W tej książce spróbuję opowiedzieć (…) o wywodzącym się z lat 90. liryczno-narracyjnym projekcie; o tym, jakie efekty przynosi jego realizacja na trzech, najważniejszych dla liryki płaszczyznach budowania metaforycznych znaczeń: języka, podmiotu i świata przedstawionego. Sądzę, że narracyjna lityka pozostaje główną formą ekspresji nietypowej – awangardy lat 90. – od Świetlickiego do Podsiadły, przez Wiedemanna i Foksa, po Sosnowskiego i Piórę. Nie chodzi tu oczywiście o kompletne ujęcie wszystkich języków poezji lat 90. Pragnę po prostu zaprezentować własny wybór poetyckich propozycji, które, według mnie, rzeczywiście przyczyniły się jakoś do poszerzenia zasobu narzędzi ekspresji polskiej nowoczesnej poezji. (…)