Het boek is vlot geschreven, met de stijl van de schrijfster is niet veel mis, maar de inhoud mist diepgang. Het is een verzameling verhalen van mensen die hypochondrisch zijn en van hun tegenpolen. Deze verhalen zijn goed geschreven, maar veel informatie is ook irrelevant voor het onderwerp. Er wordt maar heel marginaal gezocht naar een verbindende factor tussen de verhalen. Dat gebeurt af en toe in de bespiegelingen van de schrijfster zelf, tussen de verhalen door, waar ze haar eigen overtuigingen, probeert te rijmen met die van door haar geraadpleegde psychologen en de verhalen van de gesproken personen, maar het gedane onderzoek is zo vrijblijvend en in kwantiteit beperkt, dat ze niet kunnen leiden tot een onderbouwde aanname.
Wat overblijft zijn wat aardig geschreven profielen die mijne inziens wellicht tot hun recht zouden komen in een rubriek in een krant of magazine, maar die te weinig vet op de botten hebben om een boek te rechtvaardigen.
[Dutch] Hoe ziek (of gezond) is het om voortdurend te denken dat je een enge ziekte onder de leden hebt terwijl je niets, maar dan ook helemaal niets, mankeert?
Hypochonders vertonen bovenstaand gedrag. Schrijfster Paloma Bourgonje vraagt zich af waar dat vandaan komt. Ze gaat in gesprek met een aantal hypochonders om te onderzoeken hoe deze mensen zich voelen en wat ze denken.
Great work! I know a lot of hypochonders. I know I can understand them now by reading this book. It is actually a total different book about the joy of life. Very fine cases, written in a sensitive way. It made all the difference for me. It is a lifesaver, being an hypochonder.
Interessant onderwerp maar wat de schrijfster nou eigenijk duidelijk wil maken is mij een raadsel. Zitten wel een paar hartverscheurende interviews tussen.