Το κόκκινο μπάλωμα

by Antigoni Pommer

Η άφιξη του Κριστιάν, ενός πλανόδιου ταχυδακτυλουργού, έσκασε σαν πυροτέχνημα στη ψυχή του μικρού Αντώνη που από παιδί είχε δώσει όρκο σιωπής. Ο Κριστιάν θα γίνει ο μέντοράς του, θα του διδάξει την τέχνη του και θα γεμίσει με χρώμα την ασπρόμαυρη ζωή του. Ο Αντώνης θα παλέψει για να γίνει διάσημος ταχυδακτυλουργός, φορώντας πάντα το σχισμένο καπέλο που του χάρισε ο Κριστιάν. Η φίλη του, Φοίβη, θα τον ενθαρρύνει ακόμα κι όταν τα χλευαστικά σχόλια των συμμαθητών τους θα τον αποκαρδιώνουν.

Ο Αντώνης και η Φοίβη είναι ερωτευμένοι από παιδιά και ονειρεύονται πως κάποια μέρα θα είναι μαζί. Η Φοίβη θα ράψει ένα κόκκινο μπάλωμα στο καπέλο του και θα του δώσει κουράγιο όταν εκείνος θα αναγκαστεί να δουλέψει στα καράβια. Οι δρόμοι τους θα χωρίσουν. Και οι δυο θα κυνηγήσουν τα όνειρά τους.

Θα βρεθούν μίλια μακρυά. Θα καταφέρουν να βρουν την αγάπη σε άλλες αγκαλιές; Θα μπορέσουν να ξεχάσουν ο ένας τον άλλο;

Ή μήπως το κόκκινο μπάλωμα θα μείνει ανεξίτηλο στις καρδιές τους;

580 pages, Paperback

First published January 1, 2021

About the author

Γεννήθηκα στην Αθήνα από πατέρα Γερμανό και μητέρα Ελληνίδα. Το επίθετό μου το οφείλω στον πατέρα μου, ενώ το όνομά μου στην γιαγιά μου. Σε αυτήν οφείλω και την αγάπη μου για τα παραμύθια αφού ήταν μία αστείρευτη πηγή ιστοριών που με συντρόφευαν για πολλά χρόνια. Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς τα παραμύθια της.

Η Αντιγόνη Πόμμερ σπούδασε δημοσιογραφία και προγραμματισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και μεταφράστρια και στην πορεία ως προγραμματίστρια στο πανεπιστήμιο Αιγαίου από το οποίο αποχώρησε μετά από τέσσερα χρόνια.

Στη συνέχεια εντάχτηκε στο δυναμικό πολυεθνικής διαφημιστικής εταιρίας στο τμήμα πολυμέσων και internet.

Από το 2010, διδάσκει λογοτεχνική γραφή και παραμύθι, στην πλήρους φοίτησης σχολή δημιουργικής γραφής στην Ελλάδα, Tabula Rasa, που είναι αναγνωρισμένη από το κράτος. Παράλληλα αναλαμβάνει το coaching νέων συγγραφέων και έχει επιμεληθεί αρκετά βιβλία. Στον ελεύθερο χρόνο της, γράφει χρονογραφήματα.

Μιλάει αγγλικά και πορτογαλικά. Έχει ταξιδέψει σε πολλές πόλεις της Ευρώπης και έχει επισκεφτεί αρκετές φορές την Βραζιλία, μια χώρα που συναντάει συχνά ο αναγνώστης μέσα στις ιστορίες της.

Το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε από την Εμπειρία Εκδοτική με τίτλο «Γκρεκίνια» και ακολούθησαν στον ίδιο εκδοτικό οίκο τα επόμενα δύο, με τίτλους «Η ζωή μου κύκλους κάνει» και «Ο καθρέφτης του φεγγαριού». Τέλος, από τις εκδόσεις Ωκεανίδα εκδόθηκε το βιβλίο της «Άρωμα λεμόνι».

email: antigone_pommer@yahoo.gr

Reviews

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Διαβάστε το review στο site μας:
https://www.culture21century.gr/2021/...

Έξι χρόνια μετά το τελευταίο της μυθιστόρημα, η Αντιγόνη Πόμμερ επέστρεψε φέτος με ένα νέο βιβλίο, "Το κόκκινο μπάλωμα", το οποίο αφηγείται μια ιστορία για τα όνειρα εκείνα που κάναμε παιδιά και που τόσο πολύ λαχταρούσαμε να πραγματώσουμε, μα και για εκείνη, την πρώτη αγάπη, την παιδική, που άγγιξε τις καρδιές μας όπως καμία και που όσα χρόνια κι αν πέρασαν από τότε, ποτέ δεν καταφέραμε να σβήσουμε από μέσα μας. Μια ιστορία, δηλαδή, με την οποία ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί αφού, είτε λίγο είτε πολύ, μέσα της θα μπορέσει να βρει κομμάτια της δικής του ζωής αλλά και του ίδιου του εαυτού του.

Ο μικρός Αντώνης είναι ένα παιδί που δεν μοιάζει με τα άλλα. Έχει επιλέξει να βυθιστεί στη σιωπή, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχει πάψει να ονειρεύεται. Αντίθετα, είναι αποφασισμένος να ξεφύγει απ' αυτή τη δύστυχη ζωή, και παρά που κάθε τόσο κάτι συμβαίνει που προσπαθεί να του κόψει τα φτερά, εκείνος δεν το βάζει κάτω. Συνεχίζει να πιστεύει και να προσπαθεί, πολύ περισσότερο απ' τη στιγμή που γνωρίζει τον Κριστιάν, ένας περιπλανώμενο ταχυδακτυλουργό, που τον μαγεύει με την τέχνη του και θα τον μυήσει σε έναν νέο κόσμο. Έναν κόσμο που οι περισσότεροι γύρω του δεν αποδέχονται και δεν καταλαβαίνουν, που μπορεί και να τον χλευάζουν ακόμα, αλλά που για εκείνον δεν έχει πραγματικά σημασία, αφού μπορεί να δει περισσότερα απ' όσα οι άλλοι.

Η μόνη που τον ενθαρρύνει και στέκεται στο πλευρό του στηρίζοντας τα όνειρά του, η Φοίβη, κόρη καλής οικογενείας, με έναν πατέρα που δεν της στερεί τίποτα και ικανοποιεί κάθε της επιθυμία, μα και με μια μητέρα που μοιάζει να μην έχει ίχνος ενσυναίσθησης και τρυφερότητας. Μια ζωή που ίσως κάποιοι να μην θεωρούσαν τόσο άσχημη, αλλά που την Φοίβη την πνίγει, την καταπιέζει, την κρατάει εγκλωβισμένη πίσω από τα κάγκελα ενός χρυσού κλουβιού απ' το οποίο ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο να ξεφύγει, να ελευθερωθεί, ν' ανοίξει τα φτερά της και να ζήσει μια νέα ζωή. Τη δική της ζωή! Και στην προσπάθειά της αυτή, έρχεται κοντά με τον Αντώνη και η φιλία του δεν αργεί να γίνει κάτι περισσότερο, κάτι πολύ πιο δυνατό, που ένα κόκκινο μπάλωμα σ' ένα σκισμένο καπέλο μέλλει να το θυμίζει για πάντα.

Οι δρόμοι των δύο αυτών παιδιών, όσο κι αν ήθελαν να μείνουν μαζί, αναπόφευκτα χωρίζουν και ο καθένας ακολουθεί τη δικιά του πορεία προς την πραγμάτωση των ονείρων του και των πιο κρυφών επιθυμιών του. Όμως πάντοτε καίει μέσα τους η φλόγα εκείνων που άφησαν πίσω τους, που δεν ξεχάστηκαν και δεν λησμονήθηκαν, παρά έγιναν φυλαχτό βαθιά μεσ' την καρδιά τους. Γιατί, έτσι είμαστε καμωμένοι οι άνθρωποι. Να ονειρευόμαστε, να θέλουμε, να ελπίζουμε, ν' αγαπάμε. Κι όσο κι αν πιστεύουμε πως μπορούμε να το κάνουμε, να μην ξεχνάμε, γιατί ορισμένα πράγματα δεν γίνονται απλώς για να γίνουν, αλλά γιατί έμελλε να γίνουν, ως μέρος του σχεδίου μιας πορείας που ίσως να μας οδηγήσει στην αυτοπραγμάτωση και στην ολοκλήρωσή μας.

Η Αντιγόνη Πόμμερ αφηγείται την ιστορία της με μεγάλη τρυφερότητα, καταφέρνοντας ν' αγγίξει τις πιο ευαίσθητες χορδές μας και να μας ταξιδέψει τόσο στην ιστορία της όσο και στο δικό μας παρελθόν. Από τον Άλιμο στη Βραζιλία, με αφετηρία τη δεκαετία του '60, περιγράφει ανθρώπους, καταστάσεις, συνθήκες, συνήθειες, την καθημερινότητα, με περιγραφικό ρεαλισμό, χαρίζοντάς μας αφηγηματικές εικόνες που έχουν σχήματα, χρώματα, αρώματα, γεύσεις μιας άλλης εποχής, που ακόμα κι αν δεν την έχει ζήσει είναι ποτισμένη με τόση γλυκιά νοσταλγία που δεν μπορείς παρά να την αισθανθείς και να την αφήσεις ν' αγγίξει την καρδιά, το μυαλό και τις αισθήσεις σου. Ένα ταξίδι στον χώρο, στον χρόνο, μα πάνω απ' όλα στα ανθρώπινα συναισθήματα που δεν χάνονται όσο κι αν αυτός κυλά.

[Ανδρέας Κριτσιμάς · Rating 5 out of 5]

Το να κάνω κριτική στο καινούργιο μυθιστόρημα ενός αγαπημένου μου ανθρώπου, θα ήταν πράγματι αποκοτιά. Γι’ αυτό και θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω με σύντομο τρόπο το βιβλίο, λίγες μέρες κατόπιν έχοντας ολοκληρώσει την ανάγνωσή του.

Καταρχάς, η Αντιγόνη Πόμμερ έχει κεντήσει με μεράκι, νοσταλγία και αγάπη μια ιστορία αντάξια των Μεγάλων Προσδοκιών τού Κάρολου Ντίκενς. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση είχα καθ’ όλη τη διάρκεια που σουλατσάριζα χεράκι χεράκι με τους ήρωές της στα σοκάκια του μύθου. Κι όταν έφτανε η στιγμή να κλείσω το βιβλίο και να το αφήσω στην άκρια έως την επόμενη που θα το ξαναέπιανα, οι χαρακτήρες ξεκολλούσαν ως δια μαγείας από μέσα του και πορεύονταν μαζί μου για το υπόλοιπο της μέρας. Αυτό, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι το ταλέντο που ξεχωρίζει έναν καλό συγγραφέα από το σωρό.

Ανοίγοντας, λοιπόν, το βιβλίο για πρώτη φορά έρχεσαι αντιμέτωπος με τον πόνο – όταν γεννιέται ο άνθρωπος ένας καημός γεννιέται, έχει γράψει ο Νίκος Γκάτσος–, τα όνειρα, την αδικία, το πάθος, τον έρωτα και την αγάπη. Ο μικρός Αντώνης δέσμιος της ανημποριάς του ονειρεύεται, όπως όλα τα παιδιά, πως κάποια μέρα θα ξεφύγει απ’ την καταδίκη του, θ’ ανοίξει τα φτερά του και θα πετάξει σα χελιδόνι σε καινούργιους και πιο όμορφους ουρανούς. Τα απόνερα όμως της ζωής του θα μουσκεύουν σχεδόν κάθε του στιγμή. Από την άλλη, η Φοίβη, η όμορφη και ευκατάστατη κοριτσοπούλα, που τα έχει σχεδόν όλα στα πόδια της μ’ ένα πατέρα να της κάνει όλα της τα χατίρια, θα παλέψει με πείσμα ν’ απελευθερωθεί απ’ το χρυσό κλουβί που την έχει φυλακίσει μια μάνα άκαρδη και άσπλαχνη. Οι ζωές των πρωταγωνιστών θα ενωθούν με παράδοξο τρόπο καθώς ένα κόκκινο μπάλωμα στο καπέλο τού Αντώνη θα τους συνδέει με μια αόρατη κλωστή εσαεί. Ο άσβεστος, ανεκπλήρωτος παιδικός έρωτας τους, παρόλο που οι δρόμοι τους θα χωρίσουν, θα σιγοκαίει εντός τους μ’ έναν ανείπωτο σπαραγμό καθώς το μαράζι θα γιγαντώνεται. Άραγε η ζωή θα τους φέρει όλα όσα τους χρωστά, ή θα τους δείξει και πάλι το άγριο πρόσωπό της;

Κλείνοντας, λοιπόν, το βιβλίο για τελευταία φορά ένας αναστεναγμός ξέφυγε απ’ τα σωθικά μου. Η συγγραφέας μού χάρισε ένα υπέροχο ταξίδι στις θάλασσες της φαντασίας της που θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη της καρδιάς μου στο διηνεκές. Συν τοις άλλοις, μέσα στο κιτάπι της θα ζει για πάντα ο Αντώνης, όπως συνεχίζει να ζει άλλωστε και στις καρδιές μας… Αυτό το βιβλίο για μένα είναι το αρισμαρί της λησμονιάς.

Το Κόκκινο Μπάλωμα είναι μια ιστορία που θα σας αφήσει αναντίρρητα πολλά μπαλώματα στην καρδούλα σας, καταπώς άφησε και στη δική μου.