What do you think?
Rate this book
Niosąca radość
168 pages
First published January 1, 2003
7 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
August 12, 2021
Była w moim mieście księgarnia. Lubiłem tam chodzić (co jest chyba oczywiste). Kierownikiem była pani, która potrafiła zaproponować książkę praktycznie każdemu.
Pewnego dnia, stojąc przy kasie podała mi malutką książeczkę, mówiąc: 'Warto przeczytać'. Tomik ten kosztował całe 5 zł. Leżał i się kurzył przez wiele lat. Aż do tego lata.
Są tylko dwa sposoby na życie. Jeden to życie tak, jakby nic nie było cudem, Drugi to życie tak, jakby wszystko było cudem. Albert Einstein
Historia opowiedziana w tej książeczce jest prosta i przewidywalna. Młody człowiek, jadąc nocą samochodem, potrąca psa. Walczy ze sobą, jednak zawozi go do weterynarza, pomaga przy próbach ratowania i …
Reszty można się domyślić. Historia niczym szczególnym nie zachwyca, toczy się jak po przysłowiowym sznurku.
Jednak coś mnie przy niej zatrzymało. Wcale nie byli to bohaterowie - byli zwykli, bez jakiś nadzwyczajnych cech. Główny bohater pracuje w show-biznesie, pisze teksty, produkuje programy. Zarabia pieniądze, które wydaje na przyjemności. Jego otoczenie, to podobni ludzie. Czyli, można by rzec, wzorcowe postaci współczesnej komedii romantycznej. Po drugiej stronie znajdują się ludzie, którzy nie gonią za pieniędzmi (co nie znaczy, że ich nie mają), żyją spokojnie, często w zgodzie z naturą.
Wszystkie wydarzenia, których jest uczestnikiem skłaniają go do zmiany swoich poglądów, sposobu patrzenia na otaczający go świat. Rodzą się w jego głowie różne myśli dotyczące życia, jego jak i ludzi z jego otoczenia:
Czy to normalne, że najlepsze lata swojego życia spędzamy przed telewizorem i komputerem. Może i normalne, bo przecież normą jest to, co robi większość, tylko jaki to ma sens?
Zaczyna dostrzegać coś ulotnego, coś na co czekał, a nie zauważał, że jest tuż obok:
Zdumiewające, jak łatwo można zgubić samego siebie. Co gorsza, coraz trudniej w tym cywilizacyjnym gąszczu, wśród tych wszystkich cudów techniki, siebie odnaleźć. Winę za to wszystko ponosi poczekalnia. Ale nie taka zwykła, szara dworcowa. Ta nasza jest poczekalnią szczęścia, poczekalnią marzeń. Zamiast żyć pełną piersią czekamy w niej na nasz wymarzony pociąg szczęścia. Łudzimy się i mamimy, że któregoś dnia ten pociąg nadjedzie, ale on nie nadjeżdża, bo przecież takiego pociągu nie ma nawet w boskim rozkładzie jazdy.
Natura, przyroda, zwierzęta - książka jawi się mi właśnie jako pochwała tych rzeczy. Spokoju, który możemy osiągnąć, łącząc się z naturą, czerpiąc z niej siły do działania, do odkrywania swojego ja, do wolności.
Pierwszym sygnałem dla niego było zdarzenie z psem. Później poznał radość z obcowania z naturą oraz z końmi, które stały się dla niego sensem życia:
Jeśli konia nakarmisz, napoisz i wypuścisz na pastwisko, to on nie zamartwia się o to, czy jutro też będzie tak samo. Po prostu cieszy się życiem. A co robi człowiek? Bez przerwy zaprząta sobie głowę, jak ma żyć jutro, za rok, za dwadzieścia lat. Cały czas planuje wyłącznie przyszłość, a teraźniejszość przecieka mu przez palce.
W tym wszystkim jest także miejsce dla kobiety, doktor Marii. Nie było dla mnie niespodzianką, że między nimi pojawi się uczucie. Uczucie, które prowadzi do zachwytu nad wszystkim, a to prowadzi do szczęścia:
Bo zachwyt wyzwala radość, a radość daje szczęście. Człowiek radosny to człowiek szczęśliwy.
Taka właśnie jest ta książeczka. Prosta, przewidywalna, a zarazem pełna radości. Radości z odkrywania sensu życia, własnego ja, miłości. Czyli tego wszystkiego co najważniejsze w naszym życiu.
Jestem nią oczarowany - nie za wartości literackie, tylko zo coś zawartego w jej tytule.
Zasłużone 4/5
Wszystkie cytaty pochodzą z książki
Pewnego dnia, stojąc przy kasie podała mi malutką książeczkę, mówiąc: 'Warto przeczytać'. Tomik ten kosztował całe 5 zł. Leżał i się kurzył przez wiele lat. Aż do tego lata.
Są tylko dwa sposoby na życie. Jeden to życie tak, jakby nic nie było cudem, Drugi to życie tak, jakby wszystko było cudem. Albert Einstein
Historia opowiedziana w tej książeczce jest prosta i przewidywalna. Młody człowiek, jadąc nocą samochodem, potrąca psa. Walczy ze sobą, jednak zawozi go do weterynarza, pomaga przy próbach ratowania i …
Reszty można się domyślić. Historia niczym szczególnym nie zachwyca, toczy się jak po przysłowiowym sznurku.
Jednak coś mnie przy niej zatrzymało. Wcale nie byli to bohaterowie - byli zwykli, bez jakiś nadzwyczajnych cech. Główny bohater pracuje w show-biznesie, pisze teksty, produkuje programy. Zarabia pieniądze, które wydaje na przyjemności. Jego otoczenie, to podobni ludzie. Czyli, można by rzec, wzorcowe postaci współczesnej komedii romantycznej. Po drugiej stronie znajdują się ludzie, którzy nie gonią za pieniędzmi (co nie znaczy, że ich nie mają), żyją spokojnie, często w zgodzie z naturą.
Wszystkie wydarzenia, których jest uczestnikiem skłaniają go do zmiany swoich poglądów, sposobu patrzenia na otaczający go świat. Rodzą się w jego głowie różne myśli dotyczące życia, jego jak i ludzi z jego otoczenia:
Czy to normalne, że najlepsze lata swojego życia spędzamy przed telewizorem i komputerem. Może i normalne, bo przecież normą jest to, co robi większość, tylko jaki to ma sens?
Zaczyna dostrzegać coś ulotnego, coś na co czekał, a nie zauważał, że jest tuż obok:
Zdumiewające, jak łatwo można zgubić samego siebie. Co gorsza, coraz trudniej w tym cywilizacyjnym gąszczu, wśród tych wszystkich cudów techniki, siebie odnaleźć. Winę za to wszystko ponosi poczekalnia. Ale nie taka zwykła, szara dworcowa. Ta nasza jest poczekalnią szczęścia, poczekalnią marzeń. Zamiast żyć pełną piersią czekamy w niej na nasz wymarzony pociąg szczęścia. Łudzimy się i mamimy, że któregoś dnia ten pociąg nadjedzie, ale on nie nadjeżdża, bo przecież takiego pociągu nie ma nawet w boskim rozkładzie jazdy.
Natura, przyroda, zwierzęta - książka jawi się mi właśnie jako pochwała tych rzeczy. Spokoju, który możemy osiągnąć, łącząc się z naturą, czerpiąc z niej siły do działania, do odkrywania swojego ja, do wolności.
Pierwszym sygnałem dla niego było zdarzenie z psem. Później poznał radość z obcowania z naturą oraz z końmi, które stały się dla niego sensem życia:
Jeśli konia nakarmisz, napoisz i wypuścisz na pastwisko, to on nie zamartwia się o to, czy jutro też będzie tak samo. Po prostu cieszy się życiem. A co robi człowiek? Bez przerwy zaprząta sobie głowę, jak ma żyć jutro, za rok, za dwadzieścia lat. Cały czas planuje wyłącznie przyszłość, a teraźniejszość przecieka mu przez palce.
W tym wszystkim jest także miejsce dla kobiety, doktor Marii. Nie było dla mnie niespodzianką, że między nimi pojawi się uczucie. Uczucie, które prowadzi do zachwytu nad wszystkim, a to prowadzi do szczęścia:
Bo zachwyt wyzwala radość, a radość daje szczęście. Człowiek radosny to człowiek szczęśliwy.
Taka właśnie jest ta książeczka. Prosta, przewidywalna, a zarazem pełna radości. Radości z odkrywania sensu życia, własnego ja, miłości. Czyli tego wszystkiego co najważniejsze w naszym życiu.
Jestem nią oczarowany - nie za wartości literackie, tylko zo coś zawartego w jej tytule.
Zasłużone 4/5
Wszystkie cytaty pochodzą z książki
June 22, 2014
Ładna. Ciekawa. Dobrze się czyta.
August 28, 2023
Rok 2000 = przeczytane zanim zaczęłam notować.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews