اکثریت علاقهمندان به سینما، اینگمار برگمان و الیا کازان را به عنوان دو کارگردان مهم، نوآور، و تأثیرگذار سینمای قرن بیستم میشناسند. ولی کمتر کسی است که بداند هر یک از آنان نزدیک به چهار دهه از عمر خود را به کارگردانی نمایشنامههای گوناگون و نوآوری در تئاتر گذراندهاند. این کتاب به بررسی بخشی از نظریات آنان، و نگرشی که این دو کارگردان برجسته به شیوههای بازیگری و کارگردانی دارند، میپردازد. و از دیدگاه آنان به سؤالهای متفاوت و بحثانگیزی دربارهٔ بازیگری و کارگردانی پاسخ میدهد. سؤالهایی مانند این که آیا تطابق بیرونی بازیگر با نقش مهم است یا نه؟ چگونه میتوان مراسم آئینی را با تئاتر امروز درهم آمیخت؟ آیا واقعاً در بعضی موارد وجود کارگردان بیتأثیر است؟ کارگردان چگونه میتواند تصمیمهایی را که در مورد چگونگی ارائهٔ نقش گرفته است با بدیههپردازی به هنگام عمل درهمآمیزد؟
کارگردان، بازیگر، محقق، مدرس ،مترجم تحصیلات گذارندن اولین دوره آموزشی هنرهای دراماتیک به سرپرستی دکتر مهدی فروغ ،کارشناسی روانشناسی از دانشگاه تبریز؛ ١٣۴٨،کارشناسی ارشد ارتباطات جمعی”سینما و تلویزیون“ از دانشگاه کلمبیا آمریکا ،کارشناسی ارشد آموزش تئاتر از دانشگاه لویولا آمریکا
پذیرفته شده به عنوان”عضو انجمن درام واشنگتن“؛ (Washington Drama Society)؛ 1983 کار در”اری نا استیج Areana Stage“ (مهمترین موسسه تئاتری شرق آمریکا، بعد از برادوی)؛ سال(؟) داور اولین دوره فستیوال بینالمللی فیلم واشنگتن (رز باد)؛ 1991 شرکت در دورههای آموزشی کلاسهای اسکویی؛ 1341 ـ 1337 انتخاب شده به عنوان بهترین کارگردان از مسابقات سراسری دانشگاههای کشور برای نمایش”باغ وحش شیشهای“؛ 1374 سرپرستی و اداره کلاسهای گروه آناهیتا؛ سال(؟) تدریس در Strayer College در واشنگتن؛ سال(؟) عضو هیئت علمی دانشگاه فارابی و پس از انقلاب در سمت معاون دانشگاه فارابی عضو هیئت علمی و چهارده سال تدریس در دانشگاه آزاد اسلامی انتخاب شده به عنوان بهترین پژوهشگر و مولف از سوی کانون ملی منتقدان تئاتر ایران؛ 1383 استاد برگزیده از سوی گروههای تئاتر دانشکدههای تهران در روز جهانی تئاتر؛ 1385 تجلیل شده به خاطر چهل سال فعالیت هنری و علمی، تهران، دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد، خانه کوچک نمایش؛ 1385