Bozbulanık

by Nezihe Meriç

O şarkıyı duyduğum zaman heyecanlanıyorum.İnsanın içine işleyen bir ses bu.İçinden uçuk sarı ışıklar geçen esmer bir ses.O, benim sevgilimin sesi değil.Ne söylediğini bile bilmiyorum.Ben sessiz ve önemsiz bir kızım. Yalnız. Çilli burnum ve soluk yanaklarımla...O, Kaliforniyalı genç bir adam herhalde. Ya da başka bir yerden. Belki Kansaslı. Belki de Filadelfiyalı. Buğday renkli ve dalgın bakışlı. Yalnız ve üzgün. Bana dokunan bu işte. Onu kendime yakın buluyorum. "Mona Lisa" dediği zaman ağlamak istiyorum. Bir kıza seslendiğini, bir aşk şarkısı söylediğini
anladığım halde, başka şeyler geçiyor içimden.
Akşam olur, kırlık bir yerde rüzgâr eser ve tenha asfaltta
tek başına bir elektrik feneri yanar. İnsan, o rüzgârı garipser; fenerin yalnızlığını ta içinde duyar; o, fener değil de, bir insanmış, garipmiş, öksüzmüş sanır. Dalgın dalgın yürür gider. Çok sonra, uzaktan kentin ışıkları görünür. Bir taksi geçer. Arkasındaki kırmızı ışıklar bir yanar bir söner. Ama o tek başına yanıp
duran fenerin getirdiği kırık duygu kaybolmaz.

Genres: Turkish Literature

119 pages

First published January 1, 1953

About the author

1925'te Gemlik'te dünyaya geldi. Çocukluğu Anadolu'nun değişik kentlernide geçti. Orta öğrenimini 1943'te Eskişehir Lisesi’nde tamamladı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde okudu. Mezun olmadan, 1945’te öğrenimini yarıda bıraktı. Öğrenimi sırasında Verda Ün'den piyano dersleri almış olan Meriç, onbir sene boyunca (1945-1956) Heybeliada İlkokulu’nda müzik öğretmenliği görevinde bulundu. 1956 yılında yazar Salim Şengil ile evlendi.

1952 – 1972 yılları arasında Şengil’in çıkardığı Dost dergisi ve Dost Yayınları’nı yönetti. bu evlilikten Aslı adında bir kızı oldu. Nezihe Meriç'in ilk yazısı olan Ümit İstanbul Dergisi'nde 15 Şubat 1945’te N. Ufuk imzasıyla, ilk öyküsü Bir Şey ise Seçilmiş Hikayeler Dergisi'nde yayımlandı. Korsan Çıkmazı ile 1962 Türk Dil Kurumu, Bir Kara Derin Kuyu ile 1990 Sait Faik Armağanı, Yandırma ile 1998 Sedat Simavi Edebiyat Ödülü’nü, 2007’de ise Mersin Kenti Edebiyat Ödülü’nü aldı. Kanser tedavisi görmekte olan Meriç, 18 Ağustos 2009'da İstanbul, Etiler'deki evinde hayatını kaybetti. Cenazesi, Zincirlikuyu Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Reviews

[emre · Rating 3 out of 5]

Bazı öyküler çok çok güzeldi, mesela Çalgıcı, Bazıları, Dünyada Teknik Arıza; bazılarının ise içine bir türlü giremedim. İçine giremediğim o öykülerin kötü olduğunu söylemem mümkün değil ama bana hitap etmedi.

[Azimet Avcu · Rating 4 out of 5]

Nezihe Meriç'in dili o kadar canlı ki günümüz öykü dünyasının bir yazarı gibi okudum. Anlatmak istediği şeyleri detaylar vererek anlatmayı seviyor. Mobilyalara, sokaklara, evlere bakışı hep detaycı. Öykülerinde genelde küçük insanlar var. Hepsi bir idealin peşinde gidiyor ama başarılı olan pek yok gibi.

[Ahmet Toköz · Rating 4 out of 5]

Nezihe Meriç’ten güzel bir ilk kitap...

[belisa · Rating 2 out of 5]

tekdüze yanları vardı ama ilk kitap için oldukça iyi
"Madem ki Hayal Kurmak Bedavadır" ve "Keklik Türküsü" güzeldi...

[Behçet Necatigil]

Nezihe Meriç’in hikâye kitabı (1953) • On dört hikâye.

İşlediği konulara bir iç zenginliği, dinlendirilmiş dikkatler, boyutlar ekleyen yazar değerini daha bu ilk kitabıyla kabul ettirmişti. Kitabın ikinci basılışında (1957) Alaturka Şarkılar, Kurumak, Keklik Türküsü, Dışarlıklı hikâyelerini ekleyerek hikâye sayısını on sekize çıkardı; Öz Suyu hikâyesindeki Hayriye’yi de sonradan Sular Aydınlanıyordu (1969) oyununda yeniden canlandırdı.

[Darkthebehind · Rating 5 out of 5]

Elliler öyküsünün, Leyla Erbil ile birlikte, şehrazadı deyim yerindeyse. Parçalılığın modern anlatıdaki önemli örneklerinden.