรก นางเอกคงไม่ต้องหลอกพระเอกว่าตัวเองเป็นทอม แล้วพระเอกก็ไม่ต้องคบกะแฟนที่มาแทนนางเอกตั้งหลายปีหรอก
พ่อพระเอกกะแม่นางเอกก็ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ขึ้น
คู่ของครูช้างกับสร้อยแสงแขก็น่ารักดี
ชอบพวกเพลงพระราชนิพนธ์ที่ประกอบอยู่ในเรื่อง เคยฟังหลายเพลง บางเพลงก็ได้ยินแต่ชื่อ
แต่ละเพลงก็เข้ากับเนื้อหาในบท

[Irisa · Rating 2 out of 5]

นางเอกชื่อใกล้รุ่ง อายุ 27 ปี เป็นครูสอนอูคูเลเล่ ส่วนพระเอกชื่อสิงขร เป็นนักบินของสำนักการบินอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ คู่นี้เป็นเพื่อนซี้กันตั้งแต่เด็ก จนช่วงเรียนมหาวิทยาลัย พระเอกแกล้งอำด้วยการบอกรักนางเอกในวันเอพริลฟูลส์เดย์ นางเอกเลยเอาคืน หลอกพระเอกว่าชอบผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย จากนั้นพระเอกก็ไปมีแฟน เพื่อนซี้เลยห่างๆ กันไป พอเปิดเรื่อง พระเอกก็มาตามวอแวนางเอก พูดจาให้นางเอกหึงหลายครั้ง เรื่องราวแทบทั้งเรื่องเลยอลวนวุ่นวายกับการจีบ การหยอด การหึงหวง การทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่หลายรอบ เวลานางเอกไปสนิทกับผู้ชายอื่น พระเอกก็ออกอาการหึงหวงทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ใช่คนโสด

เรื่องที่ไม่ชอบมากที่สุดคือระหว่างที่พระเอกมาพัวพันกับนางเอก พระเอกยังไม่ได้เลิกกับแฟน ถึงแฟนพระเอกจะแอบนอกใจไปมีผู้ชายอีกคน แต่ก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่พระเอกจะไปตามจีบนางเอกอยู่ดี กว่าพระเอกจะเลิกกับแฟน แล้วมาบอกนางเอกว่าเลิกกันแล้วก็ท้ายๆ เรื่องแล้ว แถมพระเอกยังอ้างกับนางเอกด้วยว่าพระเอกกับแฟนไม่เคยรักกันทั้งๆ ที่คบกันมายาวนานหลายปี กลายเป็นว่าตลอดทั้งเรื่อง พระเอกนอกใจแฟน กอดจูบนางเอกโดยที่นางเอกก็ยอมด้วย ทั้งๆ ที่นางเอกก็รู้อยู่แก่ใจว่ากำลังเป็นมือที่สาม อ่านแล้วไม่ได้ซาบซึ้งกับการที่เพื่อนรักจะกลายมาเป็นคู่รัก กลับกระอักกระอ่วนใจมากกว่ากับความสัมพันธ์บิดเบี้ยวนี้ ถ้าพระเอกให้เกียรติแฟน ให้เกียรตินางเอก ก็ควรจะบอกเลิกกับแฟนให้ชัดเจนตั้งนานแล้ว แล้วค่อยมาตั้งหน้าตั้งตาจีบนางเอก แต่พอเขียนออกมาเป็นแบบนี้ ก็คงต้องบอกว่าพระเอกนางเอกคู่ควรกันแล้วเพราะศีลเสมอกัน อีกอย่างที่ไม่ชอบคือเกมคนหน้าโง่ที่พระเอกนางเอกโกหกกันหลายครั้ง เพื่อดูว่าอีกฝ่ายจะหลงเชื่อมั้ย มีกระทั่งหลอกนางเอกว่าเพื่อนพระเอกจะฆ่าตัวตาย ขอให้ไปช่วย แต่พอไปถึง กลับกลายเป็นว่าพระเอกหลอกพานางเอกไปเพนต์เฮาส์ของตัวเองเฉยๆ

สรุปแล้วถึงตัวละครจะมีอาชีพวิเศษวิโสทำเพื่อสังคมแค่ไหน แต่ถ้ามีนิสัยแบบนี้ ก็รับไม่ไหวเหมือนกัน ไม่เข้าใจว่าทำไมนักเขียนเลือกเขียนให้พระเอกมีนิสัยแบบนี้ ทั้งๆ ที่เรื่องนี้ควรจะเป็นนิยายน้ำดีแท้ๆ ในเมื่อจุดประสงค์ของนิยายชุดนี้คือเขียนเพื่อเฉลิมพระเกียรติในหลวงรัชกาลที่ 9

[Natt · Rating 4 out of 5]

สำนวนหวานมากกกก อ่านแล้วแอบเขินแทนนางเอกอ่ะ
อ่านความเห็น >> http://www.bloggang.com/mainblog.php?...